LOGINหลังจากแวะทำบุญที่วัดเนื่องในโอกาสครบรอบวันตายให้ตากับยายเสร็จ จันทร์นิลก็พาสามีและลูกๆ กลับมาพักผ่อนที่บ้านเกิดในอำเภอปากช่องหลายปีที่ผ่านมาบ้านหลังนี้เปลี่ยนแปลงไปเยอะมาก จอมพลให้ช่างเข้ามาปรับปรุงและตกแต่งภายในใหม่ทั้งหมด เพื่อความสะดวกสบายของคนในครอบครัวยามต้องแวะเวียนมาทำบุญและค้างคืนที่นี่เป็
5 ปีผ่านไป...หลังเลิกงานจอมพลก็ตรงไปรับลูกที่โรงเรียนตามปกติ ทว่าวันนี้ท่าทีของสองแฝดกลับผิดแปลกไป ทั้งคู่นั่งเงียบปากมาตลอดทางไร้เสียงเจื้อยแจ้วเหมือนอย่างเคยคนเป็นพ่อจึงได้แต่สงสัยเก็บงำความอยากรู้อยากเห็นไว้ในใจ เพราะถามอะไรไปลูกชายก็ไม่ยอมตอบกระทั่งมินิเวนคนหรูแล่นเข้ามาจอดเทียบที่หน้าประตูคฤ
“คุณเจ้านาย คุณเจ้าขุน บอกผมมาเดียวนี้นะ ต้องทำยังไงแม่ของพวกคุณถึงจะยอมใจอ่อน”ร่างสูงในชุดสูทพอดีตัวเพราะเพิ่งกลับจากที่ทำงาน จ้องเขม็งมาที่ลูกชายวัยหนึ่งขวบทั้งสองคนอย่างคาดคั้น “ถ้าไม่ยอมบอกผมจะปล่อยให้พวกคุณอด!” ไม่ทำพูดเปล่า จอมพลชักช้อนในมือออกห่างจากปากเล็กๆ ของลูกชาย พร้อมยกถ้วย
‘หิวน้ำจัง’ นั่นเป็นความรู้สึกแรกที่จันทร์นิลรับรู้หลังลืมตาขึ้นมาจากห่วงนิทราอันยาวนาน “นิล! นิลเป็นยังไงบ้าง” หญิงสาวพยายามปรับโฟกัสสายตาแล้วมองหาเจ้าของเสียงเรียก และเมื่อความพร่ามัวนั้นจางหายไป เธอก็มองเห็นใบหน้าหล่อเหลาอันแสนคุ้นเคยลอยเด่นหลาอยู่ห่างจากระดับสายตาเพียงแค่
เช้ามืดในวันถัดมาเหตุการณ์ที่ทุกคนต่างเป็นกังวลก็มาถึง เป็นเรื่องน่ายินดีที่ทายาทรุ่นต่อไปของตระกูลพณิชพัทร์กำลังจะถือกำเนิด แต่นั่นไม่มากพอที่จะลดทอนความหวาดหวั่นถึงความปลอดภัยของคนเป็นแม่ได้ กลางดึกของเมื่อคืนจันทร์นิลมีอาการปวดช่วงล่างบริเวณเอว ซึ่งนั่นเกิดขึ้นอยู่เป็นนิจนับตั้งแต่ครร
ผิดกับเขาที่เอาแต่วิ่งหนี ทั้งๆ ที่รักเธอไปหมดทั้งใจ นึกแล้วก็เสียดายเวลา... จอมพลแยกตัวออกจากเพื่อนเมื่อลิฟต์ลงมาถึงชั้นที่ต้องการ เขากวาดสายตามองหาร่างอุ้ยอ้ายของคนรัก เพียงไม่กี่วิเขาก็เจอเธออย่างง่ายดาย จันทร์นิลอยู่ในสายตาเขาตลอด ไม่ว่าจะตอนนี้หรือตอนไหน แล้วทำไม... ทำไม
“ทำไมไกลจัง เมื่อก่อนก็ไม่เห็นไกลขนาดนี้นี่นา” หญิงสาวบ่นขึ้นมาระหว่างหยุดพักหายใจเป็นรอบที่สาม เธอใช้หลังมือปาดเช็ดหยาดเหงื่อที่ผุดซึมขึ้นมาตามไรผมด้วยอาการเหนื่อยหอบกลับมาคราวนี้ทำไมจันทร์นิลถึงรู้สึกว่าบ้านมันไกลผิดปกติ ทั้งๆ ที่สมัยเป็นนักเรียนเธอเดินเข้าเดินออกซอยนี้ทุกวันเช้าเย็นเพื่อมาขึ้นรถ
“มาร่วมงานเหมือนกันเหรอคะ” นับเก้าถามคนตรงหน้าที่เอาแต่ก้มมองพื้นไม่ยอมสบตา แถมยังมีท่าทีเกรงอกเกรงใจเกินพอดี มีเมื่อกี้ยังยิ้มเล่นกับลูกเธออยู่เลยหรือหน้าเราจะเหวี่ยงเกินไป พอตระหนักได้นับเก้าก็ปรับสีหน้าให้ดูเป็นมิตรมากขึ้น“เปล่าค่ะ นิลทำงานอยู่ที่นี่ ขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ” จากนั้นคนที่แนะนำตัว
เช้าวันนี้คฤหาสน์พณิชพัทร์ครึกครื้นเป็นพิเศษ เนื่องจากเป็นวันสำคัญของทายาทเพียงคนเดียวของคุณท่านอติรุจและคุณหญิงสโรชา สาวใช้ในบ้านเลยตื่นมาเตรียมการให้วุ่นตั้งแต่เช้ามืด รวมถึงจันทร์นิลกับกิรณาก็เช่นกัน... “พร้อมไหม” กิรณาเอ่ยถามทันทีที่เปิดประตูห้องมาเจอหน้าเศร้าสร้อยของเพื่
แรกเริ่มเขาหงุดหงิดใจจนแทบบ้าที่เห็นเธอทำตัวสนิทสนมกับไอ้ผู้ชายคนนั้น อยากจะเข้าไปอาละวาดแล้วล้มเลิกงานหมั้นบัดซบนี่ซะ แต่จอมพลก็ทำได้แค่คิดหากทำแบบนั้น... ธุรกิจและความไว้ใจที่พ่อสร้างมากับมือจะต้องเสียหาย ผู้สืบทอดตระกูลพณิชพัทร์ไม่เคยมีใครทำเรื่องเสื่อมเสียมาก่อน เพราะฉะนั้นแล้วเรื่องงามหน้าเช่น







