ログインหลังจากแวะทำบุญที่วัดเนื่องในโอกาสครบรอบวันตายให้ตากับยายเสร็จ จันทร์นิลก็พาสามีและลูกๆ กลับมาพักผ่อนที่บ้านเกิดในอำเภอปากช่องหลายปีที่ผ่านมาบ้านหลังนี้เปลี่ยนแปลงไปเยอะมาก จอมพลให้ช่างเข้ามาปรับปรุงและตกแต่งภายในใหม่ทั้งหมด เพื่อความสะดวกสบายของคนในครอบครัวยามต้องแวะเวียนมาทำบุญและค้างคืนที่นี่เป็
5 ปีผ่านไป...หลังเลิกงานจอมพลก็ตรงไปรับลูกที่โรงเรียนตามปกติ ทว่าวันนี้ท่าทีของสองแฝดกลับผิดแปลกไป ทั้งคู่นั่งเงียบปากมาตลอดทางไร้เสียงเจื้อยแจ้วเหมือนอย่างเคยคนเป็นพ่อจึงได้แต่สงสัยเก็บงำความอยากรู้อยากเห็นไว้ในใจ เพราะถามอะไรไปลูกชายก็ไม่ยอมตอบกระทั่งมินิเวนคนหรูแล่นเข้ามาจอดเทียบที่หน้าประตูคฤ
“คุณเจ้านาย คุณเจ้าขุน บอกผมมาเดียวนี้นะ ต้องทำยังไงแม่ของพวกคุณถึงจะยอมใจอ่อน”ร่างสูงในชุดสูทพอดีตัวเพราะเพิ่งกลับจากที่ทำงาน จ้องเขม็งมาที่ลูกชายวัยหนึ่งขวบทั้งสองคนอย่างคาดคั้น “ถ้าไม่ยอมบอกผมจะปล่อยให้พวกคุณอด!” ไม่ทำพูดเปล่า จอมพลชักช้อนในมือออกห่างจากปากเล็กๆ ของลูกชาย พร้อมยกถ้วย
‘หิวน้ำจัง’ นั่นเป็นความรู้สึกแรกที่จันทร์นิลรับรู้หลังลืมตาขึ้นมาจากห่วงนิทราอันยาวนาน “นิล! นิลเป็นยังไงบ้าง” หญิงสาวพยายามปรับโฟกัสสายตาแล้วมองหาเจ้าของเสียงเรียก และเมื่อความพร่ามัวนั้นจางหายไป เธอก็มองเห็นใบหน้าหล่อเหลาอันแสนคุ้นเคยลอยเด่นหลาอยู่ห่างจากระดับสายตาเพียงแค่
เช้ามืดในวันถัดมาเหตุการณ์ที่ทุกคนต่างเป็นกังวลก็มาถึง เป็นเรื่องน่ายินดีที่ทายาทรุ่นต่อไปของตระกูลพณิชพัทร์กำลังจะถือกำเนิด แต่นั่นไม่มากพอที่จะลดทอนความหวาดหวั่นถึงความปลอดภัยของคนเป็นแม่ได้ กลางดึกของเมื่อคืนจันทร์นิลมีอาการปวดช่วงล่างบริเวณเอว ซึ่งนั่นเกิดขึ้นอยู่เป็นนิจนับตั้งแต่ครร
ผิดกับเขาที่เอาแต่วิ่งหนี ทั้งๆ ที่รักเธอไปหมดทั้งใจ นึกแล้วก็เสียดายเวลา... จอมพลแยกตัวออกจากเพื่อนเมื่อลิฟต์ลงมาถึงชั้นที่ต้องการ เขากวาดสายตามองหาร่างอุ้ยอ้ายของคนรัก เพียงไม่กี่วิเขาก็เจอเธออย่างง่ายดาย จันทร์นิลอยู่ในสายตาเขาตลอด ไม่ว่าจะตอนนี้หรือตอนไหน แล้วทำไม... ทำไม
กิรณาบ่นอย่างเป็นห่วง ไหนจะอาการเหม่อลอยแปลกๆ นี่อีก เธอเป็นเพื่อนสนิทกับจันทร์นิลมาหลายปีทำไมจะดูไม่ออก ว่าอาการที่เพื่อนเป็นต้องไม่ใช่แค่ปัญหาจานแตกธรรมดาๆ“โบว์เป็นหมอค่ะ ให้โบว์ช่วยดูแผลให้นะคะ” ขณะที่กิรณาเตรียมลงมือจะทำแผล บุคคลที่สี่ก็โผล่เข้ามาเสนอตัวอาสาถึงในห้องครัว“เอ่อ... จะดีเหรอคะคุณโ
“ไม่มีเพื่อนที่ไหนเขากำลังจะเข้าพิธีหมั้นด้วยกันหรอกค่ะ”น้ำเสียงกระแทกกระทั้นเหมือนไม่พอใจของโบนิตา ทำให้จอมพลคิดเป็นอื่นไปไม่ได้ นอกจากเธอต้องการจะ กวน-ตีน-เขา!“คุณโบว์ดูไม่พอใจ”“แล้วคุณพอใจกับงานหมั้นที่กำลังจะเกิดขึ้นเหรอคะ”มุมริมฝีปากสวยกระตุกยิ้มหยัน เป็นคนเปิดประเด็นเพื่อกวนน้ำให้ขุ่นก่อนแ
เหลือเวลาอีกแค่สองชั่วโมง แขกของคุณหญิงสโรชากับคุณท่านอติรุจก็ใกล้จะมาถึงห้องครัวหลังคฤหาสน์พณิชพัทร์ในขณะนี้จึงคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นหอมของอาหาร ที่จันทร์นิลกับกิรณาตั้งใจทำสุดฝีมือ “งานแกะสลักใครจะกล้ามาสู้อีกันต์คนนี้” กิรณาชูแตงกวาในมือที่ถูกแกะสลักเป็นลวดลายสวยงามขึ้นสูง พร้อมกับอวยยศ
ท้ายประโยคเสียงสั่นเครือ และวินาทีนั้นจันทร์นิลก็สัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนระอุของตัวเอง ตามมาด้วยหยดน้ำตาที่ตกกระทบแก้มเนียนกิรณาเห็นแบบนั้นจึงวางทุกอย่างในมือลงแล้วโผเข้ากอดเพื่อน ร่างเล็กร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างไร้เหตุผล แต่พอได้รับอ้อมกอดอุ่นๆ มาปลอบประโลมจันทร์นิลก็ค่อยๆ รู้สึกดีขึ้น“สบายใจขึ้นไห







