LOGIN“ขึ้นไปรอที่เตียง” ความสัมพันธ์ลับๆ ของเธอกับลูกชายที่แท้จริงของพ่อและแม่เลี้ยงเกิดขึ้นเมื่อเธออายุได้19ปีเป็นวันที่ทั้งสองต่างไม่มีสติและอยู่ในช่วงของวัยแรกแย้มทั้งสองได้มีความลึกซึ้งกันในคืนนั้นและเป็นฝ่ายชายที่มักจะเรียกเธอไปหาซึ่งเรวารินเองก็ไม่เคยปฏิเสธได้เลยเช่นกันจนกระทั่งวันหนึ่งในขณะที่ทั้งสองกำลังลึกชึ้งกันอยู่นั่นเพื่อนสนิทอีก2คนก็ได้บังเอิญเข้ามาเห็นฉากรักอย่างเต็มตา เรย์ เรวาลิน อยุ23ปี เด็กสาวที่เต็มไปด้วยความสดใสรอยยิ้มของเธอมักจะตกคนอื่นๆได้เสมอ คริส อายุ28ปี ลูกชายของพ่อและแม่เลี้ยงของเรวารินแม้จะมีศักดิ์เป็นพี่ชายแต่คริสไม่เคยมองเรวารินเป็นน้องสาวเลยสักครั้ง ดีแลน อายุ28ปี พ่อหนุ่มลูกครึ่งที่มีใบหน้าที่ใครเห็นก็ต้องบอกว่าผู้ชายคนนี้เจ้าชู้อย่างแน่นอนและก็เป็นความจริงที่เขามักจะตกสาวด้วยใบหน้าหล่อๆ ของตัวเองแต่เรื่องงานก็ไม่เคยบกพร่องและเป็นคนที่จริงจังเอามากๆ แทนคุณ อายุ28ปี ผู้ชายที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนเขามักจะคอยดูแลเรวารินมาตั้งแต่ที่เธอเข้ามาเป็นน้องสาวของเพื่อนสนิทแม้ความสัมพันธ์จะไม่ได้คีบหน้าอะไรมากแต่เขาก็เป็นผู้ชายคนเดียวที่เรวารินบอกว่ารักเขา
View MoreChapter 1: The Day I Sold My Future
The first time I stepped into Blackwood Tower, I felt like I didn’t belong there. The marble floors gleamed beneath my worn shoes, reflecting the towering glass walls and the city skyline beyond them. Everything about the place screamed power, wealth, and control—things I had never known. I clutched my bag tightly, my palms damp with sweat, as my heart hammered against my ribs. This wasn’t a job interview. This was a transaction. Just an hour earlier, I had been sitting beside my mother’s hospital bed, listening to the steady beeping of machines keeping her alive. Her skin had looked pale against the white sheets, her breathing shallow. “Amara,” she had whispered, her fingers weakly tightening around mine. “Please don’t do this for me.” I had forced a smile I didn’t feel. “I’ll be fine, Mom.” But I wasn’t fine. The hospital bills were crushing. The doctors had been clear—without immediate treatment, my mother wouldn’t survive. I had begged, borrowed, and prayed, but nothing was enough. Until his assistant had called. Mr. Adrian Blackwood. The name alone carried weight. Billionaire CEO. Cold. Untouchable. A man who lived in headlines and boardrooms, not in the fragile world of people like me. “Miss Lewis?” A woman in a tailored grey suit approached me. “Mr. Blackwood is ready to see you.” My stomach twisted. I followed her into a private elevator that glided upward in eerie silence. With every floor we passed, it felt like another piece of my old life was slipping away. The doors opened onto a quiet, expansive office floor. Floor-to-ceiling windows revealed the city stretched beneath us like it belonged to him. And then I saw Adrian Blackwood. He stood by the window, tall and broad-shouldered, his back turned to me. He wore a dark suit that looked as cold and flawless as his reputation. When he turned, his sharp gaze locked onto me instantly. “Sit,” he said, his voice low and commanding. I obeyed, my knees weak. His eyes swept over me slowly—not with interest, but with calculation. Like he was assessing whether I was worth the inconvenience. “You’re younger than I expected,” he said. “I’m twenty-two,” I replied softly. A pause. Then, “Desperation makes people brave.” The words burned, but I stayed silent. He wasn’t wrong. A thick folder landed on the desk between us. The sound echoed loudly in the quiet room. “That is the contract,” he said. “Read it.” My fingers trembled as I opened it. Legal terms blurred together, but the numbers were clear. Medical expenses. Housing. Monthly allowance. Security. Everything my mother needed. “And in return?” I asked, though my voice already knew the answer. “You will marry me.” The words knocked the air from my lungs. “It will be a one-year contract marriage,” he continued calmly. “No love. No emotional involvement. Public appearances only.” I swallowed hard. “And… intimacy?” His gaze darkened briefly. “Not required.” Relief mixed with something else I didn’t want to name. “Why me?” I whispered. He leaned back slightly, studying me. “Because you’re alone. You have no powerful family. No expectations. And you need this more than I do.” My chest tightened. “You may leave now if you wish,” he added. “But once you sign, there is no backing out.” I thought of my mother. Her tired smile. Her fragile hand in mine. I picked up the pen. With a shaky breath, I signed my name. The ink dried quickly, final and unforgiving. Adrian stood and extended his hand toward me. “Welcome to your new life, Mrs. Blackwood.” Before I could respond, the office door opened. A stunning woman in a red dress stepped inside, her heels clicking sharply against the floor. She froze when she saw me sitting there. Her gaze shifted to Adrian, eyes narrowing. “You didn’t tell me you were getting married,” she said. Adrian’s jaw tightened. And in that moment, I knew— This marriage was already far more complicated than a contract.“อึกทะทำอะไรเนี่ยพี่ดีแลน!” ฉันพลักหัวพี่ดีแลนที่กำลังเลียชิมน้องสาวของฉันไม่หยุดลิ้นของเขาสอดแทรกเข้ามาพร้อมกับดูดกลืนน้ำหวานเหมือนคนขาดน้ำฉันได้แต่กลั้นเสียงกลางเพราะโดนเจ้าตัวลากมาแอบทำอย่างไม่เต็มใจทั้งๆ ที่มีกฏว่าถ้าจะมีอะไรกันต้องพร้อมกันสามคนเท่านั้นก็ที่ตั้งกฏนี้มาเพราะต่างคนก็ต่างหวงฉันไงล่ะกลัวว่าฉันจะมอบความรักให้ไม่เท่ากันแพล่บ จ๊วบ“ขอแปปนึงนะเรย์” ร่างสูงเอ่ยบอกก่อนจะยืดตัวขึ้นพร้อมกับชักรูดแก่นกายและดันมันเข้ามาทันทีสวบบ!“อื้อออ~”“ชู่ววเบาๆ เดี๋ยวพวกมันได้ยินพี่ตายแน่” ฉันได้แต่ถอนหายใจพร้อมกับเอามือปิดปากร่างสูงอุ้มฉันในท่าอุ้มแตงก่อนจะขยับเข้าออกโดยที่ฉันได้แต่กลัวว่าพี่คริสไม่ก็พี่แทนคุณจะมาเห็นแต่สุดท้ายทุกอย่างก็ผ่านพ้นไปด้วยดีวันต่อมา“เรย์ไปห้องน้ำกับพี่แปปสิ”“คะ?” ฉันเอ่ยขึ้นอย่างไม่เข้าใจก่อนจะมองพี่คริสที่มองซ้ายมองขวาและเห็นว่าทั้งพี่ดีแลนและพี่แทนคุณกำลังวุ่นกับการทำอาหารเย็นอยู่ฉันเลยเดินไปอย่างเชื่อฟังเพราะคิดว่ามีอะไรเสีย
2ปีต่อมา“ขอเชิญบ่าวสาวขึ้นสู่พิธีเลยครับ” ประตูบานใหญ่ตรงหน้าของฉันเปิดออกพร้อมกับแสงสว่างและแดดอ่อนจากท้องฟ้าสีใสฉันยิ้มและเงยหน้าสบตากับชายรูปงามที่อยู่ข้างๆ พี่แทนคุณในชุดเจ้าบ่าวสีขาวสะอาดตาวันนี้เขาดูหล่อจนน่าเอ็นดูส่วนฉันซึ่งอยู่ในชุดเดรสเรียบๆ สีขาวพร้อมดอกลิลลี่นมือเราสองคนต่างส่งยิ้มให้แก่กันและและจับมือพากันก้าวเดินไปข้างหน้า“วู้ววววววว~”ฉันมองไปยังรอบๆ ที่เป็นชายทะเลน้ำสีฟ้าครามกับลมเย็นๆ ของเช้าวันใหม่ทำฉันรู้สึกสดชื่นกลีบดอกไม้ที่โปรยมาโดยพ่อกับแม่ฉันมองไปที่พวกท่านที่ส่งยิ้มให้ฉันและรู้สึกขอบคุณเสมอที่ไม่ว่าจะเป็นยังไงก็ตามพวกท่านก็ยังคงคอยรักและซัพพอร์ตฉันอยู่เรื่อยมาก่อนจะสบเข้ากับสายตาของพี่คริสที่อยู่ในชุดสูทสีน้ำเงินซึ่งมันดูเข้ากับเขาอย่างน่าประหลาดเขาส่งยิ้มให้ฉันโดยที่บนแขนเขากำลังอุ้มเด็กหญิงวัยใสที่มีหน้าเหมือนฉันกับพี่แทนคุณอย่างละครึ่ง“ลิลลี่ทักทายแม่เร็ว” ฉันยิ้มขำเมื่อพี่คริสจับมือลิลลี่ที่เป็นชื่อของลูกสาวฉันไว้ก่อนจะโบกไปมาเด็กตัวน้อยยิ้มและหัวเราะออกมาอย่างน่าเอ็นดูก่อนจะเดินมาสบตากับผ
ฉันมองแหวนเพชรเม็ดงามที่เต็มไปด้วยเลือดของผู้ชายที่ฉันรักพลันน้ำตาก็ไหลลงมาอีกครั้งฉันเงยหน้ามองไปยังห้องผ่าตัดตอนนี้ทั้งหมอและพยาบาลต่างวิ่งกันให้วุ่นเพื่อหาเลือดมาใช้ในการผ่าตัด“ไม่เป็นไรนะเรย์คิดถึงลูกเอาไว้” พี่ดีแลนเอ่ยบอกฉันอย่างอ่อนโยนมือหนาของเขาโอบกอดฉันไว้ทั้งสองมือตอนนี้บอกได้เลยว่าหัวใจของฉันมันว้าวุ่นมากภาพของพี่แทนคุณที่หมดสติและเต็มไปด้วยเลือดยังคงติดตาฉันไม่หาย“ลูกไปให้หมอตรวจหน่อยเร็ว” แม่ของฉันเอ่ยขึ้นอย่างเป็นห่วงแต่ฉันได้แต่ส่ายหน้าปฏิเสธฉันอยากจะอยู่ข้างๆ พี่แทนคุณรอฟังคำตอบว่าเขาปลอดภัยแล้วฉันถึงจะได้โล่งใจฉันรู้ว่าพ่อกับแม่ก็เป็นห่วงฉันมากเหมือนกันแต่นาทีนี้คนเดียวที่ฉันคิดถึงมีแต่พี่แทนคุณเท่านั้น“นั่นสิเรย์ไปให้หมอทำแผลก่อนดีไหม” พี่ดีแลนเอ่ยบอกก่อนจะยกข้อศอกฉันที่ถลอกเล็กน้อย“เรย์จะอยู่ข้างๆ พี่แทนคุณค่ะ” ฉันเอ่ยตอบออกไปพ่อกับแม่ได้แต่ถอนหายใจกับพฤติกรรมดื้อด้านของฉันไม่นานห้องผ่าตัดก็เปิดขึ้นพร้อมกับคุณหมอที่เดินออกมาฉันจึงรีบพุ่งไปหาทันทีโดยมีพี่ดีแลนประคองข้างกาย&ldqu
“เรย์ท้องค่ะ"“ห๊ะ/ห๊ะ/ครับ!?” ทั้งสามต่างเบิกตาโตด้วยความตกใจทันทีก่อนที่พี่แทนคุณจะเป็นคนแรกที่เข้ามาหาฉันด้วยความรวดเร็วพร้อมกับยิ้มกว้างให้ฉันด้วยความดีใจฉันบอกแล้วว่าเขาต้องดีใจมากแน่ๆ ที่รู้ว่าฉันท้อง“จริงหรอเรย์เรย์ท้องจริงๆ หรอครับ” ใบหน้าหล่อเอ่ยขึ้นพร้อมกับคุกเข่าเอาหัวแนบกับท้องของฉันอย่างตื่นเต้นฉันหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะลูบผมพี่แทนคุณอย่างอ่อนโยน“ค่ะ” ฉันตอบกลับยิ้มๆ พี่แทนคุณเงยหน้าขึ้นมาก่อนจะสวมกอดฉันอย่างแน่น“ยินดีด้วยนะเรย์” พี่ดีแลนเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม“ดีใจด้วยนะพ่อกับแม่คงดีใจน่าดู” ตามมาด้วยพี่คริสที่เอ่ยพร้อมระบายยิ้มบางแต่เป็นฉันที่พึ่งฉุกคิดมาได้ว่าต้องบอกพ่อกับแม่เรื่องท้องอีกเหมือนพี่แทนคุณจะรู้ว่าฉันเป็นกังวลเขาจึงเอามือฉันไปกุมไว้พร้อมกับตบเบาๆ เป็นการปลอบ“ไม่เป็นไรนะเรย์พี่พร้อมรับผิดชอบทุกอย่างพ่อกับแม่ของเรย์ต้องเข้าใจอย่างแน่นอน” ฉันระบายยิ้มออกมาแต่ก็ยังเป็นกังวลอยู่ดีเพราะฉันอายุพึ่งจะ20ต้นๆ เองเท่านั้นและความฝันที่อยาจะตอบแทนบุ





