บทที่ 5

จวินเปิดประตูออกมาจากห้องในเวลาเกือบเก้าโมงแล้ว เขาอาบน้ำเสร็จจึงเดินมาเลือกชุดในห้องนอนใหญ่ซึ่งชุดเหล่านั้นมนต์มีนาก็จัดการรีดไว้ทุกชุด แขวนเก็บในตู้อย่างเป็นระเบียบ แยกเสื้อกับกางเกง เสื้อทำงานกับเสื้อใส่ปกติเป็นสัดส่วนเรียบร้อย ไม่นานชายหนุ่มก็เดินออกมาด้วยชุดที่พร้อมจะออกไปทำงาน

ดวงตาสองคู่สบกันเป็นครั้งแรกของวัน แววตาอีกคนยังเต็มด้วยความรู้สึกเหมือนเดิมนับวันยิ่งเพิ่มพูน แต่อีกคนกลับแลเห็นแต่ความสงบจนกลายเป็นเฉยชา

“วันนี้ไปทำงานเหรอคะ”

“อืม ไปทำงาน แล้วเธอล่ะ”

หญิงสาวส่ายหน้า เดินเข้ามาทำหน้าอ้อนให้ชายคนรัก ตอบว่า

“วันนี้มี่ยังไม่มีงานค่ะ รอไปอิเวนต์หน้า ตอนนี้ได้หยุดสามวัน”

“เหรอ”

ชายหนุ่มครางรับอย่างไม่มีความหมาย เดินไปยังส่วนครัว หญิงสาวเดินตามไปบริการ

“มี่ทำแซนด์วิชไว้ เดี๋ยวอุ่นให้นะ แล้วก็รอกาแฟแป๊บนึง เดี๋ยวดริปให้”

“ไม่ต้องอะ เดี๋ยวรีบไปเลย”

จวินรีบบอก ทำเอาคนที่ตั้งใจทำเบิกตามองว่ารีบอะไรขนาดนั้น

“ทำไมรีบจัง กาแฟก็ไม่ดื่มเหรอ”

เขาสั่นหน้าเรียบ ๆ “เปลี่ยนใจละ เดี๋ยวออกไปกินข้างนอก”

“หยิบแซนด์วิชไปด้วยมั้ย”

“ไม่”

เอ่ยจบร่างสูงก็หมุนตัวเดินออกไปอย่างไม่อาลัยอาวรณ์ใด ๆ ปล่อยให้คนที่ตั้งใจตื่นเช้ามารอทำอาหารให้ต้องผิดหวัง ถอยกลับมานั่งเหงาหงอยอยู่คนเดียว

อยู่ภายในห้องเดียวกัน มองเห็นกันทุกที่ อยู่ใกล้กันแค่เอื้อม แต่นับวันยิ่งเหมือนว่าห่างไกลกันออกไป

ยังไม่ถึงเจ็ดปีด้วยซ้ำ จะเกิดอาถรรพ์แล้วเหรอ

เมื่อจวินออกไปแล้วมนต์มีนาก็กลายเป็นคนว่างที่ไม่รู้จะหาอะไรทำดีในวันที่ไม่ได้ออกไปทำงาน หญิงสาวเรียนจบคณะบริหารด้านการตลาด แต่เธอเริ่มทำงานหารายได้ตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมปลายแล้ว เนื่องจากฐานะทางบ้านที่ค่อนข้างขัดสน หลังจากบิดาเสียชีวิตพ่อก็ยกบ้านหลังนี้ให้เป็นชื่อของเธอ หญิงสาวอยู่กับแม่สองคนกันมาระยะหนึ่งพี่สาวของพ่อก็หอบลูกสาวของตนกลับมาอยู่บ้านด้วย โดยอ้างว่าบ้านหลังนี้ปลูกในที่ดินของบุพการีตนเอง ตนกับลูกสาวก็มีสิทธิ์อยู่

ซึ่งเธอกับแม่ก็ไม่ได้คัดค้านในส่วนนี้ กระทั่งต่อมาแม่ของเธอก็เสียชีวิตลงเธอก็อาศัยอยู่ในบ้านกับผู้เป็นป้าและลูกพี่ลูกน้องคนหนึ่ง

พอเริ่มทำงานเป็นพริตตีให้ค่ายรถดังก็เริ่มมีผู้ชายที่ฐานะการเงินมั่งคงเข้ามาติดพัน แต่หญิงสาวยังไม่ตกลงปลงใจกับใคร กระทั่งได้รู้จักกับจวิน รู้จักเขาได้เพียงสามเดือนเธอก็ยอมย้ายออกจากบ้านป้ามาอยู่กับเขา ซึ่งทางบ้านก็ไม่ได้ห้ามเลยสักคำ เป็นการดีด้วยซ้ำที่เธอย้ายออกเพราะจะได้ไม่ต้องเผื่อแผ่ข้าวปลาอาหาร หรือค่าใช้จ่ายอื่นมาให้เธอด้วย หญิงสาวมาอยู่ที่คอนโดมิเนียมแห่งนี้จนถึงปัจจุบันแม้จวินจะให้เงินไว้เป็นค่าใช้จ่ายกับเธอทุกเดือน แต่หญิงสาวก็ไม่ทิ้งงานที่ทำ เธอยังคงรับงานต่อเนื่องกระทั่งเรียนจบ แม้งานที่ทำจะเป็นสายงานที่ต้องใช้รูปร่างหน้าตามากกว่าความรู้ด้านอื่น ไปออกงานต่างจังหวัดจวินก็ไม่เคยห้าม มันทำให้เธอรู้สึกสบายใจเวลาที่อยู่ด้วยกัน

จะเริ่มเห็นความเปลี่ยนแปลงก็ช่วงหลังนี่แหละ เธอควรจะทำเช่นไรกับสัญญาณที่เขาส่งให้นี้ดี

มนต์มีนาฆ่าเวลาที่อยู่คนเดียวด้วยการเปิดดูซีรีส์ เล่นโทรศัพท์คุยกับเพื่อนที่ทำงานสายเดียวกัน เผลอหลับไปในช่วงบ่าย ตื่นขึ้นมาก็ยังพบกับความเงียบ กดดูหน้าจอโทรศัพท์ไม่มีข้อความจากเขาคนนั้นส่งมาเลย

^

^

^

***คืออยากให้มี่ทนไม่ไหวแล้วบอกเลิกแกไปเองว่างั้น เหอะ