7

“เอ่อ...ธิชา ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันแค่”

“ช่างเถอะ เดี๋ยวฉันขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะ รู้สึกเหนื่อยๆ อยากพัก” กันธิชากล่าวแค่นั้นก็เดินเข้าห้องนอนไป เขมจิราแทบอยากจะยกมือตบปากตัวเอง แต่มิวายกล่าวโทษคนที่เป็นต้นเหตุทำให้เธอเผลอตัวเอ่ยถึงอนุวัฒน์ขึ้นมา ก่อนสาวเท้าตรงไปยังห้องนอนของกันธิชา ปรากฏว่าเจ้าของห้องปิดล็อกจากด้านใน บอกให้รู้ว่าไม่ต้องการให้ใครมารบกวน เขมจิราจึงเดินถอยร่างกลับห้องไป ไว้วันพรุ่งนี้ค่อยหาโอกาสขอโทษที่ปากพล่อย

หลังอาบน้ำเสร็จกันธิชาก็ล้มตัวลงนอน อดไม่ได้ที่จะเก็บคำพูดของเขมจิรามาคิด เป็นจริงอย่างที่เพื่อนรักพูด กับอนุวัฒน์รู้จักมาเกือบสองปี กว่าจะเปิดใจยอมรับเขาในฐานะคนรักได้ แต่คบหาดูใจเพียงไม่กี่เดือน สุดท้ายก็ออกลายแอบนอกใจเธอไปมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงคนอื่น โชคดีเท่าไหร่ที่ไม่เผลอตัวมอบกายให้ มิเช่นนั้นคงจะรู้สึกอัปยศอดสูมากกว่านี้ หญิงสาวพยายามสะบัดความคิดที่ฟุ้งซ่านออกไปจากหัว แล้วหลับตาลงเพียงไม่นานก็เข้าสู่ห้วงนิทราอย่างง่ายดาย เพราะความเหน็ดเหนื่อยจากการที่ออกไปดูงานกับเจ้านายหนุ่มมาตลอดทั้งวัน

ปรเมศวร์ขับรถกลับมายังคฤหาสน์เรือนหรูเกือบเที่ยงคืน และเป็นอีกคืนที่เขาพบแม่เลี้ยงสาวมานอนอยู่ที่โซฟาภายในห้องรับแขก บางครั้งก็อยู่ในสภาพล่อแหลมไม่น่ามอง จนเขาต้องเบือนหน้าหนีรีบสาวเท้าขึ้นห้องไป แต่คืนนี้ชายหนุ่มกลับตัดสินใจก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้ หวังปลุกให้ขึ้นไปนอนที่ห้อง แต่ทว่าถูกสะกิดแขนจากด้านหลังเสียก่อน ทำให้เขาชะงักเหลียวหลังไปมอง พบว่าเป็นป้าเฉลาแม่บ้านนั่นเอง สร้างความแปลกใจแก่ปรเมศวร์ไม่น้อยเพราะนี่จะเที่ยงคืนให้แล้ว

“ยังไม่นอนอีกหรือครับป้าเฉลา”

“ยังค่ะ เฉลารอคุณหนูอยู่” คำตอบของแม่บ้านสูงวัย ทำเอาคนฟังเลิกคิ้วขึ้นมามองพลางส่งยิ้มให้

“รอทำไมครับป้าเฉลา”

“ก็เฉลาเป็นห่วงคุณหนู เห็นพักนี้กลับบ้านดึกๆเกือบทุกวัน”

“โธ่ป้าเฉลา ไม่ต้องห่วงผมหรอกครับ ผมไม่ใช่เด็กๆ แล้ว อีกสองปีก็จะสี่สิบแล้วนะครับ” ปรเมศวร์หันมาโอบประคองร่างท้วมของแม่บ้านสูงวัย แต่ก็รู้สึกอิ่มใจที่ยังมีคนคอยห่วงใย ตั้งแต่มารดาเสียชีวิตไปก็ได้ป้าเฉลานี่แหละคอยดูแลเอาใจใส่เสมือนมารดาคนที่สอง

“แต่เฉลาก็ยังเป็นห่วงนี่คะ นี่กินอะไรมาหรือยัง”

“เรียบร้อยแล้วครับ คุณตรีเธอเตรียมอาหารให้ผมทุกเย็น”

“น่ารักจริงคุณตรี นี่ก็ดึกมากแล้วขึ้นไปนอนพักผ่อนเถอะค่ะ พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าไปทำงานอีก ส่วนคุณญาป้าจัดการปลุกเธอให้เอง” ป้าเฉลากล่าวอาสา ชายหนุ่มจึงพยักหน้ารับคำแล้วเดินขึ้นห้องไปยังชั้นสอง เพียงคล้อยหลังไปชัญญาก็เริ่มขยับตัว โดยแม่บ้านสูงวัยไม่ต้องเสียเวลาสะกิดเรียก ก่อนจะลืมตาขึ้นมาไม่มีอาการงัวเงียให้เห็น

“อ้าว...คุณแม่บ้านยังไม่นอนอีกเหรอ” ชัญญากัดฟันเอ่ยถามพยายามข่มอารมณ์ไม่พอใจเอาไว้ อุตส่าห์มานอนดักรอปรเมศวร์แต่กลับมีมารแก่ๆ มาขัดขวาง

“ยังค่ะ ป้ากำลังจะมาปลุกคุณญา แล้วก็จะไปนอน”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ ญารู้สึกตัวก็ลุกขึ้นไปนอนเอง และทีหลังไม่ต้องคอยมาปลุก คนแก่ๆ นอนดึกไม่ดีนะคะ” หญิงสาวจีบปากจีบคอพูดจนจบก็กระแทกเท้าเดินขึ้นห้องไป จนป้าเฉลาส่ายหน้าอย่างหนักใจ กลัวเหลือเกินว่าชัญญาจะเข้ามายุ่งวุ่นวายกับปรเมศวร์เหมือนที่เข้ามายุ่งกับอนุวัฒน์เมื่อครั้งในอดีต

“เฉลาหวังว่าคุณหนูจะหลุดพ้นจากยายแม่มดนะคะ” นางกล่าวจบก็เดินออกไปจากห้องรับแขก เพื่อกลับไปนอนพักผ่อน เพราะตนต้องอดตาหลับขับตานอนเพื่อรอคุณหนูของนางกลับขึ้นห้องนอนไปอย่างปลอดภัยเสียก่อน ถึงจะหลับตานอนได้อย่างสนิทใจ

เวลาเจ็ดนาฬิกาสามสิบนาที

กันธิชาถือกระเป๋าออกจากห้องนอนตรงมายังห้องครัวเล็ก ถึงกับชะงักตกใจ ก็จะไม่ให้ตกใจได้อย่างไรกันในเมื่อเห็นเขมจิราขอบตาช้ำราวกับคนที่ไม่ได้นอนมาทั้งคืน แถมยังมานั่งสัปหงกอีกต่างหาก

“เขมเป็นอะไร เมื่อคืนทำงานดึกหรือไง” กันธิชากล่าวจบก็เดินไปที่มุมกาแฟ

“ยังไม่ได้นอน” คำตอบของเขมจิราทำเอาคนที่กำลังกดน้ำร้อนใส่แก้วถึงกับชะงัก

“ไม่ได้นอนหรือ”

“อืม...” เขมจิราขานรับ จากนั้นกันธิชาก็ถือแก้วกาแฟมาวางตรงหน้า

“อีกสักแก้วไหม ฉันชงให้”

“ไม่ล่ะ เช้านี้ฉันดื่มไปสองแก้วแล้ว” เขมจิราพึมพำบอกพลางส่ายหน้าปฏิเสธ

“แล้วเป็นอะไร ทำไมถึงไม่นอน งานเยอะหรือไง” กันธิชารู้ดีว่าเพื่อนคนนี้บ้างานมากแค่ไหน มักชอบนำงานกลับมาทำที่ห้องเป็นประจำ จนเธอแซวว่าปีนี้คงได้รับรางวัลพนักงานดีเด่นเป็นแน่

“เปล่า ฉันนอนไม่หลับทั้งคืนเพราะคิดเรื่องที่พูดกับแกไปเมื่อคืน ขอโทษนะธิชา ฉันไม่ได้ตั้งใจพาดพิงไปถึงเรื่องคุณวัฒน์เลย” เขมจิราเอื้อมมือมากุมมือเพื่อนรักไว้ รู้สึกเสียใจกับสิ่งที่ตนพูดออกไป

“แกพูดถูกเขม เพราะฉันไว้ใจคนง่ายเกินไป คนเราจะมองกันแค่ภายนอกไม่ได้ ขอบใจนะที่เตือนสติฉัน”

“แกไม่โกรธฉันจริงๆ นะ” เขมจิราทำหน้างุนงง เมื่ออีกฝ่ายไม่มีแววตาของความโกรธเคือง

“จะไปโกรธคนที่หวังดีกับฉันที่สุดได้ยังไงกัน”

“ขอบใจนะธิชา ฉันกังวลสารพัดกลัวแกจะโกรธ” เขมจิราพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก

“คิดมากไปได้” กันธิชาเอ่ยพลางหัวเราะกับแม่สาวแว่นของเธอ