7 หน้าเหมือนคุณ จะลูกใครอีก ️

“ถ้าคุณตาไม่บอด มองแว็บแรกก็น่าจะดูออกนะคะ”

หมูหวานเชื้อสายไทยแท้ ทว่าเจ้าแฝดน้อยของเธอหน้าตาลูกครึ่ง ถอดแบบ DNA มาจากผู้ชายตรงหน้า เฟลิกซ์พ่อมัน

เฟลิกซ์หัวเราะออกมาอย่างเปิดเผย สีหน้าแววตาของเขาเปลี่ยนไป เรื่องมันไม่น่าจะบังเอิญขนาดนี้ ถ้านับเวลาตั้งท้องเก้าเดือน บวกกับอายุของทารกคร่าว ๆ ก็เหมือนจะบรรจบลงพอดี

“คุณไปหลับนอนกับฝรั่งไก่กามาหรือเปล่าครับ ละทีนี้มาสวมรอยว่าเป็นลูกผม”

เขายิ้มเบา ๆ คล้ายกำลังเย้าแหย่อารมณ์ของเธอ

“ยุคสมัยนี้มิจฉาชีพมันเยอะน่ะ ไหนจะแก๊งต้มตุ๋นอีก สามัคคีทำงานกันเป็นทีม ผมจะมั่นใจได้ไงว่าลูกผม ลูกเสือลูกตะเข้หรือเปล่าก็ไม่รู้”

เกลียดมันนัก ! เธอกัดฟันกรอด เชือดเฉือนทางวาจา

“ลูกคุณนั่นแหละ หน้าเหมือนคุณ จะลูกใครอีก”

“DNA ก็อยู่บนหน้าลูกแล้วไงคะ ยืนคู่กันใคร ๆ ก็มองออกว่าคนไหนพ่อมัน ถ้าตาไม่บอด”

เขายกข้อศอกตั้งฉาก วางค้ำใต้คางเชิ่ดหล่อเหลาของตน เธอขึ้นเสียงด่าเขาฉอด ๆ ไม่เคยได้รับกระทำเช่นนี้มานานแล้ว ก็จริงอยู่ที่เธอกับเด็กแฝดหน้าตาไม่เหมือนกัน เรียกได้ว่าต่างกันเยอะ ทั้งสีผม สีตา รูปทรงใบหน้า และผิวพรรณ

เธอผมดำขลับเชื้อชาติเอเชีย แต่เด็กผมทองประกายไปทางฝรั่ง หน้าตาลูกครึ่งชัดเจน ถึงกระนั้นพอลองมองดี ๆ ยังหลงเหลือเค้าโครง จมูกของเด็กไม่โด่ง ค่อนข้างจะเล็กแบน ดั้งแหมบเหมือนแม่มันทั้งคู่

เฟลิกซ์ยังคงหน้านิ่งเก็บอาการความรู้สึกของตัวเอง สิ่งที่เขาแสดงออกมาคล้ายจะเป็นการยียวนอารมณ์

“คุณคลอดเด็กแฝดนี่เองจริงเหรอ ? ไม่ใช่ว่าไปเอาลูกคนอื่นมาย้อมแมวแอบอ้างเพื่อหวังรีดไถเงินจากผมนะ”

“ลูกฉันค่ะ ฉันคลอดแกเอง”

เขาไล่ต่ำสายตาโลมเลียกวาดมองทรวดทรง ส่วนโค้ง ส่วนเว้า ส่อพฤติกรรมคุกคาม ก่อนจะเหน็บแนม

“ติดลูกง่ายดีนะ หรือเพราะยังสาว” 

กล่าวแดกดันต่อ

“ผมจำได้ ว่าให้ค่าตัวคุณไปแล้ว ไม่ได้จัดการตัวเองเหรอ ?”

เธอมองค้อน สิ่งที่ออกมาจากปากเขา มีแค่คำดูแคลน ก่อกวนโทสะ

นี่เป็นอีกหนึ่งอีกเหตุผล ที่ฉันไม่อยากมาเจอเขา เขาวางเงินทิ้งไว้ให้ฉัน ทำราวกับฉันเป็นผู้หญิงขายตัว เจ็บใจที่สุด ถึงอย่างไรฉันก็ไม่มีทางเลือกมากนัก มีแต่ต้องอ้อนวอนชายตรงหน้า

“ลูกสาวคุณค่ะ อีกไม่กี่วันน้องจะครบ 8 เดือนแล้ว ระหว่างนี้อยากขอฝากให้คุณช่วยเลี้ยง แกน่ารักค่ะ เลี้ยงง่าย ไม่ดื้อ”

เธอยิ้มสดใส แววตาคาดหวัง เฝ้าดูปฏิกิริยาตอบสนองของเขา

“อืม… ครบ 5 นาทีแล้ว ต้องการพูดแค่นี้ใช่ไหมคับ จบแล้วเชิญ”

หมูหวานหน้าชาจัง ๆ ฉันโดนเขาไล่เป็นหนที่สอง

บ้าที่สุด ฉันไม่อยากจะเชื่อ ฉันพูดขนาดนี้แต่เขากลับปฏิเสธ ถ้อยวาจาของเขาเฉยชาราวกับไม่มีหัวใจ ดีแต่ไล่ฉัน ไหงทีตอนกอบโกยความสุขไม่เห็นพูดแบบนี้

“ฉันไม่ได้เสียเวลาเพื่อมาพูดเล่นนะคะ”

“ผมก็ไม่ได้พูดเล่นครับ”

เธอกระชับอ้อมแขนกอดลูกทั้งสองแน่นขึ้น หัวใจที่แบกความหวังมาเต็มเปี่ยม ตอนนี้แตกเป็นเสี่ยง ๆ ฉันสมเพชตัวเองที่ต้องหอบลูกแบกหน้ามาหาเขา แล้วเขาก็ปฏิเสธซ้ำ ๆ ไล่แล้วไล่อีก ทำราวกับฉันเป็นหมูเป็นหมา

เขาที่เป็นความหวังสุดท้ายของฉัน เขาไม่รับ เขาไล่เราแม่ลูก น้ำในดวงตาเริ่มเอ่อนอง มันกำลังจะล้นออกมาพร้อมกับความเสียใจ เสียงพูดของเธอเริ่มสั่น

“ลูกเป็นเด็กผู้หญิงวัยกำลังน่ารัก พอแกรู้ความ สิ่งแรกที่แกจะถามหาคือพ่อ นั่นก็คือคุณ”

“และฉันก็จะบอกความจริงกับลูก ว่าพ่อทิ้งหนู”

“ตอนนี้คุณอาจจะไม่รู้สึก พอวันเวลาผ่านไป ถึงตอนนั้น อย่ามาเสียใจทีหลัง”

“จะใช้เรื่องความผิดชอบชั่วดี มาบีบให้ผมรับเลี้ยงเด็กสองคนนี้เหรอ ?”

“เปล่าค่ะ ฉันพูดตามความเป็นจริง ที่เหลือแล้วแต่คุณจะพิจารณาความถูกต้อง และหน้าที่ความรับผิดชอบของคุณ”

“จะให้พูดกันตรง ๆ คุณปฏิเสธไม่ได้ คุณรู้อยู่เต็มอก เรามีอะไรกัน คุณเป็นพ่อของหยองหยองกับแฮมแฮม มันคือเรื่องจริง”

“มันก็แค่ครั้งเดียว หรือคุณตั้งใจล่ะครับ ฮึ ?”

เขาปาหอกพิษใส่หัวใจฉัน น้ำในดวงตาฉันไหลหยด ฉันเจ็บแค้นกับคำพูดของเขา ราวกับว่าทุกอย่างมันกลายเป็นความผิดของฉันคนเดียว

เธอร้องไห้ออกมาแล้ว เฟลิกซ์ไม่พูดสิ่งใดตอบ เขาทำเพียงมองเธอ ช่างเป็นภาพที่น่าเวทนา

เมื่อเห็นเขาเงียบนานสองนาน มันนานจนน่าประหลาด หัวใจของฉันหล่นกองตาตุ่ม ก้อนเนื้อในอกสั่นไหว แขนสองข้างอุ้มลูกแทบไม่ไหว ฉันผิดหวังซ้ำ ๆ

ครั้งสุดท้ายแล้วจริง ๆ หากพ่อหนูเขาไม่รับ แม่ก็จะพาหนูกลับ แม่จะไม่ยัดเยียดให้คนที่เขาไม่ต้องการ เรายังมีคุณตาคุณยาย แม่จะแบกหน้าพาหนูกลับบ้านต่างจังหวัด เราจะอยู่กันที่นั่น คุณตากับยายคงไม่ใจดำไล่เรา

ดวงตาแดงก่ำ เธอพูดเนิบช้ากว่าปกติ

“คุณจะทิ้งลูกตัวเองงั้นเหรอ ? จะไม่เอาแกจริง ๆ เหรอ ? แกออกมาแล้วนะ แกกำลังมองหน้าคุณอยู่ คุณไม่รู้สึกอะไรบ้างเหรอ”

เฟลิกซ์นิ่งราวกับรูปปั้นโชว์ ภายใต้เสื้อผ้าที่ห่อหุ้ม หัวใจเขามันกำลังคลั่ง ครุ่นคิดถึงผลลัพธ์ที่จะตามมาหลังจากนี้ คลื่นใต้น้ำลูกใหญ่กำลังก่อตัว มันอาจจะซัดตัวเขาจมหาย ไร้หนทางแหวกว่าย

เรื่องใหญ่โตวุ่นวายจะเกิดขึ้นระหว่างสองครอบครัว เขามีพันธะผูกมัดตัว เชือกที่บุพการีเป็นคนคล้องคอจูงจมูก และเขาอาจจะหลุดจากเก้าอี้ตำแหน่งรองประธาน จนไม่เหลืออะไรเพราะเด็กสองคนนี้

…แต่ดวงตาสองคู่นั้นยังไร้เดียงสาอยู่เลย น่าจะยังไม่ถึงขวบ ยังแบเบาะนัก แม่มันก็จะทิ้งไปแล้ว