บทที่ 4

เวลาล่วงผ่านไปจวนจะตีหนึ่ง มนต์มีนาที่ยังนอนเล่นโทรศัพท์รอจวินบนเตียงก็ได้รับสายจากเขา หญิงสาวรีบกดรับทันที

“นั่งแท็กซี่มารับหน่อยดิ เมา ขับรถไม่ไหวแล้ว”

ปลายสายพูดเสียงรวน

“อืม อยู่ที่ไหนล่ะ”

“ผับไอ้ไนท์ นั่งแท็กซี่มาระวังด้วย ถึงแล้วเข้ามาเลย”

“โอเค รอแป๊บนะ”

“อืม”

จวินวางโทรศัพท์ลง ที่จริงเขาก็ไม่ได้ถึงขั้นเมาขนาดขับรถไม่ได้และควบคุมสติไม่อยู่ แต่เขาก็ไม่คิดประมาทกระทำการที่มีความเสี่ยงต่อเพื่อนร่วมทาง ทางที่ดีและสมควรที่สุดตอนนี้คือให้เมียมารับดีกว่า

กรหันมาแซวเพื่อนเมื่อเห็นว่าจวินยังคุยกับเมียอย่างห่วงใย

“กูนึกว่าคืนนี้มึงจะไปลองกลิ่นใหม่กับน้องคนนั้นซะอีก อุตส่าห์ชงให้ว่ามึงเพิ่งเลิกกับเมีย ฮ่าๆ”

หนุ่ม ๆ ที่มีแอลกอฮอล์ไหลวนอยู่ในเส้นเลือดพากันพูดด้วยความคึกคะนอง ทำเอาจวินสะบัดหน้า เหยียดยิ้มเยือกเย็นตรงมุมปาก

“อย่าให้มี่ถึงกับสาปส่งกูเลย จะเลิกก็เลิกให้มันดี ๆ เถอะ จะได้ไม่ต้องมีเรื่องให้ติดค้าง”

“โถ่ พ่อพญามารในร่างเทพบุตรสุดหล่อ อยากจะเลิกกับเมียใจจะขาดยังมาทำเป็นสงสาร ถ้าสงสารอาลัยอาวรณ์ขนาดนี้ก็ไม่ต้องเลิกเปล่าวะ อยู่ ๆ กันไปจนแก่เฒ่าจบ หมั่นไส้เว้ย”

กรโพล่งขึ้นมาด้วยความหมั่นไส้เหลือเกิน จวินสวนขึ้นต่อ

“กูมีวิธีของกู มึงไม่ต้องมายุ่งให้มาก แล้วตอนมี่มาถึงก็อย่าปากหมาพูดเรื่องนี้ขึ้นมาก่อนล่ะ ไอ้เกมมึงดูไอ้กรด้วยแดกเหล้าเยอะกว่าเพื่อน ก็ปากหมาแบบนี้”

“เออ ๆ เดี๋ยวกูพามันออกไปหลังร้านก่อน”

เพื่อนอีกคนรับปากก่อนจะลากตัวกรที่เมาที่สุดออกไปหลังร้าน กระทั่งมนต์มีมาเดินเข้ามาพาตัวจวินออกจากร้าน เธอประคองร่างผู้ชายที่สูงหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซ็นติเมตรมายังรถสปอร์ตหรู ระหว่างทางก็ยังคอยถามด้วยความเป็นห่วงว่า

“อยากอ้วกรึเปล่า”

“ไม่”

เมื่อเดินกันมาถึงรถหญิงสาวก็ยื่นมือออกมาเปิดประตูให้เขาเข้าไปนั่งฝั่งคนโดยสาร จากนั้นตัวเธอจึงเดินไปเปิดประตูฝั่งคนขับ พาขับรถกลับไปคอนโดมิเนียม เมื่อมาถึงจวินก็เดินแยกตัวเข้าไปในห้องนอนอีกห้องซึ่งไม่ใช่ห้องที่ใช้นอนด้วยกันอยู่เสมอ หันมาบอกเพียงสั้น ๆ ว่า

“คืนนี้ฉันเมา จะนอนห้องนี้ ไม่ต้องเข้ามานะ”

มนต์มีนายืนนิ่งอยู่กับที่ มือที่จับผ้าขนหนูชุบน้ำหมาดพลันหมดเรี่ยวแรงเมื่อได้ยินคำบอกว่าไม่ต้องการให้เธอเข้ามายุ่มย่าม

ตอนคบกันแรก ๆ ไม่มีวี่แววจะเป็นแบบนี้เลย ทั้งสุภาพ อ่อนโยน พูดจาดี สารพัดสารพันเอาอกเอาใจ ยิ่งตอนเมาชีพจรก็ไหลลงมารวมกันที่ดุ้นฟืนด้านล่างปลุกปล้ำเธออย่างเอาเป็นเอาตาย เอากันมันหยด แต่พักหลังมานี่ไม่เคยคิดอยากแตะต้อง

ก็รู้สึกนะ แต่ก็ทน เพราะว่ารักไง

ค่ำคืนนี้มนต์มีนากลับเข้ามานอนอยู่บนเตียงกว้างที่เคยให้ความอบอุ่น แต่ตอนนี้กลายเป็นความหนาวเหน็บที่เกาะกินใจมากขึ้นทุกวัน กว่าจะข่มตาหลับได้เวลาก็ล่วงเลยมาจนใกล้ฟ้าสาง กระนั้นเสียงนาฬิกาปลุกที่ตั้งไว้ในโทรศัพท์ก็ดังปลุกเธอให้ตื่นขึ้นมาในเวลาเดิม นั่นก็คือหกโมงครึ่ง สิ่งแรกที่หญิงสาวทำคือลุกไปดูชายหนุ่มที่ห้อง มือเรียวจับลูกบิดประตูแต่เมื่อออกแรงหมุนปรากฏว่าประตูล็อกจากด้านใน หญิงสาวชะงักนิ่งไปอึดใจพร้อมกับผ่อนลมหายใจออกยาวก่อนจะผละออกมาจากตรงนั้น

จวินคงกลัวว่าเธอจะเข้าไปปลุกเขาตอนนอน

มนต์มีนาจึงเปลี่ยนมาเตรียมอาหารเช้าให้ชายหนุ่มเผื่อเขาตื่นขึ้นมาจะได้ไม่ต้องรอ เธอทำทุกอย่างให้เขาด้วยความเต็มใจและถ้าจะให้ทำเช่นนี้ไปตลอดชีวิตเธอก็ไม่มีปัญหา ถึงใครจะบอกว่าหญิงชายเท่าเทียมกัน ผู้หญิงมีความสามารถหาเงินเลี้ยงดูตัวเองได้เองไม่แพ้ผู้ชาย และบ่อยไปที่หาได้มากกว่าผู้ชายด้วยซ้ำ ไม่จำเป็นต้องให้ผู้ชายเป็นผู้นำเสมอไป มันก็จริง แต่สำหรับเธอ เธอยกให้เขาเป็นผู้นำและเป็นที่หนึ่งเสมอ เขาเป็นคนเดียวในชีวิตที่เธออยากจะทำสิ่งเหล่านี้ให้ อยากตื่นเช้ามาเตรียมอาหาร อยากดูแลทุกอย่างให้ ถ้าไม่มีเขาเธอก็เหมือนอยู่ตัวคนเดียวแล้ว เบอร์ติดต่อฉุกเฉินที่ลงไว้ในเอกสารต่าง ๆ ก็เป็นเบอร์ของเขาที่เธอจำขึ้นใจ

มันอาจดูโง่ ที่เรายอมวางชีวิตไว้ในอุ้งมือคนอื่น แต่เธอไม่ได้คิดถึงเรื่องที่ว่าโง่หรือฉลาด เธอคิดว่ามันคือความรัก ถ้ารักก็เต็มใจยอมทุกอย่าง

ู^

^

^

***จะบอกเลิกแกก็บอกเลยเถอะ ยื้ออยู่ได้ มี่เข้าใจ