8

“ไม่ต้องมาหัวเราะเลย ก็ฉันเคาะประตูเรียก แกไม่ยอมเปิดประตูนี่ ก็เลยคิดว่าโกรธ”

“ตอนนั้นฉันยอมรับว่าไม่อยากพูดอะไรกับใคร โอเคต่อไปฉันจะไม่ปิดห้องหนีปัญหาอีกแล้ว”

“ดีมากจ้ะ แต่ตอนนี้แกช่วยฉันคิดหน่อยสิ ว่าทำยังไงให้หายง่วง วันนี้ต้องเข้าประชุมด้วย” เขมจิราเอ่ยทั้งที่ตาแทบจะปิด แว่นที่ใส่ตกลงมาที่ปลายจมูกเล็กของเธอ

“ฉันคงช่วยอะไรไม่ได้ นอกจากแนะนำให้นอนอยู่ที่ห้อง ซึ่งเป็นไปไม่ได้เพราะแกเป็นพวกบ้างานมาก”

“ใช่ ที่สำคัญหยุดงานไม่ได้ด้วย”

“น้ำขิงสักแก้วไหม เผื่อจะสดชื่นขึ้น”

“อืม...ก็ดี” เขมจิราพยักหน้าเบาๆ กันธิชาจึงลุกไปชงน้ำขิงให้เพื่อนรักดื่ม ก่อนชักชวนกันออกจากห้องพัก ตลอดทางกันธิชาก็พยายามชวนคุยหาเรื่องตลกๆ มาให้อีกฝ่ายหัวเราะ เพราะกลัวเขมจิราจะหลับในจวบจนถึงบริษัทพร้อมกับความโล่งอก

ระหว่างที่สองสาวกำลังยืนรอลิฟต์พร้อมกับพนักงานคนอื่นๆ พิษณุวัชร์ประธานหนุ่มก็ตรงเข้ามา ทำให้พนักงานที่อยู่บริเวณนั้นกล่าวทักทายพร้อมทำความเคารพ กันธิชากับเขมจิราก็เช่นกัน

“ใช้ลิฟต์ตัวนั้นดีกว่าครับคุณธิชา” เมื่อทักทายพนักงานทุกคนแล้ว ประธานหนุ่มก็หันมาเอ่ยกับเลขาฯ สาว

“ลิฟต์ผู้บริหาร ธิชาว่าไม่เหมาะมั้งคะ”

“คุณเป็นเลขาฯ ประธานบริษัท ใครจะกล้ามาว่า ที่สำคัญผมมีงานด่วนจะคุยกับคุณด้วย” ประธานหนุ่มนำงานมากล่าวอ้าง เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายปฏิเสธ

“ค่ะ เอ่อ...เขมฉันไปก่อนนะ” ประโยคหลังกันธิชาหันไปเอ่ยกับเพื่อนรัก

“จ้า ตอนเที่ยงเจอกัน”

“ตอนเที่ยงธิชาจะออกไปทำธุระข้างนอกกับผม คุณไม่ต้องรอหรอกครับ” จบคำพูด พิษณุวัชร์ก็เดินนำกันธิชาเข้าไปในลิฟต์ผู้บริหาร เขมจิรามองตามทั้งคู่ที่หายเข้าไปในลิฟต์ด้วยแววตาริษยา แต่เพียงชั่วแวบเดียวเท่านั้นก็รีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติจนไม่มีใครสังเกตเห็น และในเวลาเดียวกันพนักงานคนอื่นๆ เดินเข้าไปในลิฟต์อีกตัว ตะโกนเรียกเขมจิราแล้วแต่หญิงสาวกลับเหมือนไม่ได้ยินจนลิฟต์ปิดลง

“ท่าทางพี่ณุจะถูกใจเพื่อนของคุณเอามากเลยนะครับเนี่ย” เสียงลอยๆ ที่ดังขึ้นกระทบใบหู ดึงสติของคนฟังให้กลับคืน

“ถูกใจเหรอคะ”

“ใช่ครับ พี่ณุไม่เคยพาเลขาฯ คนไหนเข้าไปในลิฟต์ตัวนั้น มีแต่คุณธิชานี่แหละ ผมว่าพี่ณุคงถูกตาต้องใจคุณ

ธิชาแล้วล่ะครับ”

“ท่านรองอาจจะเข้าใจผิดก็ได้” หญิงสาวเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก

“ไม่หรอกครับ ผมรู้จักนิสัยพี่ของผมดี ถ้าไม่ชอบไม่ถูกใจจะไม่พาตัวมาใกล้ชิดแน่” คำพูดของภาสวัสทำให้

เขมจิรานิ่งอึ้งไปชั่วขณะ

“ลิฟต์มาแล้ว เข้าไปเถอะครับ” ชายหนุ่มแตะศอกจนอีกฝ่ายสะดุ้งตกใจ

“ตกใจกลัวอะไรครับ” ชายหนุ่มหัวเราะขำกับท่าทางของผู้จัดการสาวที่ทำราวกับหวงตัว

“ก็เขมกลัวสาวๆ ท่านรองจะเข้าใจผิดนี่คะ” เขมจิราเผลอทำปากยื่นแล้วเดินตามเข้าไปในลิฟต์

“เข้าใจผิดก็ช่าง ดีเสียอีกจะได้ไม่มีหนุ่มๆ หน้าไหนกล้ามายุ่งกับคุณเขม” ภาสวัสกล่าวทีเล่นทีจริง จนเขมจิราต้องถอนลมหายใจราวกับกลุ้มใจ

“เขมก็ขึ้นคานกันพอดีสิคะ”

“ผมรับเลี้ยงเองครับ”

“เฮ้อ...เขมคงถูกสาวๆ ท่านรองแหกอกแน่” หญิงสาวทำสีหน้าสยอง ทำเอาชายหนุ่มอดขำไม่ได้

“ผมไม่มีทางให้ใครมาทำแบบนั้นกับคุณเขมแน่นอนครับ” ภาสวัสยืนยันเสียงหนักแน่น หวังให้หญิงสาวเป็นปลื้มเหมือนคนอื่นๆ ที่เขาควงอยู่ เล่นเอาเขมจิราไปไม่เป็น โชคดีลิฟต์มาถึงชั้นทำงานพอดีจึงรีบขอตัว

“ถึงชั้นทำงานเขมแล้ว ขอตัวก่อนนะคะ”

“เที่ยงนี้ออกไปกินข้าวกันนะครับ” ชายหนุ่มกดลิฟต์ค้างไว้ขณะที่ถาม

“เขมต้องดูงานก่อนค่ะ ว่ายุ่งไหม”

“สงสัยผมต้องให้พี่ณุเพิ่มเงินเดือนแถมเงินโบนัสปลายปีให้แล้วสิครับ” รองประธานหนุ่มกล่าวเย้า

“เขมทำตามหน้าที่ค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ” หญิงสาวกล่าวอำลา แล้วรีบสาวเท้าเดินออกไปทันที

ปรเมศวร์นั่งเซ็นเอกสารแฟ้มสุดท้ายเสร็จแล้วยื่นส่งให้กับจิตตรี ก่อนเอ่ยถามถึงกันธิชาอยากรู้ว่าอีกฝ่ายจะตอบรับหรือปฏิเสธ

“แล้วผู้ช่วยคุณตรีจะกลับมาทำงานเมื่อไหร่ครับ”

“เอ่อ...ธิชาคงกลับมาทำงานกับเราไม่ได้แล้วค่ะ เธอได้งานใหม่ไปแล้ว น่าเสียดายจริงๆ” จิตตรีมิวายบ่นเสียดาย

“อะไรนะ! กันธิชาไม่ยอมมา” ประธานหนุ่มเผลอใช้เสียงดังจนเลขาฯ สาวตกใจ ทำให้ปรเมศวร์เริ่มรู้ตัวว่าแสดงอาการออกมามากเกินไป จนต้องยิ้มแหยๆ รีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

“เอ่อ...ผมแค่เสียดายผู้ช่วยคุณ เธอได้งานที่ไหนครับ เงินเดือนดีเท่าที่นี่หรือเปล่า”

“ตรีก็ไม่ได้ถามเรื่องเงินเดือนค่ะ แต่ตำแหน่งเลขาฯประธานบริษัทผลิตรถยนต์ ตรีว่าคงไม่ใช่น้อยๆ” คำตอบของเลขาฯ สาว ทำให้ประธานหนุ่มกระตุกยิ้มเหยียดที่มุมปาก คิดว่ากันธิชาคงเห็นความสำคัญของเงินมากกว่า ถึงปฏิเสธงานผู้ช่วย