เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 55
วันที่เผยแพร่:
2026-01-09 12:41:46
บทล่าสุด
ไม่เคยอยู่ในหัวใจ บทที่ 66
หลังจากแวะทำบุญที่วัดเนื่องในโอกาสครบรอบวันตายให้ตากับยายเสร็จ จันทร์นิลก็พาสามีและลูกๆ กลับมาพักผ่อนที่บ้านเกิดในอำเภอปากช่องหลายปีที่ผ่านมาบ้านหลังนี้เปลี่ยนแปลงไปเยอะมาก จอมพลให้ช่างเข้ามาปรับปรุงและตกแต่งภายในใหม่ทั้งหมด เพื่อความสะดวกสบายของคนในครอบครัวยามต้องแวะเวียนมาทำบุญและค้างคืนที่นี่เป็
ไม่เคยอยู่ในหัวใจ บทที่ 65
5 ปีผ่านไป...หลังเลิกงานจอมพลก็ตรงไปรับลูกที่โรงเรียนตามปกติ ทว่าวันนี้ท่าทีของสองแฝดกลับผิดแปลกไป ทั้งคู่นั่งเงียบปากมาตลอดทางไร้เสียงเจื้อยแจ้วเหมือนอย่างเคยคนเป็นพ่อจึงได้แต่สงสัยเก็บงำความอยากรู้อยากเห็นไว้ในใจ เพราะถามอะไรไปลูกชายก็ไม่ยอมตอบกระทั่งมินิเวนคนหรูแล่นเข้ามาจอดเทียบที่หน้าประตูคฤ
ไม่เคยอยู่ในหัวใจ บทที่ 64
“คุณเจ้านาย คุณเจ้าขุน บอกผมมาเดียวนี้นะ ต้องทำยังไงแม่ของพวกคุณถึงจะยอมใจอ่อน”ร่างสูงในชุดสูทพอดีตัวเพราะเพิ่งกลับจากที่ทำงาน จ้องเขม็งมาที่ลูกชายวัยหนึ่งขวบทั้งสองคนอย่างคาดคั้น “ถ้าไม่ยอมบอกผมจะปล่อยให้พวกคุณอด!” ไม่ทำพูดเปล่า จอมพลชักช้อนในมือออกห่างจากปากเล็กๆ ของลูกชาย พร้อมยกถ้วย
ไม่เคยอยู่ในหัวใจ บทที่ 63
‘หิวน้ำจัง’ นั่นเป็นความรู้สึกแรกที่จันทร์นิลรับรู้หลังลืมตาขึ้นมาจากห่วงนิทราอันยาวนาน “นิล! นิลเป็นยังไงบ้าง” หญิงสาวพยายามปรับโฟกัสสายตาแล้วมองหาเจ้าของเสียงเรียก และเมื่อความพร่ามัวนั้นจางหายไป เธอก็มองเห็นใบหน้าหล่อเหลาอันแสนคุ้นเคยลอยเด่นหลาอยู่ห่างจากระดับสายตาเพียงแค่
ไม่เคยอยู่ในหัวใจ บทที่ 62
เช้ามืดในวันถัดมาเหตุการณ์ที่ทุกคนต่างเป็นกังวลก็มาถึง เป็นเรื่องน่ายินดีที่ทายาทรุ่นต่อไปของตระกูลพณิชพัทร์กำลังจะถือกำเนิด แต่นั่นไม่มากพอที่จะลดทอนความหวาดหวั่นถึงความปลอดภัยของคนเป็นแม่ได้ กลางดึกของเมื่อคืนจันทร์นิลมีอาการปวดช่วงล่างบริเวณเอว ซึ่งนั่นเกิดขึ้นอยู่เป็นนิจนับตั้งแต่ครร
ไม่เคยอยู่ในหัวใจ บทที่ 61
ผิดกับเขาที่เอาแต่วิ่งหนี ทั้งๆ ที่รักเธอไปหมดทั้งใจ นึกแล้วก็เสียดายเวลา... จอมพลแยกตัวออกจากเพื่อนเมื่อลิฟต์ลงมาถึงชั้นที่ต้องการ เขากวาดสายตามองหาร่างอุ้ยอ้ายของคนรัก เพียงไม่กี่วิเขาก็เจอเธออย่างง่ายดาย จันทร์นิลอยู่ในสายตาเขาตลอด ไม่ว่าจะตอนนี้หรือตอนไหน แล้วทำไม... ทำไม
ไม่เคยอยู่ในหัวใจ บทที่ 47
“นิลไม่ต้องการความรับผิดชอบอะไรทั้งนั้นค่ะ นิลขอกลับมาทำงานเหมือนเดิม อาศัยอยู่ห้องเดิม แต่นิลขอทำสัญญาบางอย่างเกี่ยวกับเด็กๆ ได้ไหมคะ”คำตอบของจันทร์นิลสร้างทั้งความพอใจ ไม่พอใจ และเห็นใจ ให้กับคนที่อยู่ในเหตุการณ์“ไม่ได้! ไหนนิลบอกว่าจะกลับมาอยู่กับพี่” ซึ่งแน่นว่าความไม่พอใจย่อมเกิดจากคนต้นเรื่อ
ไม่เคยอยู่ในหัวใจ บทที่ 46
“นิลคิดแบบนั้นก็ดีแล้ว”แต่หากเขามีเวลาสบประสานสายตากับเธอนานกว่านี้อีกสักนิด จอมพลจะเห็นว่าในเสี้ยววินาทีสุดท้ายนั้น แววตาของเธอหม่นแสงลงไปมากแค่ไหน... จันทร์นิลกำลังร้องไห้ ทว่าเป็นการร้องไห้ที่ไร้ทั้งเสียงสะอื้นและน้ำตาและสุดท้ายทั้งคู่ก็ปล่อยให้ความเงียบงันวนเวียนกลับมากัดเซาะหัวใจอีกครั้ง จนเว
ไม่เคยอยู่ในหัวใจ บทที่ 45
ว่าที่คุณแม่เหลียวมองบ้านในความทรงจำเป็นครั้งสุดท้าย เพราะไม่รู้ชาตินี้นี้ตนเองจะมีโอกาสได้กลับมาเยือนที่นี่อีกไหม ก่อนจะหันไปล่ำลาเพื่อนข้างบ้านอย่างอริสาที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเธอมาหลายเดือน รวมถึงเจ้าเสือโคร่งผู้เป็นรอยยิ้มในยามท้อ และขาดไม่ได้เลยคือป้าลดาวัลย์หญิงคนแกร่งที่คอยดูแลเธอเรื่อยมา
ไม่เคยอยู่ในหัวใจ บทที่ 44
“เปลี่ยนจากเกรงใจเป็นยิ้มให้เราเยอะๆ ได้ไหม ยิ้มสู้เพื่อสองแสบข้างในก็ได้” อริสาวางมือทาบทับลงบนหน้าท้องนูนป่องของจันทร์นิล “แล้วระหว่างที่เรากลับบ้าน อย่าร้องไห้หนักมากละรู้ไหม” ก่อนจะออกแรงลูบไล้เบาๆ ราวต้องการส่งผ่านกำลังใจ“ฝากบอกเสือโคร่งด้วยนะว่าน้านิลคิดถึง”“ได้ เดี๋ยวหอมแก้มให้ด้วยสองฟอด” อ
