4P ฮาเร็มของเลวาริน [เรย์xคริสxดีแลนxแทนคุณ]

4P ฮาเร็มของเลวาริน [เรย์xคริสxดีแลนxแทนคุณ]

last updateLast Updated : 2026-03-12
By:  คิมฮานึลCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
32Chapters
2.7Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

“ขึ้นไปรอที่เตียง” ความสัมพันธ์ลับๆ ของเธอกับลูกชายที่แท้จริงของพ่อและแม่เลี้ยงเกิดขึ้นเมื่อเธออายุได้19ปีเป็นวันที่ทั้งสองต่างไม่มีสติและอยู่ในช่วงของวัยแรกแย้มทั้งสองได้มีความลึกซึ้งกันในคืนนั้นและเป็นฝ่ายชายที่มักจะเรียกเธอไปหาซึ่งเรวารินเองก็ไม่เคยปฏิเสธได้เลยเช่นกันจนกระทั่งวันหนึ่งในขณะที่ทั้งสองกำลังลึกชึ้งกันอยู่นั่นเพื่อนสนิทอีก2คนก็ได้บังเอิญเข้ามาเห็นฉากรักอย่างเต็มตา เรย์ เรวาลิน อยุ23ปี เด็กสาวที่เต็มไปด้วยความสดใสรอยยิ้มของเธอมักจะตกคนอื่นๆได้เสมอ คริส อายุ28ปี ลูกชายของพ่อและแม่เลี้ยงของเรวารินแม้จะมีศักดิ์เป็นพี่ชายแต่คริสไม่เคยมองเรวารินเป็นน้องสาวเลยสักครั้ง ดีแลน อายุ28ปี พ่อหนุ่มลูกครึ่งที่มีใบหน้าที่ใครเห็นก็ต้องบอกว่าผู้ชายคนนี้เจ้าชู้อย่างแน่นอนและก็เป็นความจริงที่เขามักจะตกสาวด้วยใบหน้าหล่อๆ ของตัวเองแต่เรื่องงานก็ไม่เคยบกพร่องและเป็นคนที่จริงจังเอามากๆ แทนคุณ อายุ28ปี ผู้ชายที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนเขามักจะคอยดูแลเรวารินมาตั้งแต่ที่เธอเข้ามาเป็นน้องสาวของเพื่อนสนิทแม้ความสัมพันธ์จะไม่ได้คีบหน้าอะไรมากแต่เขาก็เป็นผู้ชายคนเดียวที่เรวารินบอกว่ารักเขา

View More

Chapter 1

พวกคุณรักเรย์จริงๆหรอคะ R-[คริส ดีแลน แทนคุณ]

Ponto de vista de Ella.

— Luna, você... tem apenas um ano de vida. — A Dra. Evelyn retirou os óculos lentamente, mantendo o olhar fixo no chão.

— Sua loba entrou em estado de dormência.

Eu não conseguia processar as palavras dela.

— Minha loba... está dormente? — Balbuciei.

— Certamente deve haver algum erro...

— Sinto muito, Luna, mas conferimos os resultados dos exames duas vezes. Esta condição pode ser causada por estresse prolongado e... — Ela hesitou, lançando-me um olhar incerto.

— ...Falta de intimidade com o companheiro destinado que ainda não foi marcado.

Engoli em seco. Estresse e falta de intimidade com meu companheiro...

Aquilo resumia perfeitamente a minha vida.

— Com base nos raros casos que encontrei, meu dever é sugerir que você marque seu companheiro ou que ambos se rejeitem completamente. Mas você é a minha Luna, e seu companheiro é o nosso Alfa... — A voz da Dra. Evelyn vacilou.

— Eu nem sequer fui marcada ainda. — Sussurrei, tentando não confundir aquela jovem e gentil médica mais do que já havia feito.

Dra. Evelyn ergueu os olhos para mim, surpresa.

— Você e o Alfa Alexander não estão marcados? Mas vocês são casados.

Mordi o lábio, sentindo meu rosto arder de vergonha. Era verdade; eu era casada com meu companheiro destinado, o Alfa Alexander Solace, da alcateia Ashclaw. Éramos marido e mulher há cinco anos, já deveríamos estar marcados há muito tempo.

Mas não estávamos.

Desde o momento em que o reconheci como meu companheiro no baile anual dos Alfas, fiquei cativada por sua mandíbula obstinada e atraente, pelo choque de cabelos ruivos sobre a cabeça, por seus olhos verde-sálvia. Ele era um líder extraordinário: inteligente, implacável e tudo o que um Alfa deveria ser.

No entanto, no dia da nossa união, Alexander me entregou um contrato e ordenou que eu assinasse.

— Nosso relacionamento será apenas um contrato. — Disse ele na época.

— Pela minha reputação como Alfa, não posso rejeitar minha companheira predestinada. Mas não vou marcá-la, e não haverá intimidade. Ponto final.

Cogitei assumir toda a culpa e rejeitá-lo após descobrir que ele era apenas um cretino, mas meu pai, o Alfa Richard Eden, da alcateia Stormhollow, insistiu para que eu aceitasse, visando garantir o apoio de Ashclaw.

Meu pai dizia estar velho demais para continuar administrando Stormhollow, e meu meio-irmão mais novo, Brian, era jovem e ingênuo demais para lidar com tudo sozinho. Precisávamos desesperadamente da ajuda de Ashclaw.

Afinal, Alexander era um Alfa formidável; assumira o comando de Ashclaw muito jovem, após a morte prematura de seus pais. Sob o governo de um adolescente, a alcateia não apenas sobreviveu, como também prosperou.

Além disso, meu pai me criou para ser a Luna perfeita: a mulher gentil e obediente que estaria ao lado de um Alfa. Era o meu destino. Por isso, quando meu pai implorou para que eu deixasse meus sentimentos de lado e me casasse com Alexander, eu obedeci. Como sempre.

Como uma boa menina, eu me casei com ele. Assinei o contrato.

Tornei-me sua Luna em título e responsabilidade, mas entre quatro paredes não éramos nada um para o outro. Mudei-me para a ala oeste de sua mansão, no lado oposto aos seus aposentos.

E intimidade? Estava fora de questão. Mesmo quando tentei conquistar seu afeto preparando refeições, planejando encontros ou apenas tentando encontrá-lo "por acaso" no corredor, ele nunca retribuiu.

Com o passar do tempo eu desisti. Permaneci obediente, silenciosa e dedicada, guardando tudo para mim, mesmo que meu coração se despedaçasse ao pensar que meu marido jamais me amaria.

De alguma forma, eu sentia que mesmo se contasse a Alexander sobre minha sentença de morte agora, ele ainda assim não me amaria.

— Um ano, Luna. — Disse a Dra. Evelyn suavemente, enquanto eu recolhia meus pertences.

— Se quiser viver, precisa tomar uma decisão: marcar o Alfa Alexander ou... rejeitá-lo.

Lilith, minha criada Gamma, esperava por mim no saguão. Vestia um cardigã cinza simples e uma saia, com o cabelo prateado preso no coque impecável de sempre. Levantou-se apressada ao me ver.

— E então? Como foi?

Peguei a mão dela e a puxei para fora do hospital, em direção ao ar fresco da primavera. A brisa resfriou minhas bochechas coradas e o perfume das flores desabrochando me acalmou um pouco. A primavera sempre fora minha estação favorita; pensar que nunca veria outra era um fardo quase insuportável.

— Estou morrendo. — Falei sem rodeios.

Lilith congelou.

— Você... o quê? — As palavras saíram sufocadas e, quando olhei para ela, as lágrimas já inundavam seus olhos castanhos castigados pelo tempo.

Vê-la assim trouxe lágrimas aos meus olhos também. Lilith tinha idade para ser minha mãe, mas eu a considerava uma irmã. A ideia de deixá-la era pior do que a de nunca mais ver a primavera.

Segurei sua mão e a apertei.

— Minha loba está dormente. — Falei com calma e firmeza, como se estivéssemos falando sobre o clima. Parte de mim temia que, se alguém me visse chorando ou tremendo, as pessoas começassem a fofocar, alegando que a Luna solitária de Ashclaw finalmente havia desmoronado.

— Tenho um ano de vida.

Lilith fungou.

— Eu te disse para ir ao médico antes, sua boba. Devia ter ido há muito tempo, no instante em que percebeu sua loba enfraquecendo. Eles poderiam ter descoberto, tratado antes que...

— Existe uma maneira de consertar isso. — Ergui os ombros e encarei minha amiga com firmeza.

— Alexander precisa me marcar ou me rejeitar. Uma coisa ou outra. Se ele escolher uma dessas opções, eu viverei.

O alívio lavou as feições da Gamma, mas durou pouco.

— Qual você acha que ele escolheria? — Sussurrou ela, baixo o suficiente para que apenas eu ouvisse.

— Você acha que aguenta se ele terminar tudo com você?

Eu odiava admitir, mas a simples ideia do fim do nosso casamento fazia meu coração falhar no peito. Não tínhamos um relacionamento real, não nos aspectos que importavam, mas... uma pequena parte de mim queria que ele me marcasse, e não que me rejeitasse.

Finalmente, consegui dizer:

— Teremos que descobrir.

— Então você vai obrigá-lo a escolher. — Concluiu ela.

Assenti. Os olhos de Lilith se arregalaram quando me virei abruptamente e segui em direção ao carro.

O choque dela não era sem motivo; eu sempre sufoquei meus próprios desejos e necessidades em prol de ser uma Luna competente para a alcateia e para Alexander. Não era do meu feitio lutar por mim mesma.

Mas o que mais eu poderia fazer? Eu precisava me salvar. Eu não podia mais ser Ella, a Luna abnegada que suportava a dor, a solidão e a doença sem um único lamento.

Pela primeira vez, eu teria que me impor.

Era isso... ou perder minha vida com apenas vinte e dois anos.

Ao retornarmos à mansão, não me surpreendi ao encontrar Alexander trancado em seu escritório. Ele sempre estava lá, em vez de percorrer os vastos corredores da antiga propriedade ou desfrutar das salas de sol, ele preferia o isolamento daquele escritório abafado, mergulhado em papelada.

Caminhei decidida até as grandes portas duplas de madeira, ouvindo a voz profunda de Alexander ecoar lá de dentro. Seu Beta, Gabriel, montava guarda do lado de fora e bloqueou meu caminho assim que estendi a mão para a maçaneta.

— Você não tem hora marcada. — Rosnou Gabriel.

— Preciso falar com meu marido.

— Bem, então deveria ter agendado antes. O Alfa está indisponível no momento, está no meio de uma reunião. Uma para a qual você não foi convidada.

Senti meu sangue ferver diante da insubordinação do Beta. Gabriel sempre me olhara de cima, sempre me desrespeitara. E eu havia permitido.

Mas eu não permitira mais. Quando se tem apenas um ano de vida, de repente não se tem mais tempo para manter a imagem de uma loba dócil que se submete à menor provocação. Especialmente vinda de subordinados.

— Saia. — Ordenei.

Gabriel enrijeceu, seus olhos castanhos assumindo aquele brilho dourado etéreo que eu só vira antes quando Alexander usava sua voz de Alfa.

Eu nunca tinha usado minha voz de Luna antes. Mas precisava admitir... a sensação de usá-la agora era maravilhosa.

A mandíbula de Gabriel se contraiu, eu sabia que ele não queria se mover. Mas ele não tinha escolha. Seus músculos agiram por vontade própria, o pescoço inclinando-se levemente como se estivesse expondo a garganta para mim. Ergui o queixo e esperei, mantendo meu rosto como uma máscara de calma autoritária.

Finalmente, ele se afastou.

— Como desejar, Luna.

Cerrei os dentes e escancarei a porta, invadindo o escritório.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
32 Chapters
พวกคุณรักเรย์จริงๆหรอคะ R-[คริส ดีแลน แทนคุณ]
"ขอโทษนะเรย์"พี่แทนคุณเอ่ยบอกฉันทั้งน้ำตาก่อนจะจับใบหน้าของฉันให้เข้าใกล้ตัวตนของเขาและฉันก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากอ้าปากรับตัวตนของพี่แทนคุณเข้ามาอยู่ในปากทั้งๆ ที่ด้านล่างของฉันคือพี่คริสที่กำลังดูดเลียหน้าอกของฉันพร้อมกับกระแทกใส่ฉันไม่หยุดและด้านหลังคือพี่ดีแลนที่ได้ทำการพรากช่องทางด้านหลังขของฉันไปเมื่อสักครู่ความเจ็บจากทุกส่วนของร่างกายพุ่งเข้ามาไม่หยุดหย่อนฉันช้อนตามองพี่แทนคุณผู้ซึ่งเป็นแฟนของฉันแม้เขาจะมีใบหน้าที่รู้สึกผิดกับเรื่องบ้าๆ ที่เกิดขึ้นแต่มือกับจับหัวของฉันโยกเข้าใส่ตัวตนของเขาไม่หยุดพวกเขาทุกคนมันโรคจิต!"เรย์พี่จะแตกแล้ว!"พี่คริสเอ่ยบอกก่อนจะจับเอวของฉันไว้มั่นแล้วกระแทกเข้ามาด้วยความถี่รัวความแข็งทื่อของเขาพุ่งชนเข้ากับผนังมดลูกของฉันอย่างจังจนจุกไปหมดแม้อยากจะกรีดร้องแต่ข้างในปากก็เต็มไปด้วยตัวตนของพี่แทนคุณไม่นานพี่คริสก็กระตุกพร้อมกับปล่อยน้ำรักเข้ามาจนเอ่อล้นก่อนจะถอยตัวออกไปจุดบุหรี่สูบอยู่หหน้าระเบียง"อ๊าาเรย์พี่ก็ใกล้แล้วประตูหลังของเรย์มันบีบแน่นไปหมดเลย~" ดีแลนเอ่ยบอกก่อนจะจับเอวฉันพร้อมกระแทกเข้ามาอย่างแรงจนตัวจนโยกไปมาและนั่นยิ่งทำให้พี่แทนคุณรู้สึกดีจน
last updateLast Updated : 2026-01-25
Read more
พี่คริส…
10ปีก่อน“เด็กคนนี้ชื่อเรวาลินค่ะกำพร้าตั้งแต่เกิดแต่เจ้าตัวเป็นเด็กที่หัวไวและฉลาดค่ะหน้าตาก็สะอาดสะอ้านดิฉันคิดว่าคงจะดีไม่น้อยถ้าเด็กคนนี้ได้ไปอยู่ในความดูแลของพวกคุณทั้งสอง” ฉันจ้องมองแม่ที่คอยเลี้ยงดูฉันมาตั้งแต่ยังเล็กหลังถูกพ่อแม่แท้ๆ นำมาทิ้งไว้หน้าสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าก่อนจะเบนสายตาหันไปมองคู่รักคู่นึงที่มีใบหน้ายิ้มแย้มตลอดเวลาพวกเขาทั้งสองจ้องมองฉันด้วยความเอ็นดูจนฉันอดไม่ได้ที่จะส่งยิ้มตตอบกลับไป“ฉันถูกใจเด็กคนนี้มากเลยค่ะคุณคิดว่าไงคะ”“ผมก็ด้วยยิ่งดูก็ยิ่งน่ารักถ้าเราได้มีลูกสาวก็คงจะน่ารักแบบนี้มากแน่ๆ” ทั้งสองตายิ้มและหัวเราะให้แก่กันมันเป็นภาพที่สวยงามมากความใจดีของพวกเขาส่งผ่านมายังคำพูดและการกระทำจนเด็กน้อยอย่างฉันก็ยังรับรู้ถึงมันได้“จะว่าอะไรไหมถ้าฉันจะขอให้หนูไปอยู่ด้วยน่ะไปอยู่ด้วยกันเถอะนะ” มืออันอบอุ่นลูบผมฉันพร้อมกับใบหน้าที่แสดงความอ้อนเล็กน้อยช่วงหลายปีมานี้มีหลายครอบครัวมาขอรับเลี้ยงฉันแต่ฉันเลือกที่จะปฏิเสธเพราะเคยได้ข่าวมาหลายครั้งที่พอเอาไปเลี้ยงบ้างก็โดนทำร้ายบ้างก็โดนหลอกไปนั่งขอทานแต่ครั้งนี้ด้วยอายุที่มากกว่าเด็กคนอื่นมันจึงเริ่มยากที่จะมีคนขอไป
last updateLast Updated : 2026-01-25
Read more
หวานดีจัง :)
“แฮปปี้เบิร์ดเดย์นะลูก” ฉันยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจก่อนจะมองดูเค้กที่ปักเลข1และ9เอาไว้ ใช่ตอนนี้ฉันอายุได้19ปีแล้วตั้งแต่ฉันได้กลายมาเป็นลูกสาวบ้านนี้ชีวิตของฉันก็เปลี่ยนไปมากได้เข้าเรียนโรงเรียนดีๆ ได้มีเพื่อนได้มีสังคมที่ดีทุกอย่างมันดีไปหมดยกเว้นความสัมพันธ์ของฉันกับพี่คริสเพราะตั้งแต่ที่ฉันย้ายเข้ามาพี่คริสก็บอกต่อหน้าทุกคนทันทีว่าเขาไม่สนใจฉันและไม่ว่าพ่อกับแม่จะหาทางให้เราเข้ากันได้ยังไงก็ไม่เป็นผลฉันเลยตัดสินใจที่จะใช้ชีวิตโดยไม่ไปยุ่งเกี่ยวกับพี่คริส“โตแล้วนะลูกแม่ขอให้หนูมีแต่ความสุขนะขอบคุณที่หนูได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว” ฉันยิ้มรับคำอวยพรจากแม่ก่อนสบตากับพ่อที่ยิ้มอยู่ข้างๆ“พ่อก็ขอให้ลูกประสบความสำเร็จในชีวิตนะขอบคุณที่เข้ามาสร้างรอยยิ้มให้กับครอบครัว” ฉันยิ้มรับอีกครั้งพ่อกับแม่มักจะให้พลังบวกกับฉันเสมอและฉันก็สัญญาว่าถ้าเรียนจบแล้วฉันจะเข้าบริษัทและช่วยที่บ้านทำงานเพื่อตอบแทนที่พวกเขาทั้งสองได้ให้ชีวิตใหม่กับฉัน“ตาคริสอวยพรน้องบ้างสิ” ฉันหุบยิ้มทันทีเมื่อแม่เอ่ยถึงพี่คริสที่นั่งทำหน้าบุญไม่รับอยู่ตรงข้ามฉันก็แน่แหละเพราะว่าเขาโดนแม่ลากลงมาเพียงเพราะให้มาดูฉั
last updateLast Updated : 2026-01-25
Read more
เดี๋ยวทำให้ NC18+ [คริส]
ก๊อก ก๊อก ก๊อกฉันที่นั่งทำรายงานอยู่ก็ลุกขึ้นทันทีหลังจากได้ยินเสียงประตูอันแผ่วเบาแน่นอนว่าฉันรู้ได้ทันทีว่าเสียงเคาะนี้เป็นของใครเพราะเจ้าตัวได้ไลน์มาบอกก่อนหน้านี้แล้วว่าต้องการให้ฉันช่วย“กลิ่นเหล้าแรงจัง” ทันทีที่เปิดประตูออกไปสิ่งแรกที่สัมผัสได้คือกลิ่นเหล้าเข้มๆ ที่ออกมาจากตัวของพี่คริสใบหน้าหล่ออยู่ในอาการมึนเมาอย่างเห็นได้ชัดก่อนที่ฉันจะค่อยๆ ดึงร่างสูงเข้ามาในห้องและล็อคประตูทันทีแกร้กเสียงหัวเข็มขัดดังขึ้นฉันหยิบหนังยางที่ใส่อยู่บริเวณข้อมือขึ้นมามัดผมให้เรียบร้อยมองร่างสูงที่สติเหลือน้อยค่อยๆ ถอดกางเกงออกพร้อมกับชั้นในสีดำเผยให้เห็นความแข็งแกร่งอันใหญ่โตที่กำลังโด่ชี้หน้าฉัน“มาเร็ว” น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโหยหาเอ่ยเรียกฉันพี่คริสนั่งลงปลายเตียงฉันค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้เขาก่อนจะนั่งคุกเข่าตอนนี้ใบหน้าของฉันอยู่ในระดับเดียวกับตัวตน ของอีกฝ่ายพี่คริสค่อยๆ ใช้มือชัดรูกแก่นกายอย่างช้าๆ ส่วนอีกมีอก็ค่อยๆ กดหัวของฉันลง“อื้มมม..” ยามที่ริมฝีปากของฉันครอบครองตัวตนของพี่คริสร่างสูงก็ร้องครางออกมาทันทีฉันค่อยๆ ใช้ปากโลมเลียมันอย่างช้าๆ เพื่อทำให้เขาผ่อนคลายก่อนจะเริ่มรุกหนักมากข
last updateLast Updated : 2026-01-25
Read more
ใกล้แตกแล้ว NC18- [ดีแลน]
“ตั้งใจเรียนนะลูกตอนเย็นพี่คริสเขามารับ”“อ่า..ค่ะสวัสดีค่ะแม่” ฉันยกมือไหว้แม้ก่อนจะลงรถเพราะรู้ดีว่าต่อให้บอกว่าจะกลับบ้านเองยังไงแม่ก็ไม่มีทางยอมหรือฉันจะทักไลน์ไปบอกพี่คริสดีเพราะช่วงนี้ฉันเห็นพี่เขาทำงานหนักมากบางวันก็กลับบ้านเกือบสี่ทุ่มห้าทุ่มตลอดฉันเองก็อายุ20กว่าแล้วไม่อยากจะเป็นภาระใครเลยจริงๆเรวาลิน : พี่คริสวันนี้หนูกลับบ้านเองได้นะคะพี่ไม่ต้องมารับหรอกฉันกดส่งข้อความไปก่อนจะปิดหน้าจอแต่ไม่กี่วินาทีต่อมาเสียงไลน์ก็ดังขึ้นฉันจึงรีบเปิดอ่านทันทีคริส : ไม่ต้องเดี๋ยวไปรับฉันถอนหายใจออกมาอย่างเซ็งๆ ก่อนจะกดส่งสติกเกอร์OKไปพอขึ้นว่าอ่านแล้วฉันจึงปิดหน้าจอและเดินเข้าตึกคณะซึ่งเป็นปีสุดท้ายแล้วที่ฉันเรียนเทอมหน้าก็ไปฝึกงานแล้วก็จบสิ้นสักทีแน่นอนว่าฉันยื่นสมัครเข้าบริษัทบ้านตัวเองอ๊ะๆ แต่ไม่ได้ใช้เส้นสายแต่อย่างใดนะเพราะฉันไม่เคยบอกที่บ้านเลยว่าจะไปฝึกงานที่ไหนฉันลองยื่นไปก่อนแน่นอนว่า นามสกุลฉันก็ใช้ของแม่ที่บ้านเด็กกำพร้าไม่ได้เปลี่ยนมาเป็นของที่บ้านแต่อย่างใดเพราะฉะนั้นก็ไม่มีใครรู้แน่ๆ ว่าฉันเป็นใครแถมยื่นไปตอนนี้ก็ผ่านแล้วด้วยRrrrr“ฮัลโหลค่ะพี่แแทน”(ทำอะไรอยู่ครับ)“กำล
last updateLast Updated : 2026-01-27
Read more
ตัวร้อน
2วันต่อมาฉันนั่งมองออกไปนอกหน้าต่างที่อยู่บนห้องของตัวเองพร้อมกับข้อความของพี่แทนคุณที่แชททิ้งไว้หลังจากวันที่มากินเหล้าด้วยกันพี่แทนคุณก็มีบินด่วนไปดูงานที่ต่างประเทศและคงอีกหลายอาทิตย์กว่าจะกลับททั้งๆ ที่คิดไว้ว่าจะคบเป็นเรื่องเป็นราวไปก็ต้องชะงักไว้ก่อนแต่ฉันดีใจมากนะที่พี่แทนคุณรับฉันได้และยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลงก๊อก ก๊อก ก๊อก“คุณหนูเรย์คะคุณท่านให้ลงมาตามไปทานอาหารคค่ะ”“ค่ะเดี๋ยวเรย์ลงไป” ฉันเอ่ยตอบกลับไปพร้อมกับมองรถที่คุ้นตากำลังขับเข้ามาในบ้านวันนี้เป็นวันที่พ่อแม่เชิญเมย่ามาทานอาหารด้วยกันเดี๋ยวก็คงจะพูดคุยเรื่องหมั้นกันแหละมั้งเห้อไม่อยากลงไปเลยฉันรู้สึกผิดที่ต้องมองหน้าเธอคนนั้นจริงๆแต่สุดท้ายฉันก็จำเป็นต้องลงไปทักทายฉันมองภาพที่ทั้งสองควงแขนกันเข้ามาในบ้านโดยมีพ่อกับแม่ฉันยืนต้อนรับด้วยรอยยิ้มเธอคนนั้นทั้งสูงและขาวการแต่งกายก็ดูเรียบร้อยหน้าตาก็น่ารักเหมือนลูกคุณหนูที่เห็นกันอยู่ตามสังคมชั้นสูงเหมาะกับพี่คริสจัง“เรย์เดินมาทักทายพี่เมย่าสิ” แม่กวักมือเรียกฉันเข้าไปใกล้ฉันระบา
last updateLast Updated : 2026-01-27
Read more
พี่ชอบกลิ่นเรย์จังเลย [ฟินๆ]
“พี่แทนทางนี้ค่ะ” ฉันโบกมือให้ร่างสูงที่มีใบหน้าสุภาพพี่แทนคุณอยู่ในชุดสูททำงานสีน้ำเงินเข้มยิ่งทำให้สีผผิวขาวของเขาเด่นชัดทั้งกริยาท่าทางที่สุขุมทำให้ฉันนึกถึงพวกเจ้าชายในการ์ตูนสมัยเด็กๆ“ทำไมใส่เสื้อคอกว้างจังครับ” พี่แทนคุณเอ่ยบอกก่อนจะถอดเสื้อสูทมาคลุมไหล่ของฉันทั้งสองข้างการกระทำของเขาเรียกสายตานับหลายสิบคู่ให้จับจ้องมาที่ฉันคนเดียวจะว่าไปก็แอบเขินเหมือนกันนะเนี่ย“ก็เสื้อยืดปกตินะคะ” ฉันเอ่ยบอกมันก็แค่เสื้อยืดผ้านิ่มๆ ที่แม้คอจะกว้างกว่าเสื้อยืดธรรมดาทั่วไปไปบ้างก็แต่ไม่ได้โป๊มากอะไร“ยังจะเถียงอีก”“อ๊ะพี่แทน” ฉันร้องออกมาเบาๆ เมื่อโดนร่างสูงบีบแก้มเล็กน้อยฉันยู่ปากใส่อย่างงอนๆ แต่พอได้เห็นรอยยิ้มของเขาฉันก็หายงอนทันทีพี่แทนคุณเป็นผู้ชายที่ยิ้มสวยมากทุก อย่างบนร่างกายเขามันสวยสะอาดดูดีไปหมดเห็นแล้วฉันนี่เป็นขี้ไก่ได้เลยแหละ“หิวรึเปล่าโทษทีนะพอดีงานพี่ยุ่งนิดหน่อย” พี่แทนบอกด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิดฉันเลยรีบปฏิเสธทันทีเพราะมานั่งรอก็ไม่ได้มานั่งรอเฉยๆ ก็พี่เขาดันเล่นสั่งกับ
last updateLast Updated : 2026-01-28
Read more
ก็นอนบนตัวพี่ไง
“พะพอได้แล้วค่ะ” ฉันเอ่ยบอกก่อนจะดันใบหน้าหล่อของพี่แทนคุณให้ออกจากกลางอกฉันพึ่งรู้ตัวแหละว่าจริงๆ แล้วเสื้อยืดคอมันก็กว้างอย่างที่เขาเคยพูดจริงๆ พพี่แทนคุณเงยหน้ามองฉันเราสองคนสบตากันความเงียบเข้าปกคลุมและเป็นฉันที่เบนสายตาหนีแต่ก็โดนอีกฝ่ายจับใบหน้าให้หันมาก่อนจะจูบฉันอย่างแผ่วเบา“อื้มมมม~” ฉันร้องครางออกมาเมื่อจากจูบที่นุ่มนวลกลายเป็นจูบที่ดุดันลิ้นของพี่แทนคุณถูกสอดเข้ามาในปากของฉันเราสองคนต่างใช้ลิ้นพันกันอย่างโหยหามือหนาค่อยๆ บีบเค้นที่สะโพกของฉันและฉันก็รับรู้ได้ถึงความตื่นตัวของพี่แทนคุณแฮ่ก แฮ่กในที่สุดร่างสูงก็ปล่อยให้ฉันได้หายใจหลังจากจูบที่หนักหน่วงฉันเกยคางไปบนไหล่หนาก่อนจะฝุบหน้าลงด้วยความหอบโดยมีมือของพี่แทนคุณของลูบหลังฉันเบาๆ รวมถึงขยับตัวฉันให้ใกล้ชิดเขามากขึ้นอีกเอาจริงๆ นี่มันจะรวมร่างกันอยู่แล้วนะ!ก๊อก ก๊อก ก๊อก“ขออนุญาตเข้าไปนะครับ”“อย่าเข้ามา!” พี่แทนคุณตะโกนเสียงดังซึ่งฉันเองก็ตกใจไม่แพ้เลยรีบกุรีกุจ้อจะลงจากตักแต่ร่างสูงก็รั้งฉันไว้แบบเดิมฉันหันไปมองประตูท
last updateLast Updated : 2026-01-29
Read more
น้องสาวกูควบม้าเก่งแค่ไหน NC18+ [คริส]
ในที่สุดเราทั้ง4คนก็มาถึงบ้านบอกตามตรงว่าฉันเกร็งมากก็เพราะพี่แทนคุณเอาแต่จับมือเอาแต่ซบไหล่ฉันไม่พักโชคดีที่พี่ดีแลนมัวแต่สนใจโทรศัพท์เลยไม่เห็นเพราะถ้าเห็นคงล้อพูดไม่หยุดแน่ส่วนพี่คริสบางครั้งเราสองคนก็เผลอสบตากันบ้างแต่พอสบตาด้วยทีไรขนฉันก็ลลุกซู่ตลอดประหนึ่งโดนสามีจับได้ว่าแอบมีกิ๊ก“ไปโว้ยคืนนี้ดื่มฉลองให้กับคุณคริสที่กำลังจะมีเมียเป็นตัวเป็นตนเว้ยเห้ย” คำพูดของพี่ดีแลนทำฉันชะงักเล็กน้อยฉันมองพี่คริสที่พึ่งออกมาจากรถเขายังคงสงบนิ่ง“เมียหรอคะ?” ฉันเอ่ยถามพี่ดีแลนอย่างไม่เข้าใจพี่ดีแลนหหันกลับมาทำตาโตก่อนจะหัวเราะออกมา“เอ้านี่น้องสาวมึงยังไม่รู้หรอว่ามึงจะหมั้นกับเมย่าอ่ะ” พี่ดีแลนหันไปถามพี่คริส ‘เมย่า’ งั้นหรอนั่นคือชื่อของผู้หญิงที่เป็นลูกเจ้าของโรงพยาบาลนี่หน่าทั้งสองคงไปกันได้ดีสินะพี่คริสมองฉันนิ่งๆ เขาไม่ได้พูดอะไรพวกเราเลยเดินเข้าบ้าน“เรย์ขอตัวขึ้นห้องก่อนนะคะ” ฉันเอ่ยบอกกับทุกคนก่อนจะเดินขึ้นห้องไปในหัวสมองยังคงนึกถึงเรื่องของพี่คริสที่กำลังจะหมั้นแต่เมื่อไม่นานมานี้เราก็พึ่งมีเซ็ก
last updateLast Updated : 2026-01-30
Read more
ทำไมไม่เชื่อฟัง
“ทำแบบนี้พ่อกับแม่เป็นห่วงนะลูก” ฉันมองหน้าพ่อกับแม่ที่เต็มไปด้วยสีหน้ากังวลตอนนี้ฉันอาการดีขึ้นมากแล้วเพราะได้พี่ดีแลนคอยช่วยเหลือหมอบอกว่าฉันเป็นไข้หวัดใหญ่ไอตัวฉันก็ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะป่วยหนักขนาดสลบไปสองวันเต็มๆ และวันนี้ก็เป็นวันที่สามที่ฉันได้ฟื้นขึ้นมาพร้อมกับบุคคลมากมายที่รายล้อมฉันไปหมดเริ่มตั้งแต่พี่ดีแลนที่อยู่กับฉันมาตลอดสามวันพ่อกับแม่ที่ทราบข่าวฉันในเช้าวันถัดมาเพราะพี่ดีแลนโทรไปบอกและคนสุดท้ายพี่คริสที่ยืนทำหน้านิ่งอยู่ปลายเตียงพร้อมกับจ้องฉันไม่วางตา“ขอโทษที่ไม่ได้บอกนะคะเรย์เห็นว่าทุกคนเข้านอนกันแล้ว” ฉันเอ่ยออกไปพ่อกับแม่ลูบผมฉันอย่างเบามือก่อนจะขอตัวออกไปทำอาหารที่ฉันชอบแล้วเดี๋ยวจะกลับมาใหม่รวมถึงพี่ดีแลนที่ขอตัวไปทำงานค้างของเขาตอนนี้ฉันเลยได้อยู่กับพี่คริสสองต่อสองและแน่นอนว่ามันช่างอึดอัดเสียเหลือเกิน“พี่บอกแล้วใช่ไหมว่าไม่ไหวให้ไปเคาะเรียก” พี่คริสเอ่ยขึ้นเสียงเรียบฉันก็ทำตามแล้วนะผู้หญิงคนนั้นคงไม่ได้บอกสินะว่าฉันเดินไปเคาะประตูแล้วแต่มันก็ไม่ใช่ความผิดอะไรของเธอหรอก“ทำไมไม่เชื่อฟัง” พี
last updateLast Updated : 2026-01-31
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status