บทที่ 13 : ชุดอะไรโคตรเชย

แสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านเนื้อหนาเข้ามาในห้องนอนกว้าง กระทบกับเปลือกตาของเอื้องทรายให้รู้สึกตัวตื่นขึ้น แต่สิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกลำบากใจไม่ใช่ความสว่างจ้าที่ส่องกระทบลงมา หากแต่เป็นท่อนแขนหนักอึ้งที่ยังคงพาดทับอยู่บนช่วงเอวของเธอ และลมหายใจสม่ำเสมอที่รินรดอยู่ตรงต้นคอด้านหลัง

คอสโม่ยังคงหลับสนิท ใบหน้าคมเข้มซุกไซ้อยู่กับกลุ่มผมของเธอราวกับเด็กหวงของเล่น เธอพยายามขยับตัวอย่างระมัดระวังเพื่อจะลุกขึ้น แต่ทันทีที่เธอขยับ ท่อนแขนแกร่งนั้นกลับกระชับกอดแน่นขึ้นกว่าเดิม ดึงรั้งเธอให้จมกลับลงไปในอกกว้าง

"จะรีบไปไหน..." เสียงทุ้มแหบพร่าของคนที่เพิ่งตื่นดังขึ้นชิดใบหู

"สายแล้วค่ะ" เอื้องทรายตอบเสียงเบา พยายามแกะมือเขาออก "ดิฉันต้องไปเตรียมเสื้อผ้าให้คุณ แล้วเราก็ต้องรีบไป..."

"นอนต่ออีกหน่อย" เขาพึมพำ ตัดบทเธอด้วยการกดจมูกลงบนไหล่ลาดเนียนผ่านเนื้อผ้าชุดนอน "วันนี้ฉันไม่อยากรีบ"

"ไม่ได้นะคะ" เอื้องทรายแย้งขึ้นมาทันที เธอนึกถึงตารางงานที่เขาเคยย้ำนักย้ำหนา "คุณลืมแล้วหรือคะว่าวันนี้คุณนัดกับคุณเซย์เยส ไว้ที่สนามแข่งม้าตอนสิบโมง ถ้าไปสายจะดูไม่ดีนะคะ"

ชื่อของบุคคลที่สามเหมือนเป็นสวิตช์ระเบิดเวลา ทันทีที่เอื้องทรายเอ่ยชื่อ 'เซย์เยส' บรรยากาศอุ่นละมุนบนเตียงก็เปลี่ยนเป็นความเย็นยะเยือกทันที

คอสโม่ลืมตาโพลง นัยน์ตาสีสนิมเหล็กฉายแวววาวโรจน์ เขาคลายอ้อมกอดออกแล้วผละตัวลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว จนเอื้องทรายเกือบจะเสียหลัก

"อยากไปเจอมันมากนักหรือไง!" เขาตวาดเสียงห้วน หันมามองเธอด้วยสายตาขุ่นเคือง "ตื่นมาก็ถามหาแต่ผู้ชายคนอื่น อยากจะรีบไปเสนอหน้าให้มันเห็นขนาดนั้นเลยรึไง?"

"เปล่านะคะ ดิฉันแค่เตือนตามหน้าที่" เอื้องทรายหน้าเสีย พยายามอธิบายแต่เขาไม่ฟัง

คอสโม่สะบัดผ้าห่มออกแล้วก้าวลงจากเตียงด้วยท่าทางหงุดหงิดงุ่นง่าน เขาคว้าผ้าเช็ดตัวมาพันเอวแล้วเดินกระแทกส้นเท้าตรงดิ่งไปที่ห้องน้ำ ปิดประตูดังปัง ทิ้งให้เธอนั่งงุนงงอยู่บนเตียงกับการเปลี่ยนอารมณ์ที่รวดเร็วราวกับพายุของเขา

หลังจากคอสโม่ทำธุระส่วนตัวเสร็จและเดินออกมาด้วยสีหน้าบึ้งตึง เอื้องทรายจึงรีบเข้าไปอาบน้ำบ้าง

เมื่อเธอเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมผ้าขนหนูห่อหุ้มร่างกาย สายตาของเธอก็สะดุดเข้ากับ ชุดเดรสผ้าซาตินสีน้ำเงินเข้ม ที่ถูกแขวนโชว์ไว้อย่างโดดเด่นหน้าตู้เสื้อผ้า มันสวยสง่าและดูแพงระยับ แต่มันไม่ใช่สไตล์ของเธอเลยสักนิด และเธอก็ไม่คิดว่าคอสโม่จะเตรียมไว้ให้เธอ เพราะเขาคงไม่ใจดีขนาดนั้น

คงเตรียมไว้ให้คู่ควงคนอื่น หรือไม่ก็เอามาแขวนประชด

เอื้องทรายคิดในใจ ก่อนจะเมินเฉยต่อชุดสวยนั้นแล้วหยิบชุดเก่งของเธอออกมาสวม มันคือชุดสูททำงานสีเทาเข้ม เสื้อเชิ้ตแขนยาวติดกระดุมจนถึงคอปก และกางเกงสแล็คทรงตรงที่เธอใส่เป็นประจำเพื่อความทะมัดทะแมงและสุภาพ

แกร๊ก!

ประตูห้องแต่งตัวถูกเปิดออก คอสโม่ที่แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยในชุดสูทลำลองดูดีสมฐานะมาเฟียหนุ่มเดินเข้ามา แต่แล้วเขาก็ต้องชะงักเท้าเมื่อเห็นสภาพการแต่งตัวของเอื้องทราย

คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนเป็นปม เขาชี้นิ้วมาที่ชุดของเธอแล้วโวยวายลั่น

"นี่เธอแต่งตัวบ้าอะไรของเธอ! จะไปสัมภาษณ์งานใหม่หรือไปงานศพฮะ"

เอื้องทรายก้มมองตัวเอง "ก็...ชุดทำงานปกติของดิฉันนี่คะ มันก็สุภาพดี..."

"สุภาพบ้าบออะไร! มันโคตรเชย!" คอสโม่เดินเข้ามาใกล้ มองเธอด้วยสายตาตำหนิรุนแรง "วันนี้ฉันต้องไปเจอหุ้นส่วนระดับสูงที่สนามแข่งม้า มีแต่ไฮโซ มีแต่คนแต่งตัวดีๆ เธอจะมาใส่ชุดป้าแก่ๆ แบบนี้ไปเดินข้างฉันไม่ได้ ฉันขายขี้หน้าเขา!"

เขาเดินไปกระชากชุดเดรสสีน้ำเงินที่แขวนไว้ออกมา แล้วยัดใส่มือเธอ

"ไปเปลี่ยนซะ ใส่ชุดนี้!"

เอื้องทรายรับชุดมาแล้วกางออกดู ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็นดีไซน์ของมันชัดๆ

"คุณคอสโม่คะ... ชุดนี้มัน... มันโป๊จะตาย ดิฉันไม่ใส่หรอกค่ะ"

"อย่ามาเรื่องมาก!" คอสโม่สั่งเสียงเฉียบขาด "ถ้าเธอไม่ใส่ ฉันจะเป็นคนเปลี่ยนให้เธอเองตรงนี้ เลือกเอา!"

คำขู่และแววตาเอาจริงของเขาทำให้เอื้องทรายต้องจำยอม เธอกำชุดแน่นแล้วเดินกลับเข้าไปในห้องลองเสื้อด้วยความคับแค้นใจ

สิบนาทีต่อมา

เอื้องทรายก้าวออกมาจากห้องลองเสื้อด้วยความไม่มั่นใจอย่างที่สุด เธอพยายามดึงชายกระโปรงและขยับสายเสื้อให้เข้าที่

ชุดเดรสผ้าซาตินสีน้ำเงินขับผิวขาวอมชมพูของเธอให้ดูผ่องประกายเจิดจรัส ตัวชุดเป็นสายเดี่ยวเส้นเล็กนิดเดียวที่รั้งน้ำหนักของผ้าซาตินเนื้อดีเอาไว้ คอเสื้อเว้าลึกเป็นทรงถ้วย แหวกจนเห็นเนินร่องอกอวบอิ่ม ที่เบียดกระชับกันอย่างยั่วยวนตา เอวคอดกิ่วรับกับสะโพกผายที่ซ่อนรูปของเธอได้อย่างสมบูรณ์แบบ

แม้ความยาวจะคลุมเข่าดูสุภาพ แต่เมื่อเธอหันหลัง... มันกลับ เปิดโล่งจนถึงบั้นเอว เผยแผ่นหลังขาวเนียนไร้ที่ติราวกับชุดกึ่งเปลือย

คอสโม่ที่ยืนกอดอกรออยู่ถึงกับนิ่งค้าง

เขารู้ว่าเอื้องทรายเป็นผู้หญิงสวย แต่ไม่คิดว่าเมื่อถอดรูปชุดป้าๆ นั่นออกแล้ว เธอจะซ่อนความเย้ายวนไว้ได้มากขนาดนี้ ความอวบอิ่มมีน้ำมีนวลของเธอทำให้ชุดนี้ดูเต็มตาและน่าสัมผัสไปทุกส่วนสัด ลมหายใจของเขาติดขัดไปชั่วขณะ

"เอ่อ... มันคับไปไหมคะ" เอื้องทรายถามเสียงอ้อมแอ้ม ยกมือขึ้นปิดหน้าอกตัวเองด้วยความเขินอายเมื่อเห็นเขานิ่งเงียบไป

คอสโม่กระแอมไอแก้เก้อ ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยทั้งที่ภายในใจกำลังเต้นรัว

"ก็... พอใช้ได้ ดีกว่าชุดยายเพิ้งเมื่อกี้"

เขากวาดสายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วมาสะดุดอยู่ที่ทรงผม

เอื้องทรายรวบผมยาวของเธอขึ้นมัดเป็นหางม้าต่ำๆ ด้วยยางรัดผมสีดำธรรมดาๆ ซึ่งมันดูขัดกับความหรูหราของชุดอย่างรุนแรง

"แต่ทรงผมไม่ได้เรื่อง" เขาบ่นอุบอิบ ก่อนจะสาวเท้าเดินเข้าไปหาเธอ

"คะ?" เอื้องทรายเงยหน้ามองเขาอย่างงงๆ

คอสโม่ไม่ตอบ เขาเดินไปหยุดซ้อนที่ด้านหลังของเธอ มือหนาเอื้อมมาจับที่ปมผมของเธอ สัมผัสอุ่นๆ จากนิ้วมือเขาที่แตะโดนต้นคอทำให้เอื้องทรายสะดุ้งเฮือก

"อยู่นิ่งๆ" เขาสั่งเสียงนุ่มกว่าปกติเล็กน้อย

มือใหญ่ค่อยๆ ดึงยางรัดผมเส้นเล็กออกจากเรือนผมของเธออย่างเบามือ ทันทีที่พันธนาการหลุดออก เส้นผมสีน้ำตาลเข้มที่เป็นลอนคลื่นธรรมชาติก็สยายตัวตกลงมาคลอเคลียเต็มแผ่นหลังเปลือยเปล่า ตัดกับสีผิวขาวเหลืองงและสีน้ำเงินของชุดเดรสอย่างงดงาม

มาเฟียหนุ่มใช้นิ้วสางผมให้เธอจัดทรงให้เข้าที่ กลิ่นแชมพูหอมๆ ที่เขาได้กลิ่นเมื่อคืนกลับมาเตะจมูกอีกครั้ง ภาพสะท้อนในกระจกตรงหน้าทำเอาเขาละสายตาไม่ได้ ผู้หญิงในกระจกตอนนี้ดูสวยหวาน เย้ายวน และน่าครอบครองจนเขาเริ่มนึกเสียใจที่ให้เธอใส่ชุดนี้ออกไปให้คนอื่นดู

"ปล่อยผมแบบนี้ดีกว่า" เขาพูดเสียงพร่า ขณะที่สายตายังคงจับจ้องมองเงาสะท้อนของเธอที่กำลังหน้าแดงก่ำ    "มัดไว้แบบนั้น... มันดูจืดชืด"

เอื้องทรายได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะกับสัมผัสที่อ่อนโยนผิดปกติของเขา และสายตาคู่คมที่มองเธอผ่านกระจก สายตาที่ไม่ได้มองเธอด้วยความเกลียดชังเหมือนทุกครั้ง แต่เต็มไปด้วยความปรารถนาที่ปิดไม่มิด