ตอนที่ 6 หึง

ในช่วงบ่ายที่หลายๆ บูธเริ่มทยอยเก็บของแล้ว เพราะงานจัดวันสุดท้ายเป็นวันนี้จางเหว่ยก็กลับมาที่บูธของบริษัทฟีรารีสอีกครั้ง

“สวัสดีค่ะคุณจางเหว่ย มีอะไรให้น้ำช่วยไหมคะ”

“ครับ พอดีว่าผมไปรับรถมือสองมาใหม่แต่พอลองขับแล้วเบรกมันมีปัญหาครับก็เลยกำลังหาซื้อเบรกตัวนี้อยู่ครับ” ยื่นรูปรถที่พึ่งซื้อมาให้น้ำใสดู และรูปของจานเบรกที่พัง

“รถคลาสสิค ปี 2000 สินะคะ”

“ครับ ทางบริษัทพอจะนำเข้ามาบ้างไหมครับ”

“รถคันนี้ซีเรียสว่าต้องเป็นอะไหล่แท้ไหมคะ หรืออะไหล่เทียบได้”

“ไม่ครับ ใช้เทียบได้ พอดีว่าผมจะเอามาใช้ขับไปเที่ยวช่วงวันหยุดนี้ครับ”

“งั้นเป็นตัวนี้เลยค่ะ เรามีของมาด้วยพอดี จะรับเลยไหมคะ” 

“งั้นรับเลยครับ”

“ต้องการรับใบกำกับภาษีแบบเต็มไหมคะ”

“ไม่ต้องครับ”

“ได้ค่ะ”

น้ำใสจัดการเตรียมของให้เขา เธอยกกลองที่บรรจุจานเบรกที่เขาต้องการเอาวางไว้ให้บนโต๊ะ หลังจากรับบัตรเครดิตจากเขาเธอก็นำมาชำระเงิน

“ขอบคุณมากๆ นะคะ” เธอขอคุณพร้อมกับส่งรอยยิ้มสวยให้ตามมารยาท

“เช่นกันครับ” เขายิ้มให้พร้อมกับจ้องหน้าเธอไม่วางตาพักหนึ่งราวกับว่าตกอยู่ในภวังค์ ก่อนจะได้สติกลับคืน

“ผมไปก่อนนะครับ เอ่อ…อย่าลืมเรื่องที่ผมฝากนะครับ”

“ได้เลยค่ะ”

หลังจากเขากลับไปพวกเธอก็รีบเก็บของเพื่อจะเดินทางกลับกรุงเทพฯ เวลาผ่านไปกว่าสิบสองชั่วโมง ที่ต้องนั่งในรถทำให้เกิดความเมื่อยล้า เธอเดินทางมาถึงในเวลาช่วงเช้าที่บริษัทเปิดทำการพอดี

 แต่ถึงอย่างั้นแล้ว งานของเธอก็ยังไม่เสร็จ ต้องรีบนำเอกสารการขายได้ไปส่งให้กับฝ่ายบัญชีก่อน พอเสร็จจากตรงนั้นก็เตรียมตัวกลับไปพักแล้วค่อยกลับมาทำงานอื่นต่อพรุ่งนี้

 “น้ำจะกลับแล้วเหรอ” เจี๊ยบที่กำลังจะเอาเอกสารไปส่งให้ที่สโตร์เพื่อจัดของส่งลูกค้าเอ่ยถามน้ำใส

 “ค่ะพี่เจี๊ยบปวดหลังไม่ไหวแล้ว”

 “โอเค แยกย้ายไปพักผ่อนเจอกันพรุ่งนี้นะ” ถ้าเสร็จจากตรงนี้เจี๊ยบก็จะกลับบ้านแล้วเหมือนกัน

 “บ๊ายบายค่ะพี่” 

น้ำใสหลังจากที่มาถึงก็ไม่ลืมที่จะส่งข้อความไปบอกคนรัก พอลงมาถึงหน้าบริษัทก็ไมีใครบางคนมารอเธออยู่ก่อนแล้ว

 “พี่คะเค้าเหนื่อยจังเลย ขอกำลังใจหน่อย”

เธอรีบเข้าไปสวมกอดคนรักที่อ้าแขนรอรับเธอ ก่อนจะเขาจะกดจมูกคมหอมลงกลางกระหม่อมเธอด้วยความคิดถึง

 “เดี๋ยวพี่พาไปนวด”

“งั้นแวะไปที่ร้านพี่ก่อน เอาของฝากไปให้เด็กที่ร้านพี่ก่อน”

ชายหนุ่มเปิดประตูรถให้คนรักเข้าไปในรถเสร็จแล้วก็ไปนั่งฝั่งคนขับ แล้วขับไปที่สนาม superior race

 พอมาถึงน้ำใสก็เอาของมาฝากทุกคนเหมือนเช่นเคย คราวนี้เธอไม่ลืมที่จะซื้อของมาฝากพนักงานใหม่อย่างเว็นดี้ด้วย เพราะครั้งที่แล้วเคยพูดเอาไว้

วันนี้เว็นดี้แต่งหน้าทำผมดูน่ารักด้วยชุดกระโปรงสีหวาน ผมสีดำลอนสวยแถมติดกิ๊บรูปโบสีขาว ขับใบหน้าจิ้มลิ้มนั้นให้ดูน่ารักขึ้นไปอีกราวกับตุ๊กตา

“เว็นดี้ ไหนบอกว่าลางานไง” ฟีนิกซ์พูดขึ้นทันทีเมื่อเจอเธออยู่ที่ร้าน

“พอดีลืมกระเป๋าสตางค์ไว้ที่ร้านเมื่อวานค่ะ ก็เลยมาเอา” เด็กสาวตอบพร้อมกับเดินมาหาทั้งสอง น้ำใสเลยถือโอกาสนี้เอาขนมที่ซื้อมาจากต่างจังหวัดยื่นให้

“ของฝากจ้ะ” 

“ขอบคุณมากค่ะพี่น้ำใส เยอะมากเลยจะกินคนเดียวหมดไหมเนี่ย” เธอยกถุงขึ้นมองของข้างในเต็มไปด้วยของกิน

“งั้นเอาไปแบ่งให้พี่วินกับไอ้วิคด้วยดิ” ฟีนิกซ์ว่า

“เรื่องอะไรจะแบ่ง พี่น้ำใสซื้อให้หนู หนูจะเก็บไว้กินเอง” เธอทำท่าทางหวงของกินที่น้ำใสซื้อมาให้ ทำให้คนที่มอบให้อดยิ้มดีใจไม่ได้ที่ดูเหมือนว่าคนรับจะชอบมัน

“พี่ฟีนิกซ์ว่าหนูใส่ชุดนี้แล้วดูเป็นไงบ้าง น่ารักไหม” เว็นดี้หมุนตัวซ้ายขวาตรงหน้าฟีนิกซ์ทำเอากระโปรงที่สวมปลิวไปมาจนแทบจะเห็นกางเกงซับใน

“อืม…น่ารักดี” พอได้ยินเขาชมผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าทำให้น้ำใสถึงกับหันไปมองคนรักของตัวเอง เธอรู้สึกหึงเขาอีกแล้ว 

“แล้วพี่น้ำล่ะว่าไง” หันมาถามน้ำใสต่อ น้ำใสเงียบไปครู่หนึ่งก่อนรีบตอบ

“น่ารักจ้ะ แล้วแต่งตัวน่ารักขนาดนี้จะไปไหนเหรอ” น้ำใสเอ่ยถามกับเว็นดี้ หญิงสาวนั้นก็ตอบออกมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“หนูจะไปเซอร์ไพรส์แฟน วันนี้วันเกิดแฟนหนูค่ะ” น้ำใสได้สติมานิดหน่อยจากที่หึง เมื่อได้ยินว่าเว็นดี้นั้นมีแฟนอยู่แล้วทำให้เธอสบายใจเพราะเธอก็ดูรักแฟนเธอดี คงไม่ได้มาคิดอะไรกับฟีนิกซ์ แต่ว่ายังไงน้ำใสก็มีเรื่องต้องเคลียร์กับคนรักตัวเองสักหน่อยที่กล้าชมผู้หญิงอื่นต่อหน้าแฟนตัวเอง

“แฟนหนูชอบให้แต่งตัวน่ารัก หนูไม่มั่นใจว่าชุดนี้น่ารักพอไหม เลยถามพี่ๆ ดู” เธอดูนาฬิกาก่อนจะพูดต่อ

“หนูไปก่อนนะคะ ต้องไปเอาเค้กอีก” หญิงสาวยกมือไหว้ลาทั้งฟีนิกซ์และน้ำใส ก่อนจะยกมือขึ้นมาโบกลาอย่างรีบเร่งพร้อมกับรอยยิ้มอันสดใส

หลังจากเซ็นดี้ออกไปน้ำใสก็ได้ถามกับคนรักในสิ่งที่รู้สึกขุ่นข้องใจเมื่อครู่

“พี่คะ”

“หืม”

“พี่คิดว่าเว็นดี้เป็นยังไงเหรอ”

“แบบไหนล่ะ”

“ก็พี่บอกว่าเว็นดี้น่ารัก”

“ก็น้องมันถามจะให้พี่ตอบยังไง”

“ก็ตอบว่าดูโอเคก็ได้นี่” กอดอกทำหน้างอเง้าแก้มป่อง

“อย่าบอกนะว่าหึงพี่กับเว็นดี้” 

“...” เธอไม่ตอบทำให้เขารู้ทันที ก่อนจะดึงเธอเข้ามากอดแล้วหอมแก้มซ้ายขวาเป็นการง้อ

“หายยัง”

“พี่ว่าเค้างี่เง่าหรือเปล่า”

“ไม่เลย” ก้มหน้ามองคนตัวเล็กในอ้อมกอดที่เธอมองมาด้วยใบหน้างอน 

“ที่เป็นแบบนี้ก็เพราะว่าเธอรักพี่ พี่จะบอกว่าเธองี่เง่าได้ยังไง” ลูบหัวเธอเบาๆ เพื่อให้เธอคลายความกังวล

“ไม่ต้องคิดมาก พี่บอกแล้วว่าจะไม่ทำเธอเสียใจ โดยเฉพาะเรื่องผู้หญิง” เขาเคยสัญญาเอาไว้กับเธอในตอนที่ขอเธอเป็นแฟน ตอนนั้นน้ำใสยังคงกลัวว่าอาจจะเจอกับความผิดหวังเหมือนกับรักครั้งก่อน เธอจึงไม่ยอมรับรักเขาง่ายๆ ซึ่งเขารู้ดี

เธอเลยพูดกับเขาว่าหากจะคบกันต้องไม่มีผู้หญิงคนอื่น หรือหากนอกใจแม้แต่ครั้งเดียวเธอจะขอเลิกกับเขาทันที ไม่มีการให้โอกาส เพราะการไม่นอกใจมันเป็นเรื่องพื้นฐานของชีวิตคู่ เขาจึงตกลงทำตาม และแน่นอนว่าตั้งแต่ที่คบกันมาไม่เคยมีเรื่องผู้หญิงเข้ามากวนใจเธอเลย 

“พี่คะ”

“หืม”

“ของที่เค้าวานให้พี่ช่วยหาให้ได้หรือเปล่าคะ” เมื่อสบายใจแล้วเธอจึงเปลี่ยนเรื่องคุยจะได้ไม่จมอยู่กับเรื่องที่ทำให้ไม่สบายใจนาน

“ได้สิ ระดับนี้แล้ว”

“แล้วของอยู่ไหนคะ ราคาเท่าไหร่” มันคืออะไหล่ของรถที่จางเหว่ยวานให้เธอช่วยหา

“ราคาสามหมื่น ส่งจากต่างประเทศถ้าตกลงรับของก็น่าจะได้อาทิตย์หน้า”

 “ขอบคุณนะคะ” ทำตาหวานใส่คนรัก

“แค่พูดว่าขอบคุณเองเหรอ จริง ๆ แล้วต้องมีอะไรอีกนะ” หรี่ตามองคนตัวเล็กกว่า เธอขบเม้มริมฝีปากขวยเขินก่อนเขย่งปลายเท้าตัวเองขึ้น แล้วใช้ริมฝีปากจูบแก้มซ้ายของชายหนุ่มที่ยืนรอให้เธอทำแบบนี้

“เพื่อเธอพี่จะหาให้ทุกอย่าง ต้องการอะไรขอแค่บอก” มือใหญ่ลูบศีรษะเธออย่างเอ็นดู สายตาของเขามองที่เธอหรี่ตาลงอย่างหวานเชื่อม หลงใหลในใบหน้าสวยนั้นที่มองเท่าไหร่ก็ไม่เบื่อ