ตอนที่ 8 อิจฉา

Superior race

“ไอ้ปื๊ด เอาประแจหกเหลี่ยมมาให้กูดิ๊ ใครแม่งเอาออกไปก็ไม่เอามาใส่กล่องไว้ที่เดิม ให้กูได้หาตลอดเดี๋ยวเสร็จงานกูจะเรียกมาด่าเรียงตัวให้ดู” เจ้าของร้านที่กำลังวุ่นอยู่กับการถอดและประกอบชิ้นส่วนของเครื่องยนต์ของรถด้วยความรีบเร่ง เนื่องจากตอนนี้เป็นเวลาหกโมงเย็นแล้ว แต่มีนัดส่งรถให้กับลูกค้าในวันพรุ่งนี้ก่อนเที่ยง แต่ด้วยความที่ว่าช่วงนี้งานที่ร้านนั้นค่อนข้างยุ่ง เพราะลูกค้ามาใช้บริการเยอะเป็นพิเศษทำให้งานล่าช้า 

“เห้ย!! กูบอกว่าเอามาให้เร็วๆ ไงวะ!” ความใจร้อนที่ลูกน้องไม่รีบนำของที่ต้องการมาให้ เขาจึงกำลังจะหันไปด่า เพื่อให้พวกนั้นให้กระเตื้อง แต่ทว่าคนที่เดินมาหยุดอยู่ด้านหลังเขากลับเป็นแฟนสาวคนสวย จากที่โมโหเลยต้องเปลี่ยนอารมณ์ 

“ใช่อันที่หาไหมคะ” เธอเอ่ยถามพร้อมกับยื่นอุปกรณ์ซ่อมที่เขากำลังหาอยู่ให้ ชายหนุ่มรับมาพร้อมกับส่งยิ้มตอบกับคนรัก 

“ใช่ครับ”

“วันนี้เหนื่อยกันมากเลยใช่ไหมคะ น้ำเลยซื้อน้ำเย็นๆ มาให้” เธอยกถุงที่ใส่เครื่องดื่มรสหวานหลากสี ส่วนอีกถุงนั้นอยู่ที่เว็นดี้ที่กำลังเดินแจกน้ำให้กับทุกคน น้ำใสเลิกงานก่อนจึงแวะมาหาฟีนิกซ์ที่ร้านเพราะเขาบอกว่าที่ร้านงานค่อนข้างเยอะอาจจะกลับช้า

“เหนื่อยมากเลย” น้ำใสเห็นว่าใบหน้าหล่อของแฟนหนุ่มเปื้อนทั้งเหงื่อและคราบน้ำมันเธอจึงหยิบทิชชูที่พกในกระเป๋าออกมาเช็ดใบหน้าให้เขาพร้อมกับการซับเหงื่อเป็นเม็ดที่ผุดตามกรอบหน้าให้

“อยากมีคนซับเหงื่อให้บ้างจังเลย” ปื๊ดพูดแซวเจ้านายทันที

“วาสนาเฮียฟีนิกซ์จริง ๆ ที่มีแฟนน่ารักขนาดนี้” จั๊ดว่าต่อ 

“เนี่ยเขาถึงบอกว่า แข่งเรือแข่งพายแข่งกันได้ แข่งบุญแข่งวาสนาแข่งกันไม่ได้เว้ย” บอลว่าบ้าง ฟีนิกซ์ถอนหายใจด้วยความรำคาญ ก่อนจะหันไปสาดสายตาที่เปี่ยมไปด้วยรังสีอำมหิตใส่ลูกน้อง

“พูดมากรีบซ่อมรถเถอะพวกมึง เดี๋ยวจะไม่ได้กลับบ้านกัน กูจะให้ทำโอทีทั้งคืนเลยนี่”

“คร๊าบบบ” ลูกน้องทั้งสามคนตอบรับพร้อมกันแล้วจึงรีบทำงานของคนต่อไป น้ำใสยิ้มด้วยความขบขันและรู้สึกเขินเล็กน้อยที่ถูกแซว

“หิวน้ำไหมคะ” 

“หมายถึงน้ำไหนล่ะ” หรี่ตามองคนสวยที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาอันเจ้าเล่ห์ราวกับจิ้งจอกกำลังจ้องกระต่ายตัวน้อย ก่อนโน้มใบหน้าลงเอ่ยถามอย่างกระซิบข้างหู

“ถ้าเป็นน้ำใสทำพี่หิวตลอดแหละ กินได้ไหม” 

“พี่ฟีนิกซ์!! พูดอะไรตรงนี้ อายคนอื่นเขา” เธอตีแขนเขาอย่างเขินอายก่อนใบหน้าจะขึ้นสีแดง

“เสียงในอู่ดังจะตายกระซิบแบบนี้ไม่มีใครได้ยินหรอก” เธอหลุบใบหน้าแดงลง แต่มือก็เปิดขวดน้ำอัดลมสีดำที่เขาชอบให้ เธอใส่หลอดเข้าไปแล้วป้อนให้เขา เขาดูดน้ำหวานขณะที่จอดจ้องใบหน้าที่แดงระเรื่อของคนรักไม่วางตา 

“ขอบคุณครับ” หลังพูดขอบคุณเสร็จก็หอมแก้มเธอไปหนึ่งที ทำเอาลูกน้องที่แอบมองพากันเขินตัวบิดส่งเสียงผิวปาก กับเสียงโห่แซวเสียงดังทำให้ฟีนิกซ์ต้องหันไปว่า

 “มองอะไร ไม่เคยเห็นคนรักกันหรือไง? รีบ ๆ ทำงานได้แล้วพวกมึงอะ” ลูกน้องพากันยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ก่อนจะก้มหน้าก้มตาทำงานที่รับผิดชอบอยู่ต่อไป 

 “เธอไปนั่งรอเค้าในห้องแอร์เย็นๆ เถอะ นั่งแถวนี้ยุงจะกัดเอา” เขาเอ่ยบอกน้ำใสด้วยความเป็นห่วง เพราะในอู่อากาศร้อน แถมตกเย็นยุงก็เยอะ

 “เดี๋ยวเค้าช่วยเป็นลูกมือให้พี่ดีกว่า พี่อยากได้อะไรเค้าจะช่วยหยิบให้” เธออยากช่วยให้งานเขาเสร็จเร็วขึ้น จึงขันอาสาเป็นลูกมือคอยหยิบจับหาอุปกรณ์ให้กับเขา เพราะอยู่ด้วยกันมาสามปีเธอก็รู้จักอุปกรณ์ซ่อมและอะไหล่ของรถแทบจะทุกชิ้น เธอคอยสังเกตจดจำและเรียนรู้เวลาที่ได้อยู่เป็นเพื่อนเขาตอนซ่อมรถยนต์

“น่ารักจริงๆ เลย” เขาอยากจะเอามือบีบแก้มนุ่มนั่นสักทีแต่ติดที่ตอนนี้มือเปื้อนเลยต้องโน้มในหน้าลงไปใกล้กับเธอใช้จมูกคมหยอกเย้าจมูกรั้นแทน ก่อนหยัดกายขึ้นเต็มความสูง

 “พี่น้ำคะ” น้ำใสหันไปตามเสียงเรียก

 “ยังมีน้ำเหลืออยู่ไหมคะ พวกพี่ที่ล้างรถอยู่ตรงนั้นยังไม่ได้ค่ะ” เว็นดี้ที่แจกน้ำให้พนักงานแต่ยังไม่ครบจึงมาถามที่น้ำใส 

 “นี่จ้ะ” ยื่นถุงใส่ขวดน้ำหวานให้กับเว็นดี้รับไป แต่เธอก็ยังไม่ได้ไปทันทีก่อนจะพูดบางอย่างกับน้ำใสและฟีนิกซ์

“คู่ของพวกพี่ดูน่ารักจัง น่า อิจฉา สุดๆ ไปเลยอะ หนูอยากเจอความรักแบบนี้บ้าง” สายตาของเว็นดี้มองน้ำใสสลับกับฟีนิกซ์ ความรู้สึกบางอย่างกำลังก่อเกิดภายในจิตใจหากว่าเธอนั้นเจอผู้ชายแบบนี้บ้างคงจะรู้สึกดีไม่น้อย คนอื่นจะมองมาที่คู่ของเธอแล้วอิจฉาบ้างหรือไม่?

“ต้องได้เจอสิ” น้ำใสตอบพร้อมกับยิ้มให้เว็นดีอย่างเอ็นดู ตอนนี้หญิงสาวคงจะรู้สึกอ้างว้างในจิตใจ แต่น้ำใสก็ผ่านจุดนั้นมาได้และเข้าใจดี กว่าจะเจอความรักดีๆ ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายนัก แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีเสียทีเดียว และหวังว่าความรักครั้งนี้ของเธอจะเป็นความรักที่ดีอย่างที่เธอหวังไว้เช่นกัน

“ทำไมถึงไปตัดผมสั้นล่ะ” น้ำใสที่พึ่งสังเกตเห็นจึงเอ่ยทักเพราะปกติเว็นดี้มีผมยาวสลวย แต่วันนี้เธอกลับไปตัดมันสั้นประบ่า

“เพราะอกหักมั้งคะ เลยอยากตัดผมสั้น”

“ทำไมอกหักต้องไปตัดผมสั้น มันตัดใจยากเหรอเลยตัดผมก่อน” ฟีนิกซ์ว่าแซว

“โห พี่แรงนะ” เว็นดี้ทำหน้ายู่

“ถ้าอกหักบ่อยๆ ติดกัน ไม่ต้องโกนผมหมดทั้งหัวเลยเหรอ”

“ก็ไม่ขนาดนั้นไหมพี่ฟีนิกซ์ หนูแค่อยากเปลี่ยนตัวเองอะ”

“เปลี่ยนทำไม ตอนผมยาวก็ดีอยู่แล้ว ใช่ไหมน้ำ” หันไปขอความคิดเห็นจากคนรัก

“น้ำว่าเว็นดี้ผมสั้นก็สวยไปอีกแบบนะ ทำอะไรแล้วทำให้เราสบายใจก็ทำไปเถอะ”

“แต่พี่ชอบผมยาวของน้ำที่สุดเลย สวยมากยิ่งย้อมสีนี้แล้วเข้ากับเธอมาก” ไม่รู้สเปคผู้หญิงของคนอื่นเป็นอย่างไร แต่สำหรับฟีนิกซ์แล้วเขาชอบผู้หญิงที่ผมยาวและมีผมที่สวยนุ่มแถมยังชอบกลิ่นหอม

เว็นดี้รับฟังที่พี่ทั้งสองคนพูดและพยักหน้าราวกับกำลังเข้าใจและภายในหัวก็ครุ่นคิดบางอย่างไปด้วย

“หนูเอาน้ำไปให้พี่ ๆ ทางนู้นก่อนนะคะ เดี๋ยวมาคุยเล่นด้วย”

“เลยเวลาเลิกงานแล้วเว็นดี้ยังไม่กลับเหรอ”

“พวกพี่เขาไม่กลับ หนูก็ไม่กล้ากลับก่อนหรอกค่ะ เกรงใจ” อาจจะเพราะเกรงใจคนอื่นที่ยังคงทำงานกันอย่างขันแข็ง หากเธอจะกลับก่อนก็จะดูไม่ดีเอาได้ แม้งานของเธอไม่ได้มีอะไรแล้วก็ตาม แต่ด้วยความเกรงใจจึงต้องอยู่ต่อ

“งั้นเอาน้ำไปให้พี่เขาเถอะ” หลังจากที่เว็นดี้เดินจากไปฟีนิกซ์ก็หันมาทางคนรัก

“พี่ขอกินน้ำอีกทีก่อนไปลุยงานต่อหน่อยสิ”

“นี่ค่ะ” เธอยกขวดเครื่องดื่มมือจับที่หลอดเกือบถึงปลายของมัน โน้มไปที่ปากของฟีนิกซ์ เขาดูน้ำหวานขาดในไปอึกใหญ่ ก่อนจะหอมแก้มเธออีกรอบ

“ซ่อมรถต่อก่อนนะ นั่งรอพี่ก่อนนะเดี๋ยวพาไปหาของอร่อยกิน”

“อืม” เธอยิ้มหวานตอบ

โดยที่ทั้งหมดนั้นอยู่ในสายตาของใครบางคนที่จ้องมองมาอย่างรู้สึกอิจฉา หากเธอได้ครอบครองความรักที่ดีแบบนี้บ้างมันจะเป็นอย่างไรกันนะ และหากได้ครอบครองผู้ชายคนนี้ ความรักของเธอจะดีเช่นนี้หรือเปล่า?