บทที่ 2

หัวสมองน้อยๆ ของเธอกำลังใช้ความคิดอย่างหนักเพื่อทบทวนเหตุการณ์เมื่อคืน เธออยู่ในงานเลี้ยงปาร์ตี้ของบริษัท เธอนั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์และดื่มค็อกเทลไปไม่กี่แก้วหลังจากนั้นก็รู้สึกมึนศีรษะ ทรงตัวไม่ค่อยอยู่ ตอนนั้นมีผู้ชายหลายคนมาช่วยพยุงเธอซึ่งแต่ละคนก็เป็นพนักงานในบริษัทแต่ไม่รู้ว่าเป็นใครบ้าง

พอค็อกเทลแก้วที่ห้าเข้าปาก ร่างกายก็รู้สึกร้อนวูบวาบขึ้นมาทันที มึนๆ แถมยังรู้สึกมีอารมณ์ขึ้นมาทั้งที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ สรุปเธอต้องถูกมอมยาแน่ๆ แล้วใครกันที่เป็นคนวางยาเธอ ตอนนี้ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกมืดแปดด้านเพราะหลังจากนั้นก็เหมือนจะจำอะไรไม่ได้ ตื่นขึ้นมาอีกทีก็อยู่บนเตียงแถมโดนใครก็ไม่รู้ทำเรื่องลามกน่าอายแบบนั้นอีก

‘..ฉันไม่ได้ถูกข่มขืนแน่ๆ มันไม่มีอาการผิดปกติอะไรแถมตรงนั้นก็ยังปกติดี จะแจ้งความก็คงไม่ได้ ถ้าดูกล้องวงจรปิดได้ก็คงดี จะได้รู้ว่าใครเป็นคนพาฉันมาที่ห้องพักกันแน่ ทำยังไงดี ไหนๆ ฉันก็ไม่ได้เป็นอะไรหรือมีส่วนไหนที่บุบสลายก็ให้เรื่องนี้มันผ่านไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นดีไหมนะ..’

พอคิดได้แบบนั้นฉันก็รีบเก็บของใช้ส่วนตัวลงกระเป๋าทันที สายตามองสำรวจข้าวของของเพื่อนพนักงานเล็กน้อยก่อนจะเดินออกจากห้องพักไป ตอนนี้เวลาก็ยังเช้าอยู่มากแล้วก็ยังเป็นวันอาทิตย์ เมื่อทั้งโทรศัพท์และส่งข้อความไปพิมพ์ดาวก็ยังไม่รับโทรศัพท์ เธออาจจะยังไม่ตื่น ฉันเลยตัดสินใจฝากกุญแจห้องไว้ที่เคาน์เตอร์ข้างล่างรวมถึงส่งข้อความไปบอกเธอ พอเรียบร้อยฉันก็ตรงดิ่งกลับคอนโดของตัวเองทันที

ฉันชื่ออันโดรเมดา ชื่อเล่นว่าเมดา เรียกสั้นๆ ง่ายๆ อีกหน่อย ก็คือ เมย์ แม่ฉันตั้งชื่อตามดาราจักรแอนโดรเมดาซึ่งเป็นชื่อดาราจักรชนิดก้นหอยที่อยู่ใกล้ดาราจักรทางช้างเผือกของเรามากที่สุด ชื่อฟังดูโรแมนติกดีใช่ไหม และฉันก็ชอบชื่อนี้มากเหมือนกัน

ฉันเพิ่งเรียนจบและเพิ่งจะได้เข้ามาทำงานในบริษัทชั้นนำอันดับหนึ่งของไทยได้แค่สี่เดือนเท่านั้น บริษัทที่มีแต่คนแก่งแย่งแข่งขันอยากเข้ามาทำงานที่นี่กันทั้งนั้น เงินเดือนดี สวัสดิการเยี่ยมแต่การทำงานที่นี่ก็ต้องแข่งขันและต้องกระตือรือร้นอยู่ตลอดเวลา

เมื่อคืนบริษัทจัดงานปาร์ตี้วันปีใหม่เลี้ยงพนักงานและพนักงานทุกชีวิตในบริษัทก็มารวมตัวกันอยู่ที่งานเลี้ยงนี้ทั้งหมด บริษัทก็โคตรสปอร์ตเปิดห้องพักในโรงแรมให้พนักงานเข้าพักด้วย ซึ่งมันก็ไม่น่าแปลกใจหรอกเพราะโรงแรมนี้เจ้าของก็คนเดียวกับเจ้าของบริษัทนั่นแหละ

บริษัทISSARA INC.

หญิงสาววิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาที่บริษัท วันนี้เป็นวันแรกที่เธอมาถึงบริษัทในเวลาสายกว่าปกติ เธอยืนปาดเหงื่ออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะรีบเดินดุ่มๆ ตรงไปที่ประตูลิฟต์ที่กำลังจะปิด มือเรียวเอื้อมออกไปกดปุ่มเพื่อให้ประตูลิฟต์เปิดออกก่อนจะแทรกตัวเข้าไปในเข้าไปด้านในทันที

“เดี๋ยวค่ะ! รอก่อนค่ะ!” เธอถอนหายใจออกมาเบาๆ เมื่อเข้ามาในลิฟต์ได้ทันเวลา

กลิ่นน้ำหอมในความทรงจำลอยเข้ามาเเตะจมูกทำให้เธอยืนชะงักนิ่งไปชั่วขณะ เหตุการณ์ในคืนนั้นวนลูบเข้ามาในสมองทันที เหงื่อเม็ดเล็กเริ่มซึมออกมาตามกรอบหน้ารวมถึงฝ่ามือที่เริ่มชื้นเหงื่อขณะที่หัวใจเต้นแรงไม่เป็นส่ำ ใจหนึ่งก็อยากหันกลับไปดูด้านหลังแต่อีกใจหนึ่งก็ละล้าละลัง ลิฟต์ค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาถึงชั้น 5ที่เป็นแผนกของเธอก่อนที่ประตูลิฟต์จะค่อยๆ เปิดออก อันโดรเมดาที่ยืนอยู่ด้านหน้าสุดรีบเดินออกมาจากตัวลิฟต์ทันทีเมื่อคนอื่นๆ ที่ยืนอยู่ด้านหลังขยับตัวเดินออกมา

หญิงสาวตัดสินใจหันกลับมามองที่ลิฟต์ทันทีแต่ก็เห็นเพียงผู้ชายร่างสูงที่ยืนอยู่ด้านใน3-4คน ขณะที่ประตูลิฟต์ใกล้จะปิดสนิทแล้ว เธอยืนมองลิฟต์ที่ค่อยไต่ระดับขึ้นไปเรื่อยๆ อันโดรเมดาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเหลือบสายตาไปเห็นพิมพ์ดาวเพื่อนพนักงานที่กำลังก้าวเท้าออกมาจากตัวลิฟต์ข้างๆ เธอเดินเข้ามาทักพร้อมกับรอยยิ้ม

“อ้าว! เมย์เพิ่งมาถึงเหมือนกันเหรอ”

“ใช่”

“คืนวันเสาร์เมามากอะดิ เคาะห้องเท่าไหร่ก็ไม่ยอมเปิดสักที” พิมพ์ดาวยิ้มแซว

“เอ่อ.. คงจะแบบนั้น แหะๆ ขอโทษดาวด้วยนะ”

“ไม่เป็นไร ฉันไปนอนที่ห้องเมเปิ้ลแทนอะ”

“มีอะไรจะถามพิมพ์หน่อย ไว้หลังพักเที่ยงเดี๋ยวค่อยคุยกันดีกว่า”

“เรื่องอะไร?” พิมพ์ดาวเอียงหน้ามองเธออย่างสงสัย

“ว่าจะถามเรื่องงานปาร์ตี้นั่นแหละ”

“อืม”

สองสาวรีบเดินเข้าไปที่แผนกของตัวเองทันที