11 ทำไมต้องง้อ

11

ทำไมต้องง้อ

         ออสตินแม้ว่าเขาจะไม่ชอบเธอในตอนนี้แต่ในครั้งแรกที่เขาได้เห็นหน้าของเธอ เขาก็มีแวบแรกที่ชอบในหน้าตาของเธอเพราะเธอน่ารักมากๆ ทำให้เขาตัดสินใจง้อเธอแต่เหตุผลหลักๆ ที่เขายอมง้อเธอก็น่าจะเป็นเรื่องเงิน

         เงินเดือนของออสตินถูกลดลงจากเดิมมาก เขาได้เงินเดือนแค่ 25 % จากที่เคยได้ทำให้เขาตัดสินใจได้ง่ายขึ้นกว่าเดิมอีกเท่าตัว

           “เราต้องทำได้ดิ่ว่ะแค่ง้อผู้หญิงเพื่อเงินของเราให้คืนกลับเท่าเดิมสู้โว้ย!!!” ออสตินร้องขึ้นมาเสียงดังพร้อมกับชูกำปั้นขึ้นมา

           

           ออสตินไปมหาวิทยาลัย เขาไปดักรอมลชญาที่ตึกคณะของเธอเพราะในทุกวันมลชญาต้องมาที่นี่ก่อนอย่างแน่นอน

           มลชญามาถึงเธอก็เดินไปอีกทางที่ออสตินไม่ได้ยืนอยู่เพราะเธอเห็นออสตินยืนอยู่ตรงนั้นทำให้เธอตัดสินใจเดินไปขึ้นอาคารอีกทาง

           “นายไม่ได้แอ้มฉันหรอกออสตินฉันรู้ว่านายต้องมาง้อฉันเพราะแม่ของนายต้องบีบบังคับนายให้มาง้อฉันแน่ๆ ไม่อย่างนั้นนายไม่มารอฉันตรงนี้แน่นอน” มลชญาพูดขึ้นมาแล้วก็เดินยิ้มอย่างภูมิใจในความช่างสังเกตของตัวเอง 

           

           ชลธิชาเดินมาที่อาคารตึกคณะตรงที่นัดหมายไว้กับมลชญาแต่พอเธอเดินมาถึงก็ไม่พบเพื่อนของเธอจึงรีบโทรหาเพื่อนแต่ในขณะที่คุยกับเพื่อนสายตาก็มองไปเห็นออสตินยืนอยู่ใต้อาคารทั้งๆ ที่ปกติเขาไม่เคยมาที่ตึกแห่งนี้เพราะสาขาที่เขาเรียนไม่จำเป็นต้องมาเรียนที่นี่

           “แกอยู่ไหนโมเดล”

           “อยู่ข้างบนแล้วแกขึ้นมาเลย” มลชญารีบบอกเพื่อนให้ขึ้นมาตามเธอ

           “แต่...” ชลธิชาที่กำลังจะพูดว่าออสตินอยู่ข้างล่างเพราะคิดว่าเพื่อนไม่รู้ว่าออสตินอยู่ข้างล่างแต่ไม่ทันที่เธอจะได้พูดมลชญาก็พูดขึ้นมาก่อน

           “ไม่ต้องพูดอะไรฉันรู้แล้วว่าออสตินอยู่ข้างล่างมันเป็นอย่างที่ฉันคิดจริงๆ” มลชญารีบบอกเพื่อนทันทีว่าเธอรู้แล้วว่าออสตินอยู่ข้างล่าง

           ออสตินที่กำลังหงุดหงิดเพราะรอเธอมานานแล้วแต่เธอไม่มาสักที ในขณะที่เขากำลังหงุดหงิดสายตาของเขาก็หันไปเห็นชลธิชาที่กำลังขึ้นไปบนอาคาร เขาก้าวเดินไม่กี่ก้าวด้วยขายาวๆ ของเขาก็ถึงตัวของชลธิชาและไปยืนขวางทางของเธอไว้        

           “มัดหมี่หยุดก่อนอย่าพึ่งไป” ออสตินพูดขึ้นมาพร้อมกับมองหน้าของเธอด้วยความกดดันว่าเธอต้องหยุด

           “มีอะไรหรอออสติน” ชลธิชาพยายามทำให้เหมือนว่าเธอไม่เห็นเขาแม้ว่าเธอจะเห็นเขาแล้วก็ตาม

           “โมเดลอยู่ที่ไหนแล้วมามอหรือยัง” ออสตินถามขึ้นเพราะเขารู้ว่าชลธิชาต้องรู้เพราะเธอเป็นเพื่อนของมลชญาและเป็นเพื่อนที่สนิทที่สุดด้วย

           “โมเดลยังไม่มาเห็นบอกว่าวันนี้ไม่มาเรียนเช้าเพราะจะไปหาหมอฟัน” ชลธิชาที่สร้างเรื่องขึ้นมาเพราะมลชญาย้ำว่าห้ามบอกเขาว่าเธออยู่บนอาคาร 

           “ถ้าเธอโกหกขอให้เพื่อนของเธอฟันหลอ” ออสตินพูดจบแล้วก็เดินไปจากชลธิชา

           ชลธิชารีบเดินขึ้นไปบนอาคารทันที แล้วก็เดินไปหามลชญาในทันทีด้วยหน้าตาที่ตื่นเต้น

           “โมเดลแกรู้หรือเปล่าว่าออสตินมาถามฉันว่าแกมาเรียนหรือยัง หัวใจของฉันแทบเต้นออกมาจากอก” ชลธิชาพูดอาการของเธอให้มลชญาฟังอย่างตื่นเต้น

           “แล้วเธอตอบเขาไปว่ายังไง”

           “ก็บอกว่าแกไปหาหมอไม่ได้มาเรียนตอนเช้า แล้วเขาก็บอกฉันว่าถ้าฉันโกหกขอให้เธอฟันหลอ” ชลธิชาพูดจบประโยคสุดท้ายมลชญาก็ทำหน้าบึ่งตึงที่อยู่ๆ ก็โดนสาบให้ฟันหลอ

           “ไอ้บ้า นิสัยไม่ดีแล้วยังมาสาบแช่งให้ฉันฟันหลอ” มลชญาพูดขึ้นมาชลธิชาก็อดที่จะหัวเราะไม่ได้เพราะเธอนึกภาพของมลชญาฟันหลอเธอก็ตลกแล้วก็หัวเราะขึ้นมาแล้วก็รีบวิ่งเข้าห้องเรียนเพราะเธอรู้ว่ามลชญาต้องตีเธอแน่ๆ

           “นี่แกหัวเราะฉันใช่มั้ย ที่ฟันของฉันจะหลอ” มลชญาพูดพร้อมกับวิ่งตามชลธิชาเข้าไปในห้องแต่ไม่ทันที่เธอจะได้ลงโทษเพื่อนที่หัวเราะให้เธออาจารย์ก็เข้าห้องมาสอนพอดี   

           

           เมื่อถึงเวลาเลิกเรียนมลชญาก็เดินมารอรถมารับที่หน้าตึกคณะและในตอนนั้นเองออสตินที่มาแอบรอเธอพร้อมกับบวรพจน์เดินเข้ามาหาเธอพอดี ชลธิชาที่เห็นออสตินกำลังจะเดินเข้าไปหามลชญาก็ทำเป็นเรียกออสตินขึ้นมาเสียงดังเพื่อให้มลชญารู้ตัวว่าตอนนี้ออสตินกำลังจะเดินไปหาเธอ

           “ออสตินเห็นโมเดลหรือยัง” ชลธิชาเรียกออสตินเสียงดังจนมลชญาที่ได้ยินก็หันไปมองแล้วก็วิ่งหนีไปจากตรงนั้นทันที         

           “จะไปไหนโมเดลหยุดเดี๋ยวนี้นะ” ออสตินตะโกนตามหลังมลชญาแต่ยิ่งเรียกมลชญาก็ยิ่งวิ่งหนีออสตินให้เร็วที่สุดเพราะเธอรู้ดีว่าเขาไม่ได้อยากง้อเธอด้วยหัวใจของเขา

           “อย่ามาเรียกฉันให้ยากคนอย่างนายมันไร้หัวใจ” มลชญาบ่นพึมพำคนเดียวแล้วก็รีบวิ่งหนีไปให้เร็วที่สุด

           “โอเค เอาอย่างนี้ก็ได้คนจะมาง้อไม่อยากให้ง้อ จะง้อทำไมไม่ง้อก็ได้” ออสตินพูดจบเขาก็เดินไปจากตรงนั้นพร้อมกับเพื่อนของเขาทันทีโดยไม่คิดที่จะง้อโมเดลเพราะเขาไม่ได้อยากง้อโมเดลจากใจของเขาอยู่แล้ว

           “มึงไม่ง้อโมเดลแล้วหรอว่ะ ทำไมมึงยอมแพ้ง่ายอย่างนี้ว่ะ” บวรพจน์พูดขึ้นมาพร้อมกับเดินไปตามหลังของเพื่อน

           “มึงไม่เห็นหรือไงว่าโมเดลวิ่งหนีกู มึงจะให้กูง้อยังไงว่ะ อีกอย่างกูก็ไม่ได้อยากง้อเพราะกูอยากง้อแต่เพราะแม่ของกูที่หักเงินเดือนกูทำให้กูต้องมาง้ออย่างนี้” ออสตินพูดขึ้นมาตามความจริงของความรู้สึกของเขาจนเพื่อนต้อส่ายหัวให้กับนิสัยของเพื่อนหัวดื้อของเขา

                  “จะไปไหนโมเดลหยุดเดี๋ยวนี้นะ” ออสตินตะโกนตามหลังมลชญาแต่ยิ่งเรียกมลชญาก็ยิ่งวิ่งหนีออสตินให้เร็วที่สุดเพราะเธอรู้ดีว่าเขาไม่ได้อยากง้อเธอด้วยหัวใจของเขา

           “อย่ามาเรียกฉันให้ยากคนอย่างนายมันไร้หัวใจ” มลชญาบ่นพึมพำคนเดียวแล้วก็รีบวิ่งหนีไปให้เร็วที่สุด

           “โอเค เอาอย่างนี้ก็ได้คนจะมาง้อไม่อยากให้ง้อ จะง้อทำไมไม่ง้อก็ได้” ออสตินพูดจบเขาก็เดินไปจากตรงนั้นพร้อมกับเพื่อนของเขาทันทีโดยไม่คิดที่จะง้อโมเดลเพราะเขาไม่ได้อยากง้อโมเดลจากใจของเขาอยู่แล้ว

           “มึงไม่ง้อโมเดลแล้วหรอว่ะ ทำไมมึงยอมแพ้ง่ายอย่างนี้ว่ะ” บวรพจน์พูดขึ้นมาพร้อมกับเดินไปตามหลังของเพื่อน

           “มึงไม่เห็นหรือไงว่าโมเดลวิ่งหนีกู มึงจะให้กูง้อยังไงว่ะ อีกอย่างกูก็ไม่ได้อยากง้อเพราะกูอยากง้อแต่เพราะแม่ของกูที่หักเงินเดือนกูทำให้กูต้องมาง้ออย่างนี้” ออสตินพูดขึ้นมาตามความจริงของความรู้สึกของเขาจนเพื่อนต้อส่ายหัวให้กับนิสัยของเพื่อนหัวดื้อของเขา