บทที่ 3

หญิงสาวนั่งมองงานออกแบบในหน้าจอคอมพิวเตอร์อยู่ครู่หนึ่ง สายตากับมือทำงานแต่สมองเธอก็สลัดเรื่องพวกนั้นออกจากสมองไม่ได้เลย ตลอดช่วงเช้าเธอไล่แวะเวียนเข้าไปพูดคุยกับคนนั้นทีคนนู้นทีทำตัวราวสุนัขดมกลิ่นเพื่อหาตัวบุคคลปริศนา ตอนนี้เธอรู้สึกโล่งใจเป็นอย่างมากที่ในแผนกเธอไม่มีใครใช้น้ำหอมกลิ่นนั้นเลย ไม่งั้นเธอคงจะต้องจิตตกมากแน่ๆ แต่เมื่อเช้าในลิฟต์มีคนใช้น้ำหอมกลิ่นนี้ ตอนนั้นเธอไม่ได้สังเกตว่าลิฟต์เคลื่อนไปหยุดตรงชั้นไหนเพราะพิมพ์ดาวเข้ามาทักเสียก่อน

สุดท้ายความคิดพวกนั้นก็หายไปทันทีเพราะงานด่วนที่ต้องเร่งทำให้เสร็จก่อนเที่ยง

ที่บริษัทมีโรงอาหารขนาดใหญ่ให้พนักงานทานอาหารฟรี ที่บอกว่าสวัสดิการเยี่ยมนี่รวมทุกอย่างจริงๆ ไม่แปลกใจที่บริษัทนี้มีแต่คนอยากเข้ามาทำงานด้วย แต่อย่างว่าผลประโยชน์ต่างตอบแทนกัน ถึงแม้เงินเดือนดี สวัสดิการเยี่ยมแต่งานที่นี่มีการแข่งขันสูง ความกดดันมีมาก ทุกอย่างต้องทุ่มเทจริงจังและงานก็ต้องทำสุดความสามารถเช่นกัน แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีแต่คนเลือกจะทำงานที่นี่กันแทบทั้งนั้น

ช่วงกลางวันและช่วงเย็นโรงอาหารของบริษัทมักจะคึกคักเป็นพิเศษเพราะที่นี่เป็นศูนย์รวมพนักงานจากทุกแผนกที่จะเข้ามาทานอาหารกัน นอกจากเป็นที่ทานอาหารแล้วยังเป็นสถานที่เหมาะที่สุดในการสอดส่องสายตาหาชายหนุ่มหรือหญิงสาวที่ตัวเองแอบปิ๊งอยู่ และหลายคนก็ได้แฟนจากที่นี่แทบทั้งนั้น

แต่ไม่ใช่กับฉันแน่ๆ เพราะผู้ชายที่เข้าหาฉันแต่ละคนมักจะเข้ามาตีสนิทเพราะหวังอย่างอื่นเสียมากกว่า เพราะอย่างนี้เลยทำให้ฉันรู้สึกหวาดระแวงทุกครั้งเวลามีหนุ่มๆ เข้ามาตีสนิทตั้งแต่สมัยเรียนแล้ว ยอมรับตรงๆ ว่าฉันไม่ค่อยชอบรูปร่างแบบเนื้อนมไข่ของตัวเองสักเท่าไหร่ ถึงจะพยายามแต่งตัวมิดชิดเท่าไหร่มันก็ยังดูเป็นจุดสนใจอยู่ดี เดินไปไหนมาไหนคงไม่มีใครชอบหรอกที่มีแต่สายตาหื่นๆ จ้องมองแต่หน้าอกกับก้นน่ะ และเพราะหน้าตากับหุ่นแบบนี้ถึงมีแต่คนเข้าใจผิดคิดว่าฉันมันคงผ่านสมรภูมิรักมาอย่างโชกโชน แต่ความจริงแล้วประสบการณ์ด้านนี้ของฉันเป็นศูนย์

หญิงสาวนั่งทานอาหารกลางวันกับเพื่อนที่แผนกตรงโต๊ะมุมหนึ่งของโรงอาหาร พิมพ์ดาวนั่งมองหน้าเธอครู่หนึ่งก่อนจะเป็นฝ่ายเปิดประเด็นถาม

“เมย์มีอะไรจะถามเหรอ?”

“คืนวันงานปาร์ตี้ ดาวเห็นใครอยู่กับฉันบ้างไหมอะ จำได้แค่ว่านั่งดื่มอยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์”

พิมพ์ดาวนั่งเงียบไปครู่หนึ่ง พยายามคิดทบทวนถึงเหตุการณ์เมื่อคืนวันงานปาร์ตี้บริษัท

“อืม.. ไม่นะ เห็นเมย์เดินไปนั่งที่เคาน์เตอร์บาร์อะ หลังจากนั้นก็เห็นเดินออกไปข้างนอก ตอนแรกก็คิดว่าไปเข้าห้องน้ำแต่ไม่เห็นกลับมาสักที ฉันกับเมเปิ้ลเลยเดินไปตามหาแต่ไม่เจอ โทรไปก็ไม่รับโทรศัพท์ พอตามไปที่ห้องก็เห็นว่าอยู่ที่ห้องแล้ว เลยกลับลงไปที่งานปาร์ตี้ต่ออะ โห! นี่เมาขนาดจำอะไรไม่ได้เลยเหรอไง”

“อืม แหะๆ สงสัยจะเมามากจำอะไรไม่ได้เลยอะ” ฉันแกล้งหัวเราะกลบเกลื่อน ตอนนี้ในหัวยิ่งมึนหนักกว่าเดิม เพราะหลังจากที่เดินออกมาจากเคาร์เตอร์บาร์ ฉันก็แทบจำอะไรไม่ได้เลย รู้สึกมึนศีรษะ ร้อนวูบวาบทั้งตัว ใจสั่น แล้วเหมือนทุกอย่างรอบตัววูบดับลง

“ติดใจบาร์เทนเดอร์เหรอไง? เห็นนั่งอยู่ตรงนั้นตั้งนานแน่ะ” พิมพ์ดาวแกล้งพูดกระเซ้าเย้าแหย่

“เปล่า”

“แต่หล่อจริงอะ ฉันเห็นยังใจสั่นเลย บอกว่าเป็นดารานายแบบยังเชื่อเลย ใครจะคิดว่าบาร์เทนเดอร์จะหน้าตาดีขนาดนั้นอะ”

“อืม หล่อก็หล่ออยู่ แต่ช่างเถอะ..” เมย์พูดตัดบทอย่างไม่ค่อยใส่ใจนัก

‘..มันก็จริงตามที่พิมพ์ดาวบอก บาร์เทนเดอร์หนุ่มคนนั้นหล่อมากจริงๆ ยิ่งดวงตาสีเทาอมเขียวคู่นั้นยิ่งสะกดสายตา จริงสิ.. ถ้าถามเขาดูอาจจะพอรู้เรื่องฉันบ้างหรือเปล่านะ แต่คนออกจะเยอะแยะเขาจะจำฉันได้เหรอไง ลองกลับไปที่โรงแรมอีกทีไหมหรือว่าปล่อยให้เรื่องนี้มันจบแค่นี้ดี อยากรู้ไปก็ไม่มีผลดีอะไรเลย ช่างมันเถอะถือว่าคราวซวยก็แล้วกัน..’ ฉันคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะรีบทานอาหารต่อทันทีเมื่อสายตาเหลือบเห็นว่าใกล้หมดเวลาพักเที่ยงแล้ว

ISSARA ROYAL BANGKOK HOTEL. ชั้น 6 Club & Lounge

เธอก็มาที่นี่จนได้หลังจากที่คิดทบทวนมาหลายตลบสุดท้ายความอยากรู้ก็ทำให้เธอดั้นด้นกลับมาที่โรงแรมนี้อีกครั้ง เธอแค่อยากแวะมาถามบาร์เทนเดอร์หนุ่มเท่านั้นไม่ได้ตั้งใจจะมาเที่ยวหรือว่าอะไร หญิงสาวเดินตรงเข้ามาที่เคาน์เตอร์บาร์ทันที เสียงเพลงจากการเปิดแผ่นของดีเจดังกระหึ่มซึ่งไม่แตกต่างจากคืนนั้นเท่าไหร่รวมถึงขาแดนซ์ทั้งหลายที่วาดลวดลายอยู่บนแดนซ์ฟลอร์

สายตาคู่สวยจับจ้องไปที่บาร์เทนเดอร์ที่กำลังชงค็อกเทลให้ลูกค้าอยู่ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อชายหนุ่มคนนั้นไม่ใช่คนที่เธอตามหา ร่างบางในชุดเสื้อคอปาดสีดำและกางเกงยีนรัดรูปสีเดียวกันเดินเข้าไปหาบาร์เทนเดอร์หนุ่มคนนั้นทันที

“ขอโทษค่ะ ขอรบกวนถามอะไรหน่อยนะคะ”

“ได้ครับ”

“คืนวันเสาร์ที่ผ่านมามีงานปาร์ตี้ของบริษัทจัดที่นี่ค่ะ บาร์เทนเดอร์ที่ทำงานคืนนั้น วันนี้เขามาทำงานหรือเปล่าคะ”

“พอจะทราบชื่อไหมครับ วันนั้นมีบาร์เทนเดอร์หลายคน ไม่รู้ว่าคุณผู้หญิงหมายถึงคนไหนครับ”

“ผู้ชายคนตัวสูงๆ หน้าออกลูกครึ่งค่ะ”