Romances de ปลายทางฝัน

“เก็บอาการหน่อยสิคะคุณณุ” เจ้าของห้องเสื้อกล่าวแซว จนชายหนุ่มต้องยกมือขึ้นลูบท้ายทอยอย่างเก้อเขินที่เผลอแสดงอาการออกมามากจนเกินไป จึงรีบล้วงบัตรเครดิตให้แก่พนักงานร้านกลบเกลื่อนความอาย หลังจากจัดการเรื่องค่าชุดเสร็จเรียบร้อยพิษณุวัชร์ก็กล่าวอำลาเจ้าของห้องเสื้อ พาหญิงสาวกลับมานั่งในรถและถือโอกาสกล่าวชมด้วยแววตาทอประกายวิบวับอย่างเปิดเผย“คุณธิชาสวยมากนะครับคืนนี้” คำชมที่ออกมาจากปากเจ้านายหนุ่ม ทำให้กันธิชาอดยิ้มไม่ได้ ที่ถูกชมซึ่งๆหน้า“เอ...ปกติธิชาไม่สวยหรือคะ” หญิงสาวสวนกลับแก้อาการขัดเขินของตน“สวยสิครับ”“พูดแบบนี้ธิชาไปไม่ถูกเลย เรารีบไปกันเถอะค่ะ เพราะธิชาต้องถึงคอนโดฯ ก่อนสี่ทุ่มไม่งั้นถูกคุณแม่บ่นแน่” คำพูดของหญิงสาว เล่นเอาชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นกับคำว่าคุณแม่ ก่อนจะหัวเราะออกมาเมื่อนึกถึงสาวแว่นผู้จัดการการตลาดยี่สิบนาทีต่อมาพิษณุวัชร์ขับรถเข้ามาจอดยังลานจอดรถของโรงแรมหรู จากนั้นพากันธิชามาที่ห้องบอลรูมสถานที่จัดงานเลี้ยง ทั้งคู่เข้าไปทักทายคู่บ่าวสาวหน้างานพอเป็นพิธี ก่อ

“ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกัน” ริมฝีปากอุ่นพึมพำเบาๆ ด้วยความสงสัยแล้วดึงภาพนั้นออกมาก่อนจะพลิกดู มีข้อความเขียนกำกับหลังภาพ คุณคือรักแรกพบของผมกันธิชา“นี่สินะ ผู้หญิงใจร้ายที่ทำให้นายต้องเสียใจ แต่อย่าห่วงเลย พี่จะเอาคืนผู้หญิงคนนั้นให้เจ็บแสบกว่าที่นายเคยเจ็บเป็นร้อยเท่าพันเท่า” ปรเมศวร์เอ่ยถามแววตาแดงก่ำบ่งบอกถึงความเคียดแค้นที่อัดแน่นในใจ ก่อนถือรูปใบนั้นออกจากห้องของอนุวัฒน์ไปช่วงเย็นของวันต่อมาในระหว่างที่กันธิชากำลังเก็บของเตรียมตัวกลับบ้าน เจ้านายหนุ่มก็พรวดพราดโผล่หน้าออกมาจากประตูห้องทำงาน ราวกับว่ามีเรื่องด่วน“โชคดีจังที่คุณธิชายังไม่กลับ”“เอ...บอสมีอะไรจะให้ธิชาทำหรือคะ” หญิงสาวกล่าวจบอีกฝ่ายกลับตีหน้ายุ่งใส่อย่างไม่สบอารมณ์กับสรรพนามที่เธอเรียกขาน“ผมเคยบอกแล้วไงครับ อย่าเรียกบอส เรียกณุก็พอ” ชายหนุ่มอยากสร้างความสนิทสนมกับเธอทีละนิดจนกลายเป็นคนคุ้นเคยสักวัน“ก็ธิชาชินเรียกแบบนี้นี่คะ แล้วตกลงคุณณุมีอะไรให้ธิชาทำหรือคะ”

“คุณสีดาเป็นอะไรมากหรือเปล่า”“ท่าทางหนักกว่ารอบที่แล้วค่ะ” ชัญญากล่าวจบสีดาก็เอื้อมมือมาบิดต้นแขนบุตรสาวด้วยความโมโห“เดี๋ยวฉันให้นายเจิดไปรับหมอมาดูอาการคุณสีดาที่บ้านให้แล้วกัน” ปลายสายบอกออกมา เพียงเท่านั้นแหละ หญิงสาวถึงกับร้องห้ามเสียงหลง“ไม่ต้อง! ไม่ต้องหรอกค่ะท่าน ตอนนี้ญากำลังจะขับรถพาแม่ไปที่โรงพยาบาลแล้วค่ะ แต่ว่า...”“แต่ว่าอะไร”“ญากลัวเงินไม่พอสิคะท่าน เมื่อเช้ารีบออกมา หยิบเงินติดกระเป๋ามาไม่ถึงสองพันด้วยซ้ำ” ชัญญาพลางขยิบตาให้แก่มารดา สีดาถึงกับยกนิ้วให้บุตรสาว เปลี่ยนจากโมโหเป็นอารมณ์ดีขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินเรื่องเงินๆ ทองๆ“จะเอาเท่าไหร่ล่ะ เดี๋ยวฉันให้ทนายโอนเงินไปให้” เจ้าสัวพงษ์เทพไม่ลังเลที่จะยื่นเงินไปช่วยเหลือแม่ยาย“ห้าหมื่นค่ะ เอ่อ...ไม่รู้ว่ารบกวนมากไปหรือเปล่าค่ะ แต่ญากลัวจะไม่พอจริงๆ ค่ะ” ชัญญาเสแสร้งเกรงใจ แต่ในใจตีปีกพับๆ“ไม่รบกวนหรอก แค่นี้เอง ยังไงเราก็ครอบครัวเดียวกัน เดี๋ยวฉันจะให้ทนายรีบจัด

“งั้นเดี๋ยวผมให้ฝ่ายบุคคลจัดการหาผู้ช่วยฝีมือดีมาให้คุณแล้วกัน”“ขอบคุณค่ะคุณเมศวร์”“คุณตรีพอจะรู้เรื่องที่นายวัฒน์กับกันธิชาเลิกรากันหรือเปล่าครับ” ชายหนุ่มคิดว่าจิตตรีคงทราบดี เพราะทำงานใกล้ชิดกับทั้งคู่แทบจะอยู่ในสายตาตลอดเวลาก็ว่าได้“เลิกกันหรือคะ ตรีไม่เคยรู้มาก่อนเลยค่ะ” หญิงสาวขมวดคิ้วครุ่นคิดหนัก“แต่เห็นธิชางอนคุณวัฒน์อยู่ช่วงหนึ่ง ไม่รู้ว่าโกรธอะไรกัน ก่อนจะขอลาพักร้อนไปเกือบสองอาทิตย์ พอกลับมาทำงานเพียงไม่กี่วันคุณวัฒน์ก็ประสบอุบัติเหตุ”จิตตรีกล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ ทำงานร่วมกันมาห้าปีเต็ม อนุวัฒน์เป็นเจ้านายที่ดี คอยดูแลเอาใจใส่ลูกน้องเป็นอย่างดี“อืม...ผมมีเรื่องรบกวนถามแค่นี้แหละ คุณกลับไปทำงานต่อเถอะ” ปรเมศวร์กล่าวจบ เลขาฯ สาวก็เดินหายลับออกไปจากห้องทำงาน เท่านั้นปรเมศวร์ก็ปิดแฟ้มงานตรงหน้าอย่างแรงเพื่อระบายอารมณ์ที่เหยื่อสาวหลุดลอยไป“เธอคิดว่าจะหนีฉันพ้นหรือไงกันธิชา” ชายหนุ่มเอ่ยถึงตัวต้นเหตุที่ทำให้เขาต้องสูญเสียน้องชาย แววตาคมเปี

“ไม่ต้องมาหัวเราะเลย ก็ฉันเคาะประตูเรียก แกไม่ยอมเปิดประตูนี่ ก็เลยคิดว่าโกรธ”“ตอนนั้นฉันยอมรับว่าไม่อยากพูดอะไรกับใคร โอเคต่อไปฉันจะไม่ปิดห้องหนีปัญหาอีกแล้ว”“ดีมากจ้ะ แต่ตอนนี้แกช่วยฉันคิดหน่อยสิ ว่าทำยังไงให้หายง่วง วันนี้ต้องเข้าประชุมด้วย” เขมจิราเอ่ยทั้งที่ตาแทบจะปิด แว่นที่ใส่ตกลงมาที่ปลายจมูกเล็กของเธอ“ฉันคงช่วยอะไรไม่ได้ นอกจากแนะนำให้นอนอยู่ที่ห้อง ซึ่งเป็นไปไม่ได้เพราะแกเป็นพวกบ้างานมาก”“ใช่ ที่สำคัญหยุดงานไม่ได้ด้วย”“น้ำขิงสักแก้วไหม เผื่อจะสดชื่นขึ้น”“อืม...ก็ดี” เขมจิราพยักหน้าเบาๆ กันธิชาจึงลุกไปชงน้ำขิงให้เพื่อนรักดื่ม ก่อนชักชวนกันออกจากห้องพัก ตลอดทางกันธิชาก็พยายามชวนคุยหาเรื่องตลกๆ มาให้อีกฝ่ายหัวเราะ เพราะกลัวเขมจิราจะหลับในจวบจนถึงบริษัทพร้อมกับความโล่งอกระหว่างที่สองสาวกำลังยืนรอลิฟต์พร้อมกับพนักงานคนอื่นๆ พิษณุวัชร์ประธานหนุ่มก็ตรงเข้ามา ทำให้พนักงานที่อยู่บริเวณนั้นกล่าวทักทายพร้อมทำความเคารพ กันธิชากับเขมจิราก็เช่นกัน“ใช้ลิฟต์ตัวนั้นดีกว่าครับคุณธิชา” เมื่อทักทายพนักงานทุกคนแล้ว ประธานหนุ่มก็หันมาเอ่ยกับเลขาฯ สาว“ลิฟต์ผู้บริหาร ธิชาว่าไม่เหมาะมั้งคะ”

“เอ่อ...ธิชา ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันแค่”“ช่างเถอะ เดี๋ยวฉันขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะ รู้สึกเหนื่อยๆ อยากพัก” กันธิชากล่าวแค่นั้นก็เดินเข้าห้องนอนไป เขมจิราแทบอยากจะยกมือตบปากตัวเอง แต่มิวายกล่าวโทษคนที่เป็นต้นเหตุทำให้เธอเผลอตัวเอ่ยถึงอนุวัฒน์ขึ้นมา ก่อนสาวเท้าตรงไปยังห้องนอนของกันธิชา ปรากฏว่าเจ้าของห้องปิดล็อกจากด้านใน บอกให้รู้ว่าไม่ต้องการให้ใครมารบกวน เขมจิราจึงเดินถอยร่างกลับห้องไป ไว้วันพรุ่งนี้ค่อยหาโอกาสขอโทษที่ปากพล่อยหลังอาบน้ำเสร็จกันธิชาก็ล้มตัวลงนอน อดไม่ได้ที่จะเก็บคำพูดของเขมจิรามาคิด เป็นจริงอย่างที่เพื่อนรักพูด กับอนุวัฒน์รู้จักมาเกือบสองปี กว่าจะเปิดใจยอมรับเขาในฐานะคนรักได้ แต่คบหาดูใจเพียงไม่กี่เดือน สุดท้ายก็ออกลายแอบนอกใจเธอไปมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงคนอื่น โชคดีเท่าไหร่ที่ไม่เผลอตัวมอบกายให้ มิเช่นนั้นคงจะรู้สึกอัปยศอดสูมากกว่านี้ หญิงสาวพยายามสะบัดความคิดที่ฟุ้งซ่านออกไปจากหัว แล้วหลับตาลงเพียงไม่นานก็เข้าสู่ห้วงนิทราอย่างง่ายดาย เพราะความเหน็ดเหนื่อยจากการที่ออกไปดูงานกับเจ้านายหนุ่มมาตลอดทั้งวันปรเมศวร์ขับรถกลับมายังคฤหาสน์เรือนหรูเกือบเที่ยงคืน และเป็นอีกคืนที่เขาพ

เช้ารุ่งอรุณของวันใหม่ อนาคินตื่นนอนตั้งแต่เช้าตรู่ รีบอาบน้ำแต่งตัว ลงมาชั้นล่างของบ้านหลังใหญ่ เดินตามหามารดา เพื่อจะมาขอโทษเรื่องราวที่เขาก่อไว้เมื่อคืนที่ผ่านมา เห็นท่านกำลังปรุงอาหารอยู่กับแม่บ้านอยู่ในห้องครัวใหญ่ เขายกปลายนิ้วชี้แตะริมฝีปาก ห้ามให้ใครพูดอะไรออกมา“คุณแม่ทำอะไรอยู่ครับ หอมจัง” อนาคินเข้าไปสวมกอดมารดาอย่างเอาใจ“แม่ทำข้าวต้มทรงเครื่องของโปรดเราไง” อนาคินถึงกับนิ่งทันที“คินขอโทษเรื่องเมื่อคืนที่ทำให้คุณแม่ต้องตกใจ คินสัญญาว่าจะไม่ทำอีกครับ” กานต์ธิดาละงานที่ทำอยู่หันมาคุยกับบุตรชาย อย่างจริงจัง“แม่ว่าเราออกไปคุยกันที่ห้องอาหารเถอะ” อนาคินประคองมารดาที่เขารักออกไปที่ห้องอาหารทันที“มีปัญหาอะไรหรือเปล่าลูก ไม่สบายใจอะไร ก็น่าจะมาปรึกษาแม่ได้” อนาคินลุกจากเก้าอี้ ทรุดตัวนั่งลงกับพื้น เข้าไปโอบเอวบางของมารดาอย่างออดอ้อน เขามักจะชอบอ้อนมารดา เวลาที่เขาทำความผิดและทำให้ท่านเสียใจ“ไม่มีอะไรหรอกครับ คุณแม่สบายใจได้ คินขอโทษที่ทำให้คุณแม่ต้องตกใจกับเรื่องเมื่อคื

“พรุ่งนี้เที่ยง ตะวันออกไปทานข้าวกับพี่นะครับ” หญิงสาวมองหน้าชายหนุ่มอย่างครุ่นคิด“ตะวันคงต้องดูตารางงานก่อนค่ะ ว่าจะมีเวลาว่างพอออกไปทานข้าวข้างนอกหรือเปล่า”“แค่ตอนพักเที่ยงเองนะตะวัน จะยุ่งอะไรหนักหนา พึ่งเข้ามารับตำแหน่งไม่ใช่เหรอ” อนาคินถามอย่างไม่สบอารมณ์ ตามฉบับนิสัยคนเอาแต่ใจ อยากได้อะไรก็ต้องได้ เพราะไม่ชอบให้ใครขัดใจ หรือปฏิเสธเขา“ก็เพราะ พึ่งรับตำแหน่งก็ยิ่งพิสูจน์ตัวเองให้คณะกรรมการ และผู้ถือหุ้นเห็นสิคะ ยิ่งตะวันเป็นผู้หญิง คงเป็นที่ยอมรับยากค่ะ” หญิงสาวนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาทีไร ก็เกิดอาการเครียดขึ้นมาทุกที“อย่าคิดมากสิครับคนเก่ง ไม่ว่างก็ไม่ว่าง มีอะไรให้พี่ช่วยก็บอกนะ พี่ยินดีช่วยตะวันเสมอ” หญิงสาวยิ้มบางๆ ออกมา ขอบคุณความมีน้ำใจของชายหนุ่ม“ค่ะ ถ้าตะวันมีปัญหาจนแก้ไม่ตก ตะวันจะนึกถึงพี่คินเป็นคนแรก ตะวันสัญญา” หญิงสาวชูนิ้วขึ้นมาสองนิ้ว ยิ้มแป้นให้ชายหนุ่มเป็นการให้สัญญา มือหนาเอื้อมไปโยกศีรษะหญิงสาวด้วยความเอ็นดู“งั้นพี่กลับก่อนนะ ฝันดีนะครับคน

“อ๋อนึกว่าใคร อิอิ นายโจเองค่ะพี่คิน” อารมณ์ที่เย็นลงเริ่มคุกกรุ่นขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อเห็นหญิงสาวเอ่ยถึงชายคนอื่นพร้อมด้วยแววตาเป็นประกาย นั่นยิ่งไปกระตุกต่อมอารมณ์หึงหวงของอนาคินให้เกิดขึ้นอีกระรอกหนึ่ง ก้มมองคนตัวเล็กอย่างมีน้ำโห“จะนายอะไรก็ช่างพี่ไม่สนใจทั้งนั้น ทำไมตะวันต้องผิดสัญญาที่เธอให้ไว้กับพี่ด้วย ทำไมห๊าตะวัน ทำไมเธอถึงทำกับพี่แบบนี้” ชายหนุ่มเขย่าหัวไหล่บางของหญิงสาวเพื่อเค้นเอาคำตอบ มองหน้าหญิงสาวด้วยสายตาที่เจ็บปวด แรงบีบที่ชายหนุ่มกดลงมาที่หัวไหล่ของเธอ ทำให้หญิงสาวถึงกับนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด เงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างวิงวอน ขอความเห็นใจ“เธอมันเชื่อไม่ได้จริงๆ เพียงตะวัน” ชายหนุ่มผลักร่างบาง จนเซไปด้านหลัง และเบือนหน้าหนีไปอีกทาง“พี่คินไม่ฟังตะวันเลย เอาแต่พูดอยู่ฝ่ายเดียวอยู่แบบนี้ พี่คินฟังตะวันพูดให้ดีนะคะ ตะวันไม่เคยมีใคร คนที่รับสายแทนตะวันเขาคือโจ เพื่อนสนิทของตะวันเอง เพราะตะวันลืมมือถือไว้ที่รถเขา ทีนี้เข้าใจหรือยังคะ ว่าตะวันไม่ได้ผิดสัญญาได้ยินมั้ยค่ะ ว่าตะวันไม่ได้ผิดสัญญา พี่คินต่างหากที่ใจร้ายกับตะวัน” หญิงสาวอธิบายให้ชายหนุ่มฟังเสียงสั่น เกินที่จะควบคุมไ

หลังจากอนาคินลงจากรถแท็กซี่ ชายหนุ่มก็มายืนดักรอคนผิดสัญญาที่หน้าบ้านเธอ รอเพียงไม่นานก็เห็นรถสปอร์ตคันหรูแล่นเข้ามาจอดที่หน้าบ้านหญิงสาว แต่ไม่สามารถมองเห็นคนภายในรถว่าเป็นผู้หญิงหรือว่าผู้ชายขับรถมาส่งเธอ ทันทีที่รถเคลื่อนออกไป ชายหนุ่มรีบเดินตรงเข้าไปกระชากแขนหญิงสาว ดึงร่างเล็กเข้ามากอดไว้แน่นจนแทบกระดุกกระดิกไม่ได้ ด้วยอารมณ์ที่คุกกรุ่นยังไม่จางหาย“กรี๊ดดด!” หญิงสาวร้องหวีดออกมาสุดเสียงด้วยความตกใจ เมื่อเธอถูกกระชากแขนเข้าไปในมุมมืด ใจแทบหล่นตกลงไปที่ตาตุ่ม ชาวาบไปทั้งร่าง ตอนนี้ในหัวสมองเธอไม่ได้คิดถึงใครนอกจากเป็นพวกโจรบ้ากาม ถึงกล้าทำเรื่องแบบนี้ จนชายหนุ่มต้องรีบยกมือขึ้นปิดริมฝีปากบาง ปิดเสียงกรีดร้องของหญิงสาวไว้ทันท่วงที ก่อนที่คนภายในบ้านของเธอ จะออกมาได้ยินเสียก่อน ช่วงที่ชายหนุ่มกำลังเผลอ หญิงสาวก้มลงกัดฝ่ามือใหญ่เต็มแรง ทันทีที่ได้โอกาส เพื่อหาทางเอาตัวรอด“โอ้ย!” ชายหนุ่มร้องลั่นรีบสลัดมือออกทันที ด้วยความเจ็บปวด พลิกฝ่ามือหนาขึ้นมาดูมีรอยเขี้ยวของแม่มดตัวน้อยปรากฏขึ้นจนเห็นได้ชัดเจน เพียงตะวันรู้สึกถึงน้ำเสียงที่คุ้นหู จึงไม่รอช้า รีบหันขวับมามองที่ต้นเสียงทันที เมื

“แม่คงรับปากคินตอนนี้ไม่ได้ คงต้องถามน้องดูก่อน”“แพทกลับกันเถอะ ดึกมากแล้ว พี่เป็นห่วงยัยหนูด้วย ไม่รู้กลับมาหรือยัง”“ค่ะพี่ธี แม่กลับก่อนนะตาคิน เรื่องน้องเดี๋ยวแม่จะบอกให้” แพทชยาหันไปบอกชายหนุ่มก่อนกลับ“น้ากลับก่อนนะตาคิน” อนาคินเดินไปส่งว่าที่พ่อตาแม่ยายเขาในอนาคตที่รถ ก่อนจะกลับเข้าในบ้าน ยืนลังเลอยู่สักพัก ก่อนตัดสินใจโทรหาเพียงตะวัน อยากรู้ว่าเธอไปไหนกันแน่ ถึงได้กล้าหนีออกจากงานเลี้ยง โดยไม่บอกเขาสักคำ น่าจะจับมาลงโทษเสียให้เข็ด ชายหนุ่มรอสายเพียงไม่นาน“ตะวันอยู่ไหน” เสียงเข้มกรอกลงตามสายทันที ก่อนที่ปลายสายจะพูดอะไรออกมา“แกเป็นใครวะ โทรมาหานางฟ้าของฉันทำไมฮะ” เมื่อได้ยินว่าผู้ชายรับสายแทนหญิงสาว อนาคินถึงกับโกรธจนหูอื้อ ตาลายไปหมด มันเป็นใคร กล้าดีอย่างไง มาเรียกน้องน้อยของเขาว่านางฟ้า ชายหนุ่มคิดแล้วขบเคี้ยวขบฟันด้วยความโมโห“แกเป็นใครวะ กล้าดียังไงมารับสายแทนเพียงตะวัน” อนาคินเค้นเสียงถาม ขบกรามเป็นสันนูน นัยน์ตาแทบลุกเป็นไฟ ความหึงหวงเริ่มเข้าครอบงำจิตใจจนระงับไว้ไม่อยู่“ฉันเป็นใคร แล้วมันเกี่ยวอะไรกับแกด้วยวะ” น้ำเสียงยียวนตอบกลับมา ทำให้อนาคินควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ กำ

งานเลี้ยงต้อนรับการกลับมาของอนาคิน จัดขึ้นที่บ้านอัครภาค มีผู้คนมากหน้าหลายตา มาร่วมแสดงความยินดีกับความสำเร็จของชายหนุ่ม ส่วนมากจะเป็นพวกแวดวงนักธุรกิจซะเป็นส่วนใหญ่“แพท หนูตะวันมากันแล้วเหรอจ๊ะ วันนี้หนูตะวันสวยมากนะลูก” กานต์ธิดาพูดกับเด็กสาวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน พร้อมกับมองด้วยสายตาที่ชื่นชม แต่รู้สึกเสียดายอยู่ไม่น้อย ที่ไม่มีโอกาสได้สาวน้อยตรงหน้า มาเป็นลูกสะใภ้ เพราะบุตรชายของเธอมีคนรักไปเสียก่อน และตัวเธอก็ไม่อยากพรากความรักของใคร รู้ซึ้งว่าการพลัดพรากจากคนที่เรารัก ว่ารู้สึกเจ็บปวดและทรมานใจมากแค่ไหน ต่อไปคงขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของอนาคินเอง หน้าที่ของคนเป็นแม่ ก็คงดูอยู่ห่างๆ เท่านั้น“ขอบคุณค่ะคุณแม่” หญิงสาวยิ้มอย่างเอียงอาย เมื่อถูกผู้ใหญ่ที่เธอนับถือเหมือนแม่คนที่สองชม สายตาหวานซึ้งมองไปรอบๆ งาน หวังว่าจะเจออนาคินที่หน้างาน อยากจะถามเรื่องค้างคาใจให้กระจ่าง แต่กลับไม่เจอตัวแม้แต่เงา ไม่รู้เขาหายไปไหน แต่ก็อายเกินกว่าที่จะถามถึงชายหนุ่ม เหมือนกานต์ธิดาจะรู้ใจเธอ“พี่คีย์ แล้วตาคินหายไปไหนคะ” กานต์ธิดาหันไปถามสามีของเธอ ที่กำลังยืนคุยอยู่กับธีระวัฒน์ อยู่บริเวณใกล้ๆ“อ๋อ

“กับข้าวที่ทำ...” ชายหนุ่มกล่าวค้างไว้ จนหญิงสาวต้องเงยหน้าขึ้นมามอง ลุ้นระทึกอยู่ในใจ รอว่าชายหนุ่มจะพูดว่าอย่างไร “ก็งั้นๆ แหละ ไม่เห็นจะอร่อยกว่าที่เคยกินตรงไหนเลย”คำตอบนั้น ทำเอากานต์ธิดาถึงกับทำหน้าจ๋อยลง ชายหนุ่มมองดูแล้วก็แอบขำในใจ ผู้หญิงคนนี้ทำอย่างกับเด็กอยากได้คำชมจากผู้ใหญ่ ตำหนิเหญิงสาวเสร็จสรรพ เขาก็ทานอาหารต่อ ไม่สนใจว่าเธอจะเป็นจะตายอย่างไรกับคำพูด ที่เขาจงใจพ่นออกมาให้เธอได้ยินเป็นการแทงใจดำ“สมใจออกมาจากตรงนั้นได้แล้ว ฉันอิ่มแล้ว” เขารู้ว่าสมใจไม่ได้ออกไปไหนไกล แต่แอบอยู่ข้างประตูนั่นเอง คงกลัวเขาจะทำอะไรกานต์ธิดาอีกล่ะสิ เขาไม่ใช่ยักษ์ใช่มารสักหน่อย จะระแวงระวังอะไรกันนักหนา“ค่ะนาย” สมใจรีบเข้ามาเก็บจาน กานต์ธิดาจึงรีบลุกขึ้นมาช่วย“เป็นไงบ้างคะ นายชมฝีมือคุณธิดาหรือเปล่า”สมใจกระซิบถาม แต่อีกฝ่ายกลับส่ายหน้าไปมาเป็นคำตอบ“ปากแข็งจริงๆ นะคะนายเนี่ย” ทั้งสองคนกระซิบกระซาบกันจนภาคีสงสัย“คุยอะไรกัน” เสี

“มาวันแรก ก็ก่อเรื่องเลยนะกานต์ธิดา มานี่เลย เรามีเรื่องต้องคุยกัน” ชายหนุ่มเข้ามากระชากแขนเรียวเล็กอย่างรุนแรง แล้วดึงเธอให้เดินตามไปอย่างไม่ปราณีมาถึงที่ห้องทำงาน“นั่งลง” ชายหนุ่มบอกเสียงเข้ม พลางทรุดตัวลงนั่งพร้อมกับกานต์ธิดา ซึ่งกำลังสนใจรูปคู่ระหว่างเขากับเขมจิรา ที่โชว์หราอยู่ด้านหลังโต๊ะทำงานชายหนุ่ม“มองฉัน ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ”“ว่ามาสิคะ ฉันรอฟังอยู่”หญิงสาวเอ่ยพลางจ้องหน้าอีกฝ่าย“ว่างงานมากสินะ ถึงได้ทำแต่เรื่องยุ่งๆ”“เปล่านะคะ”กานต์ธิดารีบส่ายหน้าปฏิเสธ“นี่เอาไป” เขายื่นแฟ้มบางอย่างให้เธอ“อ่านซะ นั่นคือหน้าที่ทั้งหมดของเธอ” เมื่อรับแฟ้มมาหญิงสาวจึงก้มหน้าลงอ่านตามคำสั่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาโวยวาย“นี่คุณจะให้ธิดามาพักที่นี่หรือคะ! แถมให้เตรียมชุดทำงานให้ทุกเช้าอีก” นี่มันงานเลขาฯ ส่วนตัวหรือว่าคนรับใช้ส่วนตัวกันแน่ เธอต่อประโยคนี้ในใจ“งานแค่นี้เธอทำไม่ได้หรือไง” ชายหนุ่มจงใจพูดจาดูหมิ

“พี่กลับก่อนนะครับน้องหนู” เขาหันไปบอกน้องน้อยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน พยายามกลบเกลื่อนอารมณ์ตัวเองไม่ให้แสดงออกทางสีหน้าและแววตา“ค่ะพี่คีย์ เดี๋ยวน้องหนูเดินไปส่งนะคะ” หญิงสาวเดินก้าวนำไปไม่กี่ก้าว อติเทพก็รีบเดินเข้าไปโอบเอวบางเธอไว้อย่างหวงแหน เขาไม่ต้องการให้คู่หมั้นคนสวย อยู่กับชายหนุ่มคนอื่นตามลำพัง ไม่เว้นแม้แต่เพื่อนรักอย่างภาคี เขามองออก ว่าภาคีนั้น คิดอย่างไรกับเขมจิรา ผู้ชายด้วยกันย่อมมองกันออก“ฉันจะไปส่งนายด้วย”“ไม่ต้องลำบากนายหรอก เดี๋ยวฉันเดินไปเองได้ พี่ไปนะครับน้องหนู”ภาคีกล่าวจบ ก็รีบหันหลังเดินจากไปเป็นการตัดปัญหาทั้งหมด“มองตามตาละห้อยเลยนะน้องเขม”อติเทพอดไม่ได้ที่จะกล่าวประชดประชันขึ้นมา“พูดบ้าอะไรพี่เทพ เขมไม่อยากพูดกับคนที่พูดไม่รู้เรื่อง” เขมจิราหงุดหงิดกับความคิดไม่เข้าท่าของอติเทพ จึงเดินหนีเข้าไปในบ้าน และมีหรือคนอย่างอติเทพจะยอมแพ้ เขาจึงเดินตามคู่หมั้นคนสวยเข้าไปติดๆ เดินหน้าง้อเธอต่อไปเสียงรถแล่นเข้ามาจอดในบริเวณบ้าน เรียกความสนใจให้กับสมใจและกานต์ธิดา ที่ช่วยกันทำกับข้าวอยู่ในห้องครัว ทั้งสองจึงหันมองหน้าบ้านพร้อมกัน“สงสัยนายจะกลับมาแล้ว เดี๋ยวสมใจเ

หลังจากกานต์ธิดาอาบน้ำเสร็จเธอจึงหยิบเดรสสีฟ้า ที่สมใจเตรียมไว้ให้มาสวม แล้วเดินลงไปยังชั้นล่างของตัวบ้าน ที่ห้องรับแขกมีรูปครอบครัวของภาคีตั้งตระหง่านอยู่ แล้วยังมีรูปถ่ายระหว่างภาคีกับเขมจิราตั้งโชว์อยู่ข้างตู้ปลาด้วย เขมจิราช่างสดใสน่ารัก ในความรู้สึกของกานต์ธิดา“รูปนายกับคุณเขม ถ่ายกันตอนไปเที่ยวที่อังกฤษค่ะ สมใจว่านายยิ้มดูมีชีวิตชีวาเชียวค่ะ” หญิงสาวพยักหน้าเห็นด้วย ใช่เธอชอบรอยยิ้มที่อ่อนโยนของเขา แต่เธอคงไม่มีโอกาสได้สัมผัส“ไปทานข้าวต้มก่อนค่ะคุณธิดา เดี๋ยวจะเย็นเสียหมด” หญิงสาวเดินตามสมใจไปที่ห้องรับประทานอาหารอย่างว่าง่าย แล้วกล่าวด้วยความเกรงใจ“พี่สมใจไม่น่าต้องมาลำบากทำให้ธิดาเลย ที่จริงธิดาทำทานเองได้นะคะ”“ไม่เป็นไรค่ะ สมใจเต็มใจทำให้ทาน” สมใจยิ้มกับความน่ารักของหญิงสาว“ขอบคุณค่ะพี่สมใจ ข้าวต้มน่าทานมากๆ เลยค่ะ” หญิงสาวลงมือรับประทานข้าวต้มด้วยความหิว เพราะเธอไม่ได้ทานอะไรเลยตั้งแต่เมื่อวานตอนเที่ยงจนถึงตอนนี้“จะรับเพิ่มอีกไหมคะ เดี๋ยวสมใจตักให้” สมใจเอ่ยถาม เมื่อเห็นกานต์ธิดาทานจนเกลี้ยงชาม แต่อีกฝ่ายส่ายหน้าปฏิเสธ“ไม่ไหวแล้วพี่สมใจ ตอนนี้ธิดาอิ่มจนแน่นท้องไปหมดเล

แสงแดดอ่อนๆยาม เช้าสาดส่องลอดช่องผ่านผ้าม่านลายลูกไม้สีขาวเข้ามากระทบกับดวงหน้าหวาน ทำให้กานต์ธิดารู้สึกตัวตื่น แพขนตางอนงามเริ่มขยับขึ้นลงสองสามครั้ง ก่อนจะลืมตาขึ้นมา สิ่งแรกที่หญิงสาวเห็นคือเพดานห้องสีขาว จึงรู้ทันทีว่า ไม่ใช่ห้องนอนของตนอย่างแน่นอน“ที่นี่ที่ไหนกัน” วินาทีต่อมากานต์ธิดาตกใจแทบช็อก เมื่อรู้สึกว่าเหมือนมีอะไรมาพาดลำตัว พยามขยับตัวแล้วขยับไม่ได้ จึงก้มลงไปมองสิ่งนั้นทันที“คุณภาคี” คำถามต่อมาเกิดขึ้นในใจ คือเธอมาอยู่ที่นี่กับเขาได้อย่างไรกัน และพยายามยกแขนแกร่งออกจากหน้าท้องแบนราบแต่ไม่สำเร็จ พยายามอยู่หลายครั้งจนเหนื่อย จึงเปลี่ยนใจทิ้งตัวลงนอนตามเดิม น่าจะง่ายกว่างัดแขนเขาออกจากตัวภาคีพลิกตัวมาทางหญิงสาว พร้อมใบหน้าอันหล่อเหลาซบลงที่อกอิ่มเข้าอย่างจัง กานต์ธิดาถึงกับแข็งทื่อไม่กล้าขยับเขยื้อน แถมเขายังเบียดตัวมาแนบชิดกับเธอมากขึ้นประหนึ่งว่านั่นเป็นหมอนข้าง จนกระทั่งเสียงสัญญาณโทรศัพท์ดังขึ้นและดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ภาคีจึงเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่หัวเตียงมารับสาย ทั้งที่ยังไม่ลืมตา“ครับ” เขากรอกเสียงตามสายสั้นๆ เพราะยังไม่เต็มตื่นดี“เกิดอะไรขึ้นคุณจารุณี

“ฉันบอกให้ไปไหนก็ไป ไม่ต้องถามมาก” ภาคีตอบกลับอย่างรำคาญใจ“แต่ว่า...”“สมชาย! ใครเป็นเจ้านายแก” เขารู้สึกหงุดหงิดใจกับลูกน้องคนนี้เหลือเกิน“ก็นายสิครับ ถามได้”สมชายยิ้มแหยออกมากล้าๆ กลัวๆ เมื่อเจ้านายหนุ่มชักสีหน้าอย่างมีอารมณ์“งั้นก็ออกรถซะ ก่อนที่ฉันจะไล่แกออก” เท่านั้นแหละ สมชายรีบออกรถไปอย่างรวดเร็ว ไม่รอให้ผู้เป็นนายสั่งซ้ำ มุ่งตรงไปยังบ้านสวนแถวชานเมืองทันทีภาคีก้มลงมองหญิงสาวที่หลับใหลจากไหล่มานอนอยู่บนตัก พร้อมกันนั้น ก็แอบปัดปอยผมที่ปรกหน้าเธอออกไปจนพ้น เห็นใบหน้านวลลออที่มีแสงไฟจากข้างทางส่องมาจนชัดเจน“เธอจะนอนไปถึงไหนกัน…กานต์ธิดา” เขาพึมพำกับหญิงสาวเบาๆ“นายว่าอะไรนะครับ” คนหูดีอย่างสมชายรีบถามขึ้นมาทันควัน“ฉันไม่ได้พูดกับแก ขับไปไม่ต้องมายุ่ง แกนี่มันกวนอารมณ์ฉันจริงๆ”ชายหนุ่มสงบศึกกับคนขับรถ และหันกลับมาสนใจกานต์ธิดาต่อ เขาถามตัวเองซ้ำๆ ว่าทำไมเธอต้องเป็นผู้หญิงคนใหม่ของอติเทพด้วย และนั่นทำให้เขาครุ่นคิดไปถึงแผนการที่จะทำให้ผู้หญิงตรงหน้านี้เจ็บ เหมือนที่เธอกับอติเทพทำให้น้องน้อยเขาต้องเจ็บ“ถึงแล้วครับนาย” สมชายรีบลงไปเปิดประตูรถทันที ภาคีจึงอุ้มกานต์ธิดาลงจากรถ

“แก้วเปล่าคิดสักหน่อย” หญิงสาวทำหน้ามุ่ยปฏิเสธเสียงเขียว เดินตามชายหนุ่มเข้าไปในบ้านพักเป็นครั้งแรก ซึ่งเป็นระเบียบเรียบร้อยราวกับผู้หญิง“นั่งสิ เดี๋ยวฉันไปหาน้ำกับเทียนก่อน” ชายหนุ่มกล่าวจบก็หายไปจากประตูด้านหลัง เพียงไม่นานก็เดินมาพร้อมกับกล่องเทียนและไฟแช็กยื่นให้แก่หญิงสาว“จุดให้หน่อย”“ค่ะ” ดอกแก้วรีบขานรับ จัดการทำให้เลยทันที รู้สึกตื่นเต้นดีใจอย่างบอกไม่ถูก ที่ได้มีโอกาสทำอะไร เพื่อคนที่ตนแอบรัก“เสร็จแล้วค่ะ” หญิงสาวบอก แต่อีกฝ่ายกลับนิ่งเงียบ“เอ...ทำไมไม่เป่าล่ะคะ”“เธอไม่ร้องเพลง แล้วฉันจะเป่าได้ยังไงล่ะ”“แก้วก็ลืมไป” ดอกแก้วหัวเราะคิกคักชอบใจ ก่อนจะร้องเพลงแฮปปีเบิร์ทเดย์ให้แก่ชายหนุ่มจนจบเพลง พร้อมกับคำอวยพรให้ เขาถึงอธิษฐาน ก่อนเป่าเทียนให้ดับ“ขอบใจมากนะแก้ว สำหรับเค้กวันเกิด” ชัชดนัยหันมากล่าวพร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจให้กับหญิงสาว ก่อนตักเค้กให้เธอด้วย“ไม่เป็นไรค่ะ ผู้จัดการทานเถอะ”

“สีสันน่าทานจังแก้ว” เรณุกาลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ที่ดอกแก้วไม่ซักไซ้ไล่เลียงเรื่องที่เกิดขึ้น ว่าเป็นมาอย่างไร“แต่ไม่รู้รสชาติได้เรื่องหรือเปล่าน่ะสิพี่เรย์”“งั้นต้องลองชิม” เรณุกาหยิบช้อนเล็กขึ้นมาตักชิม ในขณะที่ดอกแก้วกุมมือตัวเองไว้แน่น ลุ้นคำตอบอย่างตื่นเต้น“ว่าไงพี่เรย์ รสชาติโอเคมั้ย”“อืม...แป้งมันแข็งไปนิดหนึ่งจ้ะ แต่ก็ทานได้” เรณุกาเอ่ยให้กำลังใจอีกฝ่าย“แต่ก็ยังไม่ดีพอ เฮ้อ...แก้วก็ทำตามสูตรในเน็ตแล้วนะ ทำกี่ครั้งคงเหมือนเดิม แบบนี้ก็คงไม่มีหน้าเอาเค้กแข็งๆ ไปให้เขาหรอก”“เอ...แก้วจะทำเค้กไปให้ใคร”“ผู้จัดการจ้า วันนี้เป็นวันเกิดของผู้จัดการ แก้วก็เลยอยากลองทำเค้กไปให้น่ะ” ดอกแก้วบอกด้วยท่าทางเอียงอาย ทำให้เรณุกาพอจะรู้ว่า ดอกแก้วคิดอย่างไรกับผู้จัดการไร่หนุ่ม“งั้นทำใหม่”“ทำใหม่ ก็คงเหมือนเดิมนะพี่เรย์ เสียของเปล่า” ดอกแก้วหันมาตีหน้ายุ่งใส่“เดี๋ยวพี

ค่ำคืนที่ผ่านมา ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนอยากจะกลับไปที่บ้านพัก เพื่อสำเร็จโทษเรณุกา โทษฐานที่ทำให้เขาไม่มีสมาธิในการทำงานเอาเสียเลย แต่แล้วก็ต้องตื่นจากภวังค์ความคิด เมื่อเสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าดังขึ้น ชายหนุ่มจึงต้องสลัดความคิดที่ฟุ้งซ่านออกไป ใบหน้าคมซีดเผือดทันทีที่เห็นเบอร์โชว์ที่หน้าจอ รู้สึกผิดครามครัน“แพร” ชายหนุ่มเปล่งเสียงเรียกชื่อสาวคนรักออกมาอย่างแผ่วเบา ก่อนกดรับสาย“ครับแพร มีอะไรหรือเปล่า”“เดี๋ยวนี้แพรโทร.มา ต้องมีธุระสำคัญด้วยเหรอคะ น่าน้อยใจจริงๆ” แพรทองกล่าวราวกับตัดพ้อ“อย่าเพิ่งโกรธสิครับแพร พี่ก็แค่แปลกใจ ปกติแพรไม่ชอบโทร.มาหาพี่ในเวลางานนี่”“ก็แพรคิดถึงพี่อัครนี่คะ เราไม่ได้เจอกันเกือบเดือนแล้ว เย็นนี้พี่อัครว่างมาทานข้าวกับแพรที่บ้านหรือเปล่าคะ คุณแม่ก็บ่นคิดถึง”“อืม...ได้สิ”“ค่ะ แล้วแพรจะรอ รักพี่อัครนะคะ”“พี่ก็รักแพร” ชายหนุ่มบอกอย่างไม่เต็มเสียงหนัก รู้สึกผิดกับเรื่องที่เกิดขึ้น แต่เขาไม่มีทางล้มเลิกแผนกา

“แต่ฉันเจ็บ ฮือๆ ปล่อยนะ” หญิงสาวร้องไห้เสียงสั่นเครือ ด้วยความเจ็บสุดแสนจะบรรยายออกมาได้“ฉันปล่อยเธอไปไม่ได้หรอกเรณุกา ฉันต้องการเธอเหลือเกิน” เสียงแหบพร่ากล่าวจบ ก็ก้มลงทาบกับเรียวปากบาง แต่คราวนี้อ่อนโยนนุ่มนวลกว่าครั้งก่อน หวังให้อีกฝ่ายคล้อยตาม ซึ่งใช้เวลาเพียงไม่ถึงห้านาที หญิงสาวก็เผลอจูบตอบกลับมาอย่างไม่ประสาพ่อเลี้ยงหนุ่มใช้จังหวะนี้ ดันสะโพกสอบเข้าหาร่างบางจนสุดแรง ตามด้วยเสียงกรีดร้อง ที่ดังอึกอักอยู่ในลำคอ หางตาคู่สวยมีน้ำตาไหลรินออกมา จนชายหนุ่มเกือบเผลอใจไปสงสาร แต่ทว่ามานึกถึงเรื่องเลวร้ายที่มารดาหญิงสาวกับบิดากระทำร่วมกันฆ่าคนคนหนึ่งทางอ้อม อย่างที่ไม่มีความผิดอะไร ต้องตายทั้งเป็น ก่อนที่จะจากโลกนี้ไปตลอดกาล“อืม...เจ็บ” เรียวปากบางเค้นเสียงออกมา“แรกๆ ก็เจ็บแบบนี้แหละ เดี๋ยวก็ชินไปเอง” คนมากประสบการณ์กระซิบบอก ก่อนแนบใบหน้ากับทรวงอกอิ่มทั้งสองข้างอย่างหลงใหล แล้วใช้ปลายลิ้นร้อนตวัดไปรอบๆ สลับกันไปมา ขณะส่วนล่างสอดประสานเป็นหนึ่งเดียวกัน แต่แล้วจู่ๆ ร่างบางก็ถูกพลิกให้นั่งบนร่างใหญ่

“เป็นใบ้หรือไงถึงไม่ตอบน่ะ และถูให้มันทั่วตัวหน่อยสิ ด้านหน้าด้วย” ชายหนุ่มกล่าวพร้อมกระชากร่างบางมาด้านหน้า จนตกลงไปนั่งในอ่างอาบน้ำโดยไม่ทันได้ตั้งตัว ตามด้วยเสียงหวีดร้อง ตกใจสุดขีด พยายามยันตัวลุกขึ้น แต่ถูกพ่อเลี้ยงหนุ่มรั้งตัวให้มานั่งบนตักแกร่ง“พ่อเลี้ยงปล่อยสิ มารั้งไว้แบบนี้ฉันจะลุกขึ้นได้ยังไงกัน”“นั่งแบบนี้น่ะดีแล้ว จะได้ถูได้สะดวกหน่อย” ชายหนุ่มเผลอยิ้มกริ่ม เมื่อมีคนตัวนิ่มนั่งอยู่บนตัก“แต่ฉันไม่ถนัดนี่” ดวงหน้าหวานกล่าวแย้งเสียงเขียวขุ่น และรู้สึกอับอายที่ต้องมาอยู่กับชายหนุ่มในสภาพนี้“ไม่ถนัดเหรอ”“ค่ะ” หญิงสาวพยักหน้าแรงๆ“งั้นทำแบบนี้ จะได้ถนัดขึ้น” ชายหนุ่มกล่าวจบ ก็ปลดชุดนอนลายการ์ตูนที่เปียกชุ่มออกจากร่างบางในเวลาไม่กี่นาที ตามด้วยชิ้นเล็กอย่างช่ำชอง แม้เจ้าของร่างจะพยายามดิ้นรนสุดกำลัง แต่ไม่สำเร็จ“อืม...” เสียงห้าวแหบครางออกมาด้วยความพึงพอใจกับเรือนร่างอันเย้ายวนที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า“ทำหน้าที่เธอสิเรณุกา” เสียงแหบพร่ากระซิบเบาๆ พลางกวาดสายตามองทรวงอกอิ่มทรงสวยทั้งสองข้างอย่างละลานตา จนห้ามใจไม่ไหว เอื้อมมือมาวางแล้วบีบคลึงเบาๆ ด้วยความเสน่หา“ฮื้อ...อย่าค่ะพ่

ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่เรณุกามาอยู่ที่ไร่แห่งนี้ในฐานะคนรับใช้ส่วนตัวของอัครา เธอไม่เคยได้ยินถ้อยคำที่ดีๆ จากพ่อเลี้ยงหนุ่ม ทุกคำที่เปล่งออกมามีแต่การดูถูกเหยียดหยาม แถมถูกใช้งานสารพัด ราวกับเป็นทาสในเรือนเบี้ย จนไม่มีเวลาได้พักผ่อน และวันนี้ก็เช่นกันเหมือนกับทุกๆ วัน กว่างานจะเสร็จ เธอก็แทบลากขาเข้ามาในห้อง ป้านงคราญก็คอยจ้องจะเล่นงานเธอทุกวินาที คอยพูดจาเหน็บแนมต่างๆ นานา แต่เธอก็ต้องอดทนเพื่อผู้มีพระคุณกับเธอหากไม่มีดอกแก้วคอยช่วยเหลือ ไม่มีชัชดนัยคอยให้กำลังใจ และที่สำคัญถ้าไม่มีพ่อที่รอการไปเยี่ยมของลูกชาย เธอก็คงเก็บกระเป๋ากลับบ้านไปแล้ว จะไม่ขอทนให้คนอื่นมาคอยดูถูกและพูดจาถากถางแม่ของเธอให้เจ็บช้ำแบบนี้หรอกวันนี้ชัชดนัยมาชวนไปเดินชมไร่ฟ้าเคียงดิน เธออยากปฏิเสธแต่ก็ทนเสียงรบเร้าของชายหนุ่มไม่ได้ พอกลับเข้ามาในบ้าน ป้านงคราญก็มิวายพูดจาแดกดันว่าเธอหนีเที่ยวและคิดจะอ่อยผู้จัดการไร่ให้ตกหลุมพรางเหมือนแม่ของเธอที่เคยทำมาแล้ว เรณุกาไม่อยากต่อปากต่อคำก็เอาแต่ก้มหน้ายอมรับผิดและรับปากว่าจะไม่ไปอีก โดยไม่รู้ว่ามีสายตาของอัคราคอยมองเธออยู่ตลอดเวลาที่อยู่กับชัชดนัย“พรุ่งนี้จะเจออะไรบ้างนะ