บทที่ 11 : นอนตกโซฟา

เอื้องทรายกัดฟันแน่น เธอหลับตาปี๋ ไม่ต้องการมองกล้ามเนื้อหน้าอกที่แน่นตึงและรอยแผลเป็นจางๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวหนังของเขา เธอใช้ฟองน้ำจุ่มเจลอาบน้ำจนชุ่ม แล้วกดฟองน้ำลงบนหน้าอกของเขาด้วยแรงทั้งหมดที่เธอมี

ฟองน้ำถูกถูอย่างแรงและรวดเร็วไปตามกล้ามเนื้อหน้าอกของเขา จากนั้นเธอก็ก้มตัวลงขัดที่หน้าท้องของเขาอย่างรวดเร็วราวกับต้องการให้ภารกิจนี้จบลงให้เร็วที่สุด

ทันใดนั้น มือของคอสโม่ก็คว้าข้อมือของเธอไว้แน่น หยุดการเคลื่อนไหวของเธออย่างฉับพลัน

“นี่เธอทำบ้าอะไร!” ดวงตาคมตวัดมองอย่างเหลืออด พร้อมกับทำหน้าถมึงทึงไม่พอใจ “เธอคิดว่าฉันเป็นท่อนไม้รึไง ขัดแรงขนาดนี้ผิวฉันถลอกหมด”

เอื้องทรายลืมตาขึ้นมองเขาด้วยความเจ็บปวด “คุณคอสโม่... คุณสั่งให้ดิฉันขัดและบอกว่าดิฉันขัดเบาไป ตอนนี้ดิฉันก็ทำตามที่คุณสั่งแล้ว”

“ฉันต้องการให้เธอขัดให้สะอาด ไม่ใช่ขัดจนฉันหนังถก!” คอสโม่คลายมือที่ข้อมือของเธอ แต่สายตายังคงแสดงออกได้อย่างชัดเจนว่าเขากำลังหงุดหงิดงุ่นงาน “ทำอย่างมีสติ และใช้ความรู้สึกของความเป็นคนรับใช้ อย่าใช้อารมณ์ของความเป็นเชลย!”

เอื้องทรายตัวสั่นจากความสับสนและการกดดัน เธอรู้สึกว่าตัวเองถูกต้อนเข้ามุม ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ผิดไปหมด

เธอก้มหน้าลงอีกครั้ง บีบฟองน้ำเบาๆ แล้วเริ่มต้นใหม่ เธอควบคุมลมหายใจให้ช้าลง และเริ่มขัดผิวของเขาอีกครั้งอย่างช้าๆ นุ่มนวล แต่หนักแน่นพอที่จะทำความสะอาดได้จริง มือของเธอสัมผัสได้ถึงความร้อนจากผิวหนังของเขา และกล้ามเนื้อที่ผ่อนคลายลงเล็กน้อยภายใต้สัมผัสที่ปรับปรุงใหม่ของเธอ

การอาบน้ำดำเนินไปอย่างเงียบเชียบและตึงเครียดภายใต้การควบคุมของคอสโม่ มันเป็นการกระทำที่บริสุทธิ์ในแง่ของกายภาพ แต่ป่าเถื่อนในแง่ของจิตใจ

เมื่อเธอจัดการขัดหลังให้เขาเสร็จสิ้นและล้างฟองสบู่ออกจากร่างกายของเขาด้วยความระมัดระวัง คอสโม่ก็ลุกขึ้นยืนจากอ่างอาบน้ำอย่างช้าๆ ร่างกายที่เปียกชุ่มของเขาทำให้เธอยิ่งต้องหันหน้าหนีด้วยความเขินอายอีกครั้ง

“พอแล้ว” คอสโม่สั่ง “เอาผ้าเช็ดตัวมาให้ฉัน”

เอื้องทรายรีบหยิบผ้าเช็ดตัวสีขาวหนานุ่มที่เตรียมไว้ส่งให้เขา คอสโม่รับผ้ามาและเริ่มเช็ดร่างกายของเขาอย่างไม่เร่งรีบราวกับไม่มีใครอยู่ในห้อง

เมื่อเขาสวมเสื้อคลุมอาบน้ำเรียบร้อยแล้ว เขาก็หันมาหาเอื้องทรายที่ยังคงคุกเข่าอยู่ข้างอ่าง

“ทำความสะอาดห้องน้ำนี้ซะ” เขาออกคำสั่งสุดท้ายอย่างเยือกเย็น “ก่อนที่ฉันจะกลับมา...ทุกอย่างต้องสมบูรณ์แบบ เสร็จแล้วก็อาบน้ำสระผมซะด้วย หัวมันแผล็บเชียว”

เขาสาธยายนั่นนี่ชนิดที่เธอแทบจะจับประเด็นไม่ทัน ก่อนเดินออกไปจากห้องน้ำไป ทิ้งให้เธอนั่งอยู่กับไอน้ำอุ่นๆ และความรู้สึกที่ถูกเขารังเกียจ แบ่งแยกเธอไม่ต่างจาก หมาเลียตีน ที่ต้องคอยรองรับอารมณ์ของผู้เป็นนาย

หลังจากคอสโม่เดินออกไป หญิงสาวก็รีบทำความสะอาดห้องน้ำตามคำสั่ง เธอขัดถูทุกตารางนิ้วจนสะอาดเอี่ยม ก่อนจะรีบอาบน้ำชำระล้างร่างกายของตัวเอง แชมพูและครีมอาบน้ำราคาแพงของโรงแรมส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วห้องน้ำเมื่อเธอชโลมมันลงบนผิวและเส้นผม พยายามล้างความรู้สึกแย่ๆ และคำดูถูกของคอสโม่ให้ออกไปพร้อมกับสายน้ำ

เมื่อทำธุระส่วนตัวเสร็จ เอื้องทรายเดินออกมาจากห้องน้ำในชุดนอนที่มิดชิดที่สุดเท่าที่จะหาได้ กลิ่นหอมสะอาดสดชื่นของแชมพูและสบู่อ่อนๆ ลอยฟุ้งออกมาจากตัวเธอ กระจายไปทั่วห้องนอนกว้างขวางที่เงียบสงัด

คอสโม่ที่นอนอยู่บนเตียงกว้างภายใต้ผ้าห่มผืนหนาถึงกับชะงัก เขาไม่ได้หลับ แต่กำลังนอนหลับตาเพื่อข่มอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน ทันทีที่กลิ่นหอมอ่อนๆ ของเอื้องทรายแตะจมูก มันกลับทำให้เขารู้สึก กระสับกระส่าย ยิ่งกว่าเดิม กลิ่นนั้นไม่ได้ยั่วยวนแบบน้ำหอมราคาแพง แต่มันเป็นกลิ่นของความบริสุทธิ์ที่รบกวนจิตใจด้านมืดของเขาอย่างประหลาด

เอื้องทรายเดินย่องเบาๆ ไปที่โซฟาตัวยาวที่มุมห้อง เธอสำรวจดูรอบๆ แล้วก็ต้องถอนหายใจแผ่วเบา... บนโซฟาไม่มีผ้าห่มเลยสักผืน และอากาศในห้องก็ถูกปรับจนเย็นฉ่ำ

เธอหันไปมองที่เตียงใหญ่ เห็นแผ่นหลังกว้างของคอสโม่ที่นอนนิ่งอยู่ เธอไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากขอผ้าห่มสำรอง เพราะกลัวว่าจะโดนดุหรือโดนหาเรื่องอีก สุดท้ายเธอจึงตัดสินใจล้มตัวลงนอนบนโซฟาหนังที่เย็นเฉียบ ขดตัวงอเข่าขึ้นมาแนบอก กอดตัวเองไว้เพื่อสร้างความอบอุ่น

เวลาผ่านไปสักพัก ความหนาวเย็นทำให้เธอนอนไม่หลับ เอื้องทรายพลิกตัวไปมาอย่างอึดอัดบนโซฟาที่แคบเกินไป จนกระทั่ง

ตุบ!

“โอ๊ย...”

เสียงร้องอุทานหลุดออกมาจากปากของเธอ เพราะพลิกตัวเร็วเกินไปจนพลัดตกลงมาจากโซฟาจนกระแทกพื้นพรมอย่างแรง ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปที่สะโพกและหัวไหล่ แต่ทันทีที่สิ้นเสียงร้อง เธอก็รีบเอามือปิดปากตัวเองแน่น ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกใจ

ตายแล้ว...ห้ามทำเสียงดัง เดี๋ยวก็โดนเอ็ดหูชาอีกหรอกยัยทราย

เธอกลั้นหายใจ นั่งนิ่งอยู่กับพื้น หวังว่าเสียงนั้นจะไม่ปลุกปีศาจร้ายบนเตียงให้ตื่นขึ้นมาอาละวาด ทว่าความเงียบในห้องกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่เดินตรงเข้ามาหาเธอ

เอื้องทรายหลับตาปี๋ เตรียมรับคำด่าทอ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับทำให้เธอต้องกรีดร้องในใจ

ร่างของเธอ ถูกรวบตัวจนลอยสูง ขึ้นจากพื้นอย่างรวดเร็วด้วยวงแขนที่แข็งแกร่งราวกับคีมเหล็ก กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ของคอสโม่ปะทะเข้าจมูกเธอ ก่อนที่วินาทีต่อมา

ตุบ!

ร่างของเธอถูก โยนลงบนเตียงนุ่ม อย่างแรง ไม่ใช่การกระทำที่นุ่มนวล แต่ก็ไม่ได้รุนแรงจนบาดเจ็บ มันคือการกระทำของคนที่กำลังหงุดหงิดอย่างถึงที่สุด

เอื้องทรายเบิกตาโพลงด้วยความตื่นตระหนก เธอรีบกระเถิบตัวหนี ไปชิดหัวเตียงทันที ตัวสั่นเทาเหมือนลูกนกที่เจอพายุ “คุณคอสโม่... ดิฉันขอโทษค่ะ ดิฉัน...”

คอสโม่ไม่พูดอะไรสักคำ เขาไม่แม้แต่จะมองหน้าเธอด้วยซ้ำ เขาเพียงแค่ทิ้งตัวลงนอนข้างๆ แล้วดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมา...และสะบัดส่วนหนึ่งไปคลุมร่างของเธอ

เอื้องทรายชะงักค้าง มองผ้าห่มที่คลุมตัวเธออยู่อย่างไม่เชื่อสายตา

คอสโม่นอนหันหลังให้เธอทันที ตัดบทสนทนาทุกอย่าง ทิ้งให้เอื้องทรายนอนงงงวยอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน ความอบอุ่นจากผ้าห่มและความอบอุ่นจางๆ จากร่างกายของเขาที่อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่คืบ ทำให้หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก

เขาไม่ได้ดุด่า

ไม่ได้ทำร้าย

แต่กลับแบ่งพื้นที่บนเตียงและผ้าห่มให้เธออย่างเงียบเชียบ ราวกับว่าเสียงตกเตียงของเธอเมื่อครู่ ได้กวนใจเขามากกว่าเสียงร้องโอดโอยของเธอเสียอีก