บทที่ 12 : กักขังไว้ในอ้อมกอด

ความมืดและเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเงียบกริบควรจะช่วยให้หลับสบาย แต่สำหรับเอื้องทรายแล้ว เตียงนอนราคามหาศาลนี้กลับให้ความรู้สึกเหมือนสนามรบที่สงบนิ่งก่อนพายุจะเข้า

แม้จะได้รับอนุญาตหรือกึ่งบังคับให้ขึ้นมานอนบนเตียง แต่เธอก็พยายามรักษาระยะห่างให้มากที่สุด เธอนอนตะแคงหันหลังให้คอสโม่ ตัวเกร็งชิดขอบเตียงจนแทบจะร่วงลงไปอีกรอบ ผ้าห่มผืนหนาที่เขาแบ่งให้แม้จะอุ่นกาย แต่ใจของเธอกลับหนาวเหน็บและสั่นไหว

เวลาผ่านไปนาทีแล้วนาทีเล่า เธอก็ยังข่มตาหลับไม่ลง ภาพเหตุการณ์ในห้องน้ำ คำพูดเหยียดหยาม และสายตาที่มองเธอเหมือนวัตถุสิ่งของยังคงวนเวียนอยู่ในหัว เอื้องทรายพลิกตัวกลับมานอนหงาย แล้วพลิกกลับไปตะแคงอีกด้าน พยายามหาท่านอนที่จะทำให้เธอผ่อนคลายได้ แต่ไม่ว่าจะขยับไปทางไหน รัศมีอุ่นร้อนจากร่างสูงใหญ่ที่นอนอยู่ข้างหลังก็ยังคงแผ่ซ่านมารบกวนจิตใจเธออยู่ดี

โดยเฉพาะเสียงเสียดสีของผ้าปูที่นอนและแรงสั่นสะเทือนจากการพลิกตัวของเธอ ทำให้คนที่นอนนิ่งอยู่ด้านหลังเริ่มหมดความอดทน

คอสโม่นอนไม่หลับ...เขาตื่นเต็มตามาตั้งแต่ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของแชมพูที่ลอยมาจากผมของเธอแล้ว กลิ่นนั้นมันปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาให้ตื่นตัว ยิ่งเธอขยับตัวดุ๊กดิ๊กไปมา มันยิ่งเหมือนการยั่วยวนโดยไม่รู้ตัวที่ทำให้เส้นความอดทนของเขาขาดผึง

หมับ!

“ว้าย!”

เอื้องทรายร้องเสียงหลงเมื่อจู่ๆ ท่อนแขนแข็งแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามก็ตวัดรวบเอวบางของเธอจากด้านหลัง แล้วกระชากร่างเล็กของเธอให้ถอยกรูดเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างที่แข็งแกร่งราวกับกำแพงหิน

แรงดึงมหาศาลทำให้ศีรษะของเธอเลื่อนขึ้นไปหนุนอยู่บนท่อนแขนล่ำสันของเขาแทนหมอนหนุนโดยอัตโนมัติ แผ่นหลังบางแนบชิดไปกับหน้าอกกว้างที่ร้อนระอุ เอื้องทรายสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจของคอสโม่ที่เต้นหนักหน่วงอยู่ด้านหลัง หนักหน่วงและรุนแรงพอๆ กับความตกใจของเธอ

“คุณคอสโม่! ปล่อยนะ จะทำอะไร!?” เอื้องทรายดิ้นขลุกขลัก พยายามแกะมือหนาที่ล็อกเอวเธอไว้อย่างแน่นหนาเหมือนคีมเหล็ก

“นอนนิ่งๆ!” คอสโม่คำรามเสียงต่ำชิดใบหูขาวสะอาด ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารินรดต้นคอจนขนอ่อนของเธอลุกชัน “ถ้าเธอยังขยับตัวไปมาสร้างความรำคาญให้ฉันอีกแม้แต่นิดเดียว... ฉันจะไล่เธอออกเดี๋ยวนี้!”

เอื้องทรายชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ความอัดอั้นตันใจทำให้เธอเผลอบ่นงึมงำออกมาอย่างลืมตัว

“เอะอะก็ขู่ไล่ออก... เอะอะก็ไล่ออก... ชีวิตคุณไม่มีคำขู่คำอื่นแล้วหรือไงคะ”

“เธอว่าไงนะ?” น้ำเสียงของเขาเข้มขึ้น แต่แทนที่จะโกรธจัด เขากลับกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นไปอีก จนแผ่นหลังของเธอแทบจะหลอมรวมไปกับอกแกร่งของเขา ขาข้างหนึ่งของเขาตวัดขึ้นมาเกี่ยวก่ายทับขาของเธอไว้ ล็อกเธอไว้ในกรงขังแห่งพันธนาการอย่างสมบูรณ์

“ก็มันจริงนี่คะ!” เอื้องทรายหันหน้ามาเถียงเขา แม้จะทำได้เพียงแค่เอี้ยวคอมาเล็กน้อย แต่ใบหน้าของเธอก็อยู่ห่างจากปลายจมูกโด่งคมของเขาเพียงไม่กี่เซนติเมตร “ดิฉันเป็นคนนะ ไม่ใช่ตุ๊กตา ไม่ใช่หมอนข้าง ที่นึกอยากจะดึงมาหนุนก็ทำตามใจชอบ ปล่อยค่ะ อึดอัด!”

แทนที่จะผลักไส คอสโม่กลับฝังจมูกลงกับเรือนผมหอมกรุ่นของเธอ สูดดมความหอมหวานที่ทำให้เขาแทบคลั่ง ยิ่งเธอพยศ ยิ่งเธอดิ้นรน เขากลับยิ่งรู้สึกปรารถนาที่จะปราบพยศม้าสาวตัวนี้ให้เชื่องคาอก

ความรู้สึกขัดแย้งตีกันยุ่งเหยิงในหัวใจมาเฟียหนุ่ม

ใจหนึ่งเขาอยากจะบีบเธอให้แหลกคามือเพื่อแก้แค้นกับสิ่งที่ครอบครัวเธอทำ แต่อีกใจหนึ่ง ร่างกายที่นุ่มนิ่ม กลิ่นหอมละมุน และความอบอุ่นที่เขาโหยหามาตลอด กลับทำให้เขาไม่อยากปล่อยเธอไป

เขาเกลียดที่ต้องการเธอ แต่เขาก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าการมีเธออยู่ในอ้อมกอดแบบนี้ มันทำให้ฝันร้ายของเขาจางหายไป

“ถ้าฉันเห็นเธอเป็นแค่หมอนข้าง ป่านนี้เธอคงถูกถีบตกเตียงไปนานแล้ว เอื้องทราย...” คอสโม่กระซิบเสียงพร่าที่ข้างหู น้ำเสียงนั้นเจือไปด้วยความดุดันแต่แฝงความนัยที่ชวนให้วาบหวาม “หยุดดิ้นก่อนที่ความอดทนของฉันจะหมดลง แล้วฉันจะเปลี่ยนจาก ‘กอด’ เป็นอย่างอื่นที่เธอจะไม่มีวันลืม”

คำขู่นั้นได้ผลชะงัด เอื้องทรายตัวแข็งทื่อทันที เธอรู้ดีว่าผู้ชายอย่างคอสโม่พูดจริงทำจริง ริมฝีปากอุ่นจัดของเขาที่เฉียดผ่านแก้มใสไปมาทำให้หัวใจเธอกระตุกวูบ

“คุณ... คุณคงไม่ได้คิดจะ...” เสียงเธอสั่นเครือ

“อย่าท้าทายฉัน” คอสโม่ตัดบท เขากดจมูกลงสูดดมความหอมที่ซอกคอขาวเนียนอย่างถือสิทธิ์ ทำให้เอื้องทรายต้องหดคอหนีด้วยความเสียวซ่านและหวาดหวั่น “หน้าที่ของเธอตอนนี้คือ ‘อยู่นิ่งๆ’ ให้ฉันกอด... ถ้าทำไม่ได้ ฉันจะถือว่าเธอเรียกร้องอยากทำหน้าที่อื่นที่อยู่เหนือสัญญาจ้าง”

เอื้องทรายเม้มปากแน่น เธอหยุดดิ้นรนแต่โดยดี ยอมจำนนต่อวงแขนแข็งแกร่งที่พันธนาการรอบกาย แม้ปากจะบอกว่าเกลียดและกลัวเขา แต่ลึกๆ แล้ว เธอกลับปฏิเสธไม่ได้ว่าอ้อมกอดที่กักขังเธอนี้ มันช่างอบอุ่นและรู้สึกปลอดภัยอย่างน่าประหลาด

คอสโม่หลับตาลงทั้งที่ใบหน้ายังซุกไซ้อยู่กับกลุ่มผมนุ่ม เขาถอนหายใจยาวอย่างผ่อนคลายเมื่อคนตัวเล็กในอ้อมกอดเลิกพยศ มือหนาที่กอดเอวเธอไว้เริ่มลูบไล้หน้าท้องแบนราบผ่านเนื้อผ้าชุดนอนแผ่วเบา เป็นสัมผัสที่แสดงออกถึงความหวงแหนมากกว่าการคุกคาม

“นอนซะ...” เขาพึมพำเสียงทุ้มต่ำ “เพราะถ้าเธอไม่หลับ... ฉันก็จะไม่ยอมให้เธอได้หลับทั้งคืนเหมือนกัน”

เอื้องทรายไม่กล้าขยับตัวอีกเลย เธอปล่อยให้เขาใช้เธอเป็นที่พักพิง เป็นหมอนข้างที่มีชีวิต ภายใต้ความเงียบงันในอ้อมกอดของศัตรูที่ร้ายกาจที่สุด หัวใจสองดวงกลับเต้นประสานในจังหวะเดียวกันอย่างไม่อาจห้ามได้