ตอนที่ 7 เมื่อไหร่จะเจอความรักดี ๆ กับเขาบ้าง

หลายวันต่อมาน้ำใสขับรถเดินทางไปยังโรงแรมแห่งหนึ่งที่ได้ทำการนัดกับ จางเหว่ย เอาไว้ เธอไปรอชายหนุ่มที่ล็อบบี้ของทางโรงแรมเพื่อที่จะเอาของที่เขาได้ไหว้วานให้เธอช่วยหาให้มาส่งให้ที่โรงแรมที่เขาพักอยู่

เธอถือกล่องพัสดุนั่งรออยู่ราวสามสิบนาทีก่อนที่จะได้ยินเสียงพื้นรองเท้าหนังที่แข็งดังเข้ามาใกล้ ด้วยความถี่ราวกับกำลังวิ่งมา

ชายร่างสูงวิ่งมาหยุดที่หน้าเธอเอามือเท้าเข่าตัวเองหอบเหนื่อย พอเธอเงยหน้าขึ้นมาชะงักพร้อมกับทำหน้าเหวอเพราะลืมตัว ก่อนจะรีบหยัดกายขึ้นเต็มความสูง และจัดระเบียบเสื้อผ้าให้เรียบร้อย

“ขอโทษที่ให้รอนานนะครับ ผมคิดว่าประชุมจะเสร็จเร็วเลยนัดคุณเวลานี้ แต่ดันมีเรื่องเพิ่มเข้ามาเลยช้ากว่าเวลาที่นัดไว้ ขอโทษจริงๆ ครับ” ก้มหัวโค้งตัวให้อย่างรู้สึกผิด น้ำใสก็ตกใจไม่เคยเห็นใครทำอะไรแบบนี้ให้

“ไม่เป็นไรค่ะ คุณไม่ต้องก้มหัวให้ฉันหรอกค่ะ”

"ไม่ได้ครับ ผมผิดนัด ทำคุณเสียเวลาไปตั้ง 30 นาที ผมเสียมารยาทมากเลยครับ"

"แค่สามสิบนาทีเองค่ะ ฉันนั่งเล่นมือถือแป๊บ ๆ เอง” เธอยิ้มให้เขาไม่ต้องคิดมาก ก่อนจะหันกลับไปหยิบกล่องพัสดุที่มีอะไหล่ตามที่เขาต้องการอยู่ด้านใน

“นี่ของที่คุณให้หาค่ะ”

“ขอบคุณครับ”

“ทางฉันเช็กของให้แล้วนะคะ สภาพถือว่าค่อนข้างดีเลย แต่ไม่แน่ใจว่าคุณจะโอเคไหม”

“ผมโอเคครับ” เขารับของมาถือไว้แต่กลับยื่นให้กับทางผู้ช่วยไปถือโดยที่ไม่ได้เปิดออกดูของข้างใน

“จะไม่เปิดดูหน่อยเหรอคะ บางทีฉันอาจจะตรวจตกหล่นไป”

“ไม่ครับ ผมเชื่อว่าคุณน้ำใสตรวจมันอย่างดีแล้ว ผมไว้ใจคุณ”

“คุณไว้ใจคนง่ายจังเลยนะคะ”

“ก็ไม่หรอกครับ แต่เพราะเป็นคุณผมรู้สึกว่าไว้ใจได้” พอพูดจบเขาก็ชะงักกับคำพูดตัวเองก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ แก้เขิน ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องชวนเธอไปกินข้าว

“คุณพอจะมีเวลาว่างหรือเปล่าครับ ผมจองห้องอาหารไว้อยากจะชวนคุณทานข้าวเย็นด้วยกัน” 

“ขอโทษนะคะ เย็นนี้ฉันมีนัดแล้วค่ะ”

“อ๋อครับ น่าเสียดายจัง งั้นวันหลังถ้าคุณว่างจะนัดทานข้าวได้ไหมครับผมอยากเลี้ยงข้าวคุณเป็นการขอบคุณ”

 “ไม่ต้องขนาดนั้นหรอกค่ะ ฉันแค่อยากช่วยคุณ” เธอทำสีหน้ายิ้มแย้มเวลาพูดเสมอและตอบเขาไปตามตรง 

 “ครับ ถ้ามีโอกาสเราคงได้เจอกันอีก”

 “ค่ะ ถ้าสนใจชุดเบรก หรือแม็กรถ ก็ติดต่อมาได้เลยนะคะ”

 “ขายของเก่งจังนะครับ เอาไว้ผมจะติดต่อไปครับ” เขาหยัดยิ้มที่เธอเป็นคนอารมณ์ขันก่อนที่ทั้งสองจะได้บอกลากันบอกลากัน

 ขณะที่น้ำใสกำลังสตาร์ทรถเพื่อที่จะขับไปยัง Superior race เสียงเรียกเข้ามือถือของน้ำใสดังขึ้นมา เมื่อเห็นว่าเป็นเพื่อนโทรเข้ามาน้ำใสจึงกดรับทันที

 “ว่าไง”

 (น้ำเพื่อนรัก แกทำได้ดีมากเลยรู้ไหม) 

 “ฉันทำอะไร”

 (มีบริษัทรถยนต์จากจีนติดต่อมา เขาสนใจอยากจะให้บริษัทเราผลิตชิ้นส่วนรถให้ อยากทำสัญญาเริ่มต้นห้าปี แถมจะให้บริษัทเราเป็นฐานการผลิตใหญ่ในภูมิภาคนี้ด้วย) 

 “แล้วมันเกี่ยวกับฉันยังไง”

 (เขาบอกว่าแกเป็นคนแนะนำเขา และแกให้ข้อมูลดีมากๆ ตอนนี้ป๊าก็เลยอนุมัติให้แกได้ขึ้นเงินเดือนโดยมีผลตั้งแต่เดือนนี้เลย) 

 “เอาจริงดิ แล้วบริษัทไหนที่ติดต่อมา”

 (แอลเจดับเบิลยูมอเตอร์ ในเครือหลี่กรุ๊ป เจ้าของรถยนต์ยี่ห้อ LJW ไม่แน่ใจว่าเจ้าของชื่ออะไรนะ จาง อะไรสักอย่างนี่แหละที่ป๊าบอก ตอนประชุมฉันไม่ได้เข้าไปด้วยสิ) 

 “คุณจางเหว่ย”

 (ใช่ ๆ ป๊าอะพอใจมาก และฝากขอบคุณแกด้วย เย็นนี้ไปหาอะไรกินกันดีมะ อยากกินโอมากาเสะสักคอสเดี๋ยวฉันเลี้ยง) 

 “ไม่ว่างแล้วอะ พี่ชายแกชวนไปดื่มที่ร้าน แกจะไปด้วยกันไหมล่ะ นั่งดื่มกัน”

 (ขอบายจ้ะ ดื่มกับเฮียเดี๋ยวเฮียเมาก็พูดสอนแต่อะไรไม่รู้ นึกว่าเป็นพ่ออีกคน ฉันล่ะขี้เกียจฟัง) 

 “โอเค”

 (งั้นวันหลังแกไปกับฉันบ้างนะน้ำ ขอเวลาให้ฉันบ้างสิ) น้ำเสียงปลายสายฟังดูน้อยใจทำให้น้ำใสต้องรีบตอบตกลง

 “ได้สิ ฉันมีเวลาให้แกอยู่แล้ว อยากไปวันไหนนัดมาได้เลย” เพราะฟีน่าเป็นคนที่ดีกับน้ำใสมาก ช่วยเหลือเธอแทบทุกอย่าง อยู่เคียงข้างในวันที่เจอปัญหา เพื่อนที่ดีและจริงใจนั้นหาได้ยากในสมัยนี้ เพราะอย่างนั้นน้ำใสถึงอยากเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดให้กับฟีน่าเช่นกัน

หลังจากวางสายน้ำใสก็ค่อยๆ ขับรถส่วนตัวของเธอไปตามถนน รถคันนี้เธอซื้อมือสองมาตอนที่เริ่มทำงาน อะไหล่และเครื่องยนต์ก็เสื่อมไปตามกาลเวลาบ้างเป็นเรื่องปกติ แต่ฟีนิกซ์ก็คอยดูแลเช็กรถซ่อมให้ตลอด เพราะเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยแม้เขาจะอยากซื้อรถคันใหม่ให้เธอ แต่น้ำใสก็อยากให้เขาประหยัดเงินเอาไว้ในยามฉุกเฉินมากกว่า ของชิ้นไหนที่มันยังสภาพดีก็ใช้ให้มันคุ้มก่อนดีกว่า เพราะเงินทองหายาก

 สนาม Superior race

 น้ำใสเดินขึ้นไปที่ออฟฟิศด้านบน ปกติแล้วห้องนี้เป็นห้องทำงานฟีนิกซ์ และเอาไว้สังสรรค์ระหว่างพวกเพื่อนๆ ของเขา แต่ปัจจุบันพวกเขาไม่ได้มาที่นี่แล้ว ร้านนี้จึงเป็นของฟีนิกซ์ดูแลอยู่แต่เพียงผู้เดียว นานๆ ทีเพื่อนของเขาทั้งสามถึงจะมาหา แต่ส่วนใหญ่ก็เวลาไม่ค่อยตรงกัน

 พอเปิดประตูเข้าไปก็เห็นแต่ละคนกำลังนั่งห้อมล้อมหญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวของร้านอย่าง เว็นดี้ ที่กำลังร้องไห้ฟูมฟาย ในมือถือแก้วเครื่องดื่มแอลกอฮอล์สีอำพันที่เธอนั่งชงเองดื่มเองมาตั้งแต่หัวค่ำ

 “ฮือ ทำไมเค้าทำกับหนูแบบนี้อ่ะ ที่หนูทำให้มันไม่ดีเหรอ" ฟีนิกซ์เมื่อเห็นว่าน้ำใสมาถึงแล้วก็รีบเรียกให้เข้าไปหา

 “เธอมาพอดีเลยมาช่วยพูดกับเว็นดี้หน่อย” น้ำใสรีบเดินเข้าไปหาหญิงสาวที่กำลังเศร้าเสียใจและเมาได้ที่ น้ำใสนั่งลงตรงข้างกันกับคนที่กำลังร้องไห้ เธอยกมือขึ้นวางไปที่ไหล่ที่เขาลังสั่นเครือก่อนเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

 “เกิดอะไรขึ้นเหรอเว็นดี้ ทำไมถึงร้องไห้ มีอะไรเล่าให้พี่ฟังได้นะ” 

 “แฟนบอกเลิกหนู” พอได้ยินน้ำใสก็เข้าใจได้เลยว่าเธอคงจะกำลังเจ็บปวดมาก

 “จริงๆ หนูก็รู้สึกได้ว่าเขาไม่ได้สนใจหนู วันที่หนูไปเซอร์ไพรส์วันเกิดเขาที่ทำงานแล้ว เขาก็บอกว่ามาทำไมวันหลังไม่ต้องมาอีก มันรบกวนเวลาทำงานเขา” เธอเล่าไปด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้นใบหน้าอาบไปด้วยน้ำตา 

 “หนูก็เข้าใจและหนูก็รู้สึกผิดที่ไปกวนเขา แต่พอมาเมื่อคืนเขาบอกว่ายังลืมคนเก่าไม่ได้ก็เลยขอเลิกกับหนู มันหมายความว่าอะไรเหรอพี่ การลืมคนเก่าไม่ได้แปลว่าที่ผ่านมาเขาไม่เคยรักหนูเลยใช่ไหม ฮือ” หยาดน้ำตาไหลอาบแก้มของเธอทั้งสองเพราะความเจ็บปวดในจิตใจ

“หนูจับได้อีกว่าตลอดเวลาที่คบกับหนูเขาคุยกับแฟนเก่าตลอดเลย มันโคตรเจ็บเลย” น้ำใสเข้าใจได้เป็นอย่างดีการถูกหักหลัง และความเจ็บปวดเป็นเช่นไรเธอเคยสัมผัสมาก่อน ราวกับโลกนี้มันพังทลาย ทุกอย่างที่ตามองเห็นมันดูหม่นหมอง มีแค่เวลาที่จะช่วยทำให้ทุกอย่างมันดีขึ้น

“ทำไมที่ผ่านมาหนูต้องเจอความรักแย่ๆ ตลอดเลย เมื่อไหร่หนูจะเจอความรักดีๆ กับเขาบ้าง”

“ต้องได้เจอสิ ถือซะว่ามันเป็นบทเรียนหนึ่งในชีวิตเถอะนะ ถ้าเจ็บหรืออยากร้องไห้ ก็ร้องออกมา เดี๋ยวมันจะค่อยๆ ดีขึ้นเองตามเวลา” น้ำใสและคนของที่ร้านทำได้เพียงแค่ช่วยปลอบใจและคอยอยู่เป็นเพื่อนเว็นดี้เพื่อให้เธอผ่านพ้นช่วงเวลาที่เจ็บปวดนี้ไปให้ได้