INICIAR SESIÓNCompartir
บทที่ 6
Fecha de publicación:
2026-09-27 12:24:53เช้าวันต่อมากรกวินท์ไปใส่บาตรอย่างที่ตั้งใจ โดยไม่ลืมที่จะกรวดน้ำเพื่ออุทิศส่วนกุศลให้ไอ้ผีตัวแสบ
“ว่าแต่มันชื่ออะไร อุทิศให้ไอ้ผีตัวแสบที่ตามมาหลอกหลอนเมื่อคืนก็แล้วกัน”
กรกวินท์เอ่ยเช่นนั้นจริง ๆ จากนั้นก็ขี่มอเตอร์ไซด์กลับเข้าบ้าน
“ออกไปไหนมาแต่เช้าเลยลูก”
“ไปใส่บาตรครับแม่”
“นึกยังไงถึงได้ออกไปใส่บาตรได้ ร้อยวันพันปีพ่อไม่เคยเห็นกรลุกขึ้นมาใส่บาตรกับใครเขาสักที”
“เมื่อคืนผมฝันร้ายน่ะครับ เช้านี้ก็เลยไปใส่บาตร”
“ฝันว่าอะไรเหรอลูก”
“ผมฝันเห็นอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับตัวผมครับแม่ แต่ครั้งนี้ผมยืนมองร่างของตัวเองนอนหายใจรวยรินจมกองเลือดอยู่ ภาพมันยังติดตาก็เลยตื่นขึ้นมาใส่บาตร”
“กรไปใส่บาตรก็ดีเหมือนกันจะได้สบายใจขึ้น”
“ครับแม่ เมื่อคืนพ่อกับแม่เห็นคนแปลกหน้าเข้ามาในบ้านเราบ้างไหมครับ”
“ไม่มีนะ กรถามทำไม”
“ไม่มีอะไรครับพ่อ”
“เราไปกินข้าวเช้ากันดีกว่า กินเสร็จพ่อจะได้รีบไปทำงาน”
อัศวินและกวินตาเดินไปที่โต๊ะอาหาร
“ผมบอกแล้วว่าไม่มีใครเห็นผม หรือได้ยินสิ่งที่ผมพูดนอกจากคุณ”
กรกวินท์ขนลุกเกรียว เรียกได้ว่าขนแขนสแตนอัพทันที เมื่อได้ยินไอ้ผีตัวแสบมายืนพูดอยู่ข้างตัว แต่เขาแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินอะไร และเดินตรงไปนั่งกินมื้อเช้าพร้อมกับพ่อและแม่ แม้ว่ามันจะตามมานั่งข้าง ๆ ด้วยแต่ก็ทำเป็นไม่สนใจ
“ผมรู้นะว่าคุณได้ยินผม”
“ขอบคุณนะที่ทำบุญอุทิศให้ผม”
“วันนี้คุณจะทำอะไร”
และคำถามอื่น ๆ ตามมาอีกมากมายที่มันพูดคนเดียว
กรกวินท์พยายามทำเป็นไม่สนใจ และหวังว่าถ้ามันเบื่อก็จะล่าถอยไปเองแบบเมื่อคืนนี้ แต่ก็ใช่ว่าจะทำกันได้ง่าย ๆ นะ เกือบจะหลุดตวาดใส่มันไปก็หลายครั้ง ดีที่ยั้งไว้ได้ทัน
“วันนี้กรจะออกไปไหนหรือเปล่าลูก”
“ยังไม่มีแพลนครับ”
“แม่ว่าจะไปดูแลร้านดอกไม้เสียหน่อย ทิ้งให้เด็ก ๆ ทำกันเองมานานแล้ว ไม่รู้ป่านนี้เป็นไงบ้าง กรอยู่บ้านคนเดียวได้ไหมลูก”
“ได้ครับ แม่ไม่ต้องห่วงนะครับผมโตแล้ว”
แต่แล้วก็คิดได้ว่าคงจะไม่ได้อยู่คนเดียวอย่างสงบ ๆ เป็นแน่แท้ และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เปลี่ยนใจ
“ผมเปลี่ยนใจไปที่ร้านดอกไม้กับแม่ด้วยดีกว่า”
“เอางั้นเหรอ”
“ได้ใช่ไหมครับ”
“ได้สิทำไมจะไม่ได้ แต่แม่เกรงว่ากรจะเบื่อน่ะสิ”
“ไม่หรอกครับ นั่ง ๆ นอน ๆ อยู่ที่บ้านคนเดียวบางทีมันก็เหงา สู้ไปช่วยแม่ทำงานจะมีประโยชน์มากกว่า”
“เหงาก็โทรศัพท์ชวนหนูรุ้งไปเที่ยวสิ”
สายตาของกรกวินท์วูบไหวเมื่อได้ยินคำพูดประโยคนั้นของพ่อ
“ผมกับรุ้งเลิกกันแล้วครับ”
“ตั้งแต่เมื่อไร”
“เมื่อวานนี้ครับ รุ้งเขามีคนใหม่ครับพ่อ”
กวินตาเอื้อมไปกุมมือบุตรชายพร้อมถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย
“กรโอเคใช่ไหม”
“เราจากกันด้วยดีครับแม่” เขาฝืนยิ้มให้มารดา
“ถึงจะเป็นแบบนั้นแต่แม่ก็รู้ว่ากรเสียใจ”
“แม่กับพ่อไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องนี้นะครับ ผมโอเค อาจจะเสียใจอยู่บ้างแต่เข้มแข็งมากพอ อกหักแค่นี้ไม่ทำให้ผมตายหรอกครับ”
“ไม่น่าเชื่อว่าหนูรุ้งจะเปลี่ยนใจง่ายแบบนี้”
“มันไม่ใช่ความผิดของรุ้งหรอกครับพ่อ เรื่องของหัวใจใครล่ะจะไปบังคับได้ บางทีผมกับรุ้งอาจไม่ใช่เนื้อคู่กัน”
“ไม่คิดมากก็ดี อายุอย่างกรยังต้องพบเจอกับอะไร ๆ อีกเยอะ”
“เก่าไม่ไปใหม่ก็ไม่มาสิครับพ่อ”
“ใช่เลย”
“คุณอกหักเหรอ”
ไม่เพียงแค่พูดแต่ยังยื่นหน้าเข้ามาใกล้อีกด้วย แถมยังเสียงเหมือนสงสารเขาเสียเต็มประดา
“โดนผู้หญิงทิ้ง น่าสงสารจริง ๆ ถึงว่าอารมณ์บ่จอย”
“หุบปาก”
กรกวินท์ลืมตัวตวาดก้องจนอัศวินและกวินตาตกใจ
“เป็นอะไรไปกร นั่งอยู่ใกล้กันแค่นี้ทำไมต้องเสียงดังด้วย พูดกันดี ๆ ก็ได้”
“ขอโทษครับแม่ ผมนึกอะไรเพลินไปหน่อยก็เลยเผลอพูดออกไป”
“แน่ใจนะว่ากรไม่ได้เป็นอะไร”
“แน่ใจสิครับ ทำไมพ่อกับแม่ถามแบบนั้นล่ะครับ”
“ก็เราสังเกตว่าลูกดูเปลี่ยนไป เมื่อคืนก็ยืนพูดคนเดียวจนพ่อกับแม่ตกใจ บอกซิว่าพ่อกับแม่คิดมากไม่เอง”
“ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมปกติดีทุกอย่าง” เขายิ้มให้บิดามารดา
ก่อนจะเหลือบสายตาที่แสดงถึงความไม่พอใจไปมองไอ้ผีตัวแสบที่นั่งอยู่ข้างตัว แต่มันดันส่งยิ้มให้ผม
ยัง...ยังไม่สำนึก...แถมยังทำหน้าทะเล้นใส่อีก
ใครก็ได้ช่วยบอกทีว่าต้องทำยังไง ถึงจะกำจัดไอ้ผีตนนี้ออกไปจากชีวิตของผมได้
Último capítulo
ไม่ได้ขอให้รักแต่ไม่อยากให้ลืม บทที่ 64
“แล้วตอนนี้ล่ะครับ หายน้อยใจหรือยัง” “หายแล้วจ้ะ ว่างเมื่อไรน่านพาพี่กรมากินข้าวบ้านเราบ้างนะลูก ไปรบกวนบ้านพี่กรเขาบ่อย ๆ ไม่ดีนะ” “จริงเหรอครับแม่ ผมพาพี่เขามากินข้าวบ้านเราได้จริง ๆ ใช่ไหมครับ” น่านฟ้าย้อนถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “จริง” “ขอบคุณครับแม่ แม่น่ารักที่สุด ผมรักแม่นะครับ” น่านฟ้าสวมกอดมารดาแน่นขึ้นด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างคนมีความสุข “แม่ก็รักน่าน” “หมายความว่าแม่ยอมรับความสัมพันธ์ของผมกับพี่กรแล้วใช่ไหมครับ” “ใช่ ถูกใจล่ะสิ” “ที่สุดเลยครับแม่ รักแม่นะครับ” น่านฟ้าจูบแก้มมารดา “แม่ก็รักน่านและพร้อมที่จะรักพี่กรของน่านด้วย” “ถ้าพี่กรรู้ต้องดีใจแน่” “พี่กรของลูกดีใจไหมแม่ไม่รู้หรอก สิ่งที่แม่รู้คือลูกของแม่มีความสุขมาก” “ผมแสดงออกชัดเจนขนาดนั้นเลยเหรอครับแม่” “ก็ใช่น่ะสิ” “ผมขอไปหาพี่กรที่บ้านนะครับ” “แต่นี่มันเย็นแล้วนะลูก” “ไปไม่นานหรอกครับแล้วจะรีบกลับมา ไปได้ใช่ไหมครับแ
ไม่ได้ขอให้รักแต่ไม่อยากให้ลืม บทที่ 63
“คุณรู้เรื่องความสัมพันธ์ของน่านกับลูกชายของคุณแล้วใช่ไหมคะ” “ใช่ค่ะ เราก็เพิ่งจะรู้เรื่องนี้ได้ไม่นานนี้เองค่ะ” “พวกคุณทำใจยอมรับเรื่องนี้ง่าย ๆ ได้ยังไงคะ” ปลายฟ้าถามเสียงแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ “เหตุผลง่าย ๆ เพราะฉันอยากเห็นลูกมีความสุขค่ะ ไม่ว่าลูกจะรักใครฉันก็พร้อมที่จะรักคน ๆ นั้นโดยไม่มีคำถาม มันรับได้ยากใช่ไหมคะ” ปลายฟ้าพยักหน้า “ฉันไม่เคยคิดมาก่อนว่าลูกของตัวเองจะมีความรักกับผู้ชายด้วยกัน” “ฉันเข้าใจความรู้สึกของคุณค่ะ” “ไม่ คุณไม่เข้าใจหรอก คนอื่นจะคิดยังไงถ้ารู้ว่าน่านชอบผู้ชาย เขาจะมองเรายังไง” “จะสนใจทำไมคะกับความคิดของคนอื่น ไม่ว่าใครจะคิดยังไงก็ปล่อยเขาไป เราไปห้ามความคิดของพวกเขาไม่ได้หรอกค่ะ อย่าไปให้ความสำคัญกับคนอื่นมากนักเลยนะคะ สิ่งที่เราต้องตระหนักคือความรู้สึกของคนในครอบครัวต่างหากค่ะ ความสุขของคนในครอบครัวย่อมสำคัญกว่าความคิดหรือลมปากของคนอื่นจริงไหมคะ สำหรับฉันขอเพียงลูกมีความสุข เขาจะรักกับใคร ผู้หญิงหรือผู้ชายก็ไม่สำคัญหรอกค่ะ แค่เขามีความสุขกับรักที่เขาเลือกแค่น
ไม่ได้ขอให้รักแต่ไม่อยากให้ลืม บทที่ 62
“เรื่องแบบนี้ใช่ว่าจะยอมรับกันได้ง่าย ๆ นะน่าน” “ทำไมล่ะครับ พ่อกับแม่ของพี่กรยังรับได้เลย และไม่เคยมีปัญหาอะไรกับเรื่องนี้ แล้วทำไมพ่อกับแม่ถึงจะยอมรับความสัมพันธ์ของผมกับพี่กรบ้างไม่ได้” น่านฟ้าเอ่ยถามเสียงเข้มติดจะไม่พอใจคำพูดของมารดา ที่ดูจะต่อต้านความรักของเขาในครั้งนี้ นับเป็นครั้งแรกที่เขาใช้น้ำเสียงเช่นนี้กับผู้ให้กำเนิด “ใจเย็นก่อนน่าน อย่าเพิ่งบีบคั้นแม่เรื่องนี้” นทีเอ่ยปรามบุตรชาย “แล้วพ่อล่ะครับคิดยังไงกับความสัมพันธ์ของผมกับพี่กร” “ขอพ่อคุยกับแม่ก่อนแล้วจะให้คำตอบ ตอนนี้อย่าเพิ่งถามอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้เลยนะ ให้เวลาพ่อกับแม่ในการทำใจกับเรื่องนี้ก่อน” “ตกลงครับพ่อ ผมหวังว่าพ่อกับแม่จะเข้าใจความต้องการของผม” พูดจบก็เดินกลับขึ้นไปบนห้อง “นี่มันอะไรกันคะคุณ น่านทำเหมือนโกรธที่ฉันไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้” นทีดึงตัวปลายฟ้าเข้ามากอด “ผมรู้นะว่าคุณตกใจที่ได้ยินเรื่องแบบนี้” “พูดอย่างกับว่าคุณเห็นด้วยกับความสัมพันธ์ของน่านกับกร” “จะพูดยังไงดี เอาเป็น
ไม่ได้ขอให้รักแต่ไม่อยากให้ลืม บทที่ 61
กรกวินท์มาถึงบ้านของน่านฟ้าก่อนเวลานัดเล็กน้อย เพราะต้องการที่จะพบพ่อแม่ของน่านฟ้าตามลำพัง ก่อนที่อีกฝ่ายจะกลับมา เขากดกริ่งที่หน้าประตูและยืนรออยู่ครู่หนึ่งก็พบมารดาของน่านฟ้าออกมาเปิดประตู “กรใช่ไหมจ๊ะ น่านยังกลับมาไม่ถึงเลย เข้ามารอข้างในก่อนสิ” เธอเดินนำเขาเข้าไปในตัวบ้าน “นทีคะนี่กรกวินท์ คนที่ลูกของเราเคยเล่าให้ฟัง” “นั่งก่อนสิ” กรกวินท์ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาตรงข้ามกับพ่อแม่น่านฟ้า “ได้ยินเรื่องของกรจากปากของน่านมานานแล้ว ได้พบตัวจริงกันก็วันนี้เอง” “อันที่จริงเราเคยพบกันมาก่อนหน้านี้ครั้งหนึ่งครับ” “ตั้งแต่เมื่อไร” นทีเอ่ยถาม “วันที่น่านฟื้น ผมอยู่ที่นั่น หน้าห้องพักฟื้นของน่าน บางทีพ่อกับแม่อาจจะจำผมไม่ได้” “มันเป็นช่วงเวลาที่ฉุกละหุก ก่อนที่น่านจะฟื้นหัวใจของเขาหยุดเต้น หมอต้องทำการปั๊มหัวใจ” ปลายฟ้าเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม “ผมทราบครับ” “น่านเล่าเรื่องที่กรเคยช่วยเขาไว้ช่วงที่เขายังนอนหมดสติไม่รู้สึกตัว” “ใช่ครับ มันเป็นเรื่องเหลือเช
ไม่ได้ขอให้รักแต่ไม่อยากให้ลืม บทที่ 60
“นายบอกแม่เรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อไร” “เมื่อเช้านี้เอง ถามทำไมวะพฤกษ์” “ก็แค่อยากรู้ ใจร้อนเหมือนกันนะเว้ย” “เหลือเชื่อเลยที่แม่นายรับเรื่องนี้ได้อย่างง่ายดายนะว่าไหม” “ที่แม่ไอ้กรรับได้เพราะแม่รักกรไงธนา และคงอยากเห็นมันมีความสุข” “ก็นั่นแหละ แต่เรื่องแบบนี้ใช่ว่าจะรับกันได้ง่าย ๆ ถือเป็นความโชคดีของไอ้กร ตอนนี้ก็เหลือแต่ด่านพ่อแม่ของน่าน” “น่านจะบอกเรื่องนี้กับที่บ้านวันพรุ่งนี้” กรกวินท์บอก “ใจร้อนติดเทอร์โบเหมือนกันไม่มีผิด แล้วถ้าเกิดครอบครัวของน้องมันรับเรื่องนี้ไม่ได้นายจะทำยังไง” “อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิดจริงไหมวะ ถ้ามีปัญหาก็แก้ไขกันไป” “ก็จริง” ธนาธิปเห็นด้วยกับเพื่อน “อย่าเพิ่งวิตกไปล่วงหน้า ที่คิดว่ายากมันอาจไม่เป็นอย่างที่คิด บางทีครอบครัวของน่านอาจจะยอมรับความสัมพันธ์แบบนี้ได้ง่าย ๆ ก็ได้ใครจะรู้” กรกวินท์ยิ้มมุมปากหลังจากได้ยินคำพูดของพฤกษ์ “เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็รู้คำตอบว่าจะออกมาเป็นแบบไหน” “จะออกหัวหรือก้อย แต่ก็เชื่อได้อย่
ไม่ได้ขอให้รักแต่ไม่อยากให้ลืม บทที่ 59
น่านฟ้าทำหน้าใสซื่อแต่แววตาเจ้าเล่ห์ ซึ่งกรกวินท์ก็รู้ทันว่าอีกฝ่ายต้องการให้เขาพูดย้ำอีกครั้ง “รักนายไงไอ้ตัวแสบ ร้ายนักนะเรา” “ความร้ายของผมยังไม่ได้ครึ่งหนึ่งของพี่เลย ดีใจจังที่ได้ยินคำว่ารักจากปากของพี่ อยากได้ยินพี่บอกรักผมแบบนี้ทุกวัน” “มากไปละ...มากไป” “ไปส่งผมที่บ้านหน่อยสิ นะพี่กรนะ ไปส่งผมหน่อยนะ” น่านฟ้าทำเสียงออดอ้อน “เดี๋ยวจะแว้นไปส่ง แต่ไม่ต้องทำเสียงออดอ้อนแบบนี้หรอก ฟังแล้วขนลุกพิลึก” “ชอบอ่ะดิ ไหนขนลุกตรงไหน ขอผมดูหน่อย” “ไม่ต้องเลย ไปหยิบของแล้วรีบตามไปที่รถ ถ้ามัวแต่ชักช้าจะเปลี่ยนใจให้กลับเองนะ” น่านฟ้ารีบไปจัดการทุกอย่างตามคำสั่งของกรกวินท์โดยไม่รอให้เขาเอ่ยซ้ำ ขืนชักช้าอืดอาดยืดยาดล่ะก็มีหวังได้ขึ้นแท็กซี่กลับบ้านเองแน่ หลังจากไปส่งน่านฟ้าแล้ว กรกวินท์ก็ไปบ้านพฤกษ์เพื่อสะสางเรื่องบางอย่าง เมื่อมาถึงก็เดินตรงเข้าไปในบ้านพร้อมกวาดสายตามองหาเป้าหมาย แล้วก็พบเพื่อนรักทั้งสองกำลังนั่งกินข้าวกันอยู่อย่างเอร็ดอร่อยราวกับคนตายอดตายอยาก “กิน
También te puede gustar
หลงรักคุณพ่อของเพื่อน
กาสะลอง4.8K vistasรักอันตราย (FWB: Friend With Benefits)
Saturnlonely 525.2K vistasคลั่งรักนายนักฆ่า(Mpreg)
Melmee5.4K vistasคู่พันธะอันเลือนลาง(Omegaverse)
Melmee1.9K vistasThe Feast of Casier มื้อค่ำของคาเซียร์[Omegaverse]
พิจิกา Pijika / นาวาพันดาว / ณ สรา480 vistasเฮียชนคือตัวซีเคร็ต
พิจิกา Pijika / นาวาพันดาว / ณ สรา175 vistasMy Ghost ผีในห้องนั้นของผม
Black Rose in the forest461 vistasคนรอบตัวผมไม่ปกติสักนิด
ไรท์เมะอ้อน48 vistas
