Lahat ng Kabanata ng ไม่ได้ขอให้รักแต่ไม่อยากให้ลืม: Kabanata 1 - Kabanata 10

สำหรับทุกสิ่งของมนุษย์ ครั้งแรกมักจะยากเสมอ แต่ครั้งต่อ ๆ ไปจะง่ายขึ้น อย่างเรื่องของผมที่จู่ ๆ ก็หลุดออกจากร่าง กลายมาเป็นวิญญาณเร่ร่อนโดยไม่รู้ตัว เพียงเพราะความผิดพลาดของ “ยมทูต” ภาพตรงหน้าที่ผมเห็นคือภาพของอุบัติเหตุครั้งใหญ่ รถชนกันแบบวินาศสันตะโรกว่าสิบคัน บางคันก็เสียหายยับเยินจากการถูกอัดก็อปปี้ เสียงไซเรนรถของโรงพยาบาลดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง รถตำรวจและรถดับเพลิงก็มากันอย่างพร้อมเพรียง เพราะหนึ่งในนั้นเป็นรถบรรทุกน้ำมันที่บรรทุกน้ำมันมาเต็มเปี่ยม ผมเห็นเจ้าหน้าที่หน่วยกู้ภัยต่าง ๆ กำลังให้ความช่วยเหลือผู้คนในอุบัติเหตุดังกล่าวอย่างเร่งด่วน มีทั้งคนที่เสียชีวิตในที่เกิดเหตุ บ้างก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส บ้างก็บาดเจ็บเล็กน้อยก็ว่ากันไป ผมรีบสำรวจร่างกายของตัวเอง ไม่ได้รับบาดเจ็บใด ๆ โชคดีไป ยัง...ยังไม่รู้ตัวอีก ผมรีบตรงเข้าไปดูคนเจ็บที่อยู่ใกล้ตัวที่สุด ตามประสาคนที่ไม่นิ่งดูดาย เขานอนร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวดอยู่บนถนน และยังไม่ได้รับการดูแล “เป็นยังไงบ้างครับคุณ เจ็บตรงไหนครับ”

หลังจากได้สติในวันนั้น ผมต้องทำการฟื้นฟูร่างกายพร้อมไปกับการทำกายภาพบำบัด พ่อกับแม่บอกเล่าเรื่องราวอุบัติเหตุในครั้งนั้นให้ผมฟัง มีคนเสียชีวิตทันทีในที่เกิดเหตุหลายคน แต่ส่วนใหญ่จะได้รับบาดเจ็บสาหัส ผมเป็นหนึ่งในคนที่รอดชีวิต “ผมอยากกลับบ้าน” กรกวินท์เอ่ยขึ้นหลังจากที่เขาเดินได้เกือบเป็นปกติ “แต่หมอยังไม่อนุญาตเลยนะลูก” “ผมหายดีแล้วครับแม่และเบื่อที่จะต้องนั่ง ๆ นอน ๆ อยู่ในโรงพยาบาลแบบนี้” “พ่อจะคุยกับหมอเรื่องนี้เอง” วันต่อมาผมได้ออกจากโรงพยาบาลมาพักฟื้นอยู่ที่บ้านตามต้องการ โดยมีแม่คอยอยู่ดูแล “แม่ไม่ต้องไปดูแลร้านดอกไม้ของแม่เหรอครับ ทิ้งมานานระวังจะเจ๊งนะ” “แม่อยากอยู่เป็นเพื่อนกร หรือว่ากรเบื่อหน้าแม่แล้ว” กรกวินท์เดินเข้าไปกอดกวินตา “พูดอะไรแบบนั้นล่ะครับแม่ ใครจะกล้าเบื่อหน้าดาราสาวแสนสวยอย่างคุณกวินตาได้ล่ะครับจริงไหม” พูดจบก็หอมแก้มเธอฟอดใหญ่ “ผมรักแม่นะครับ” “แม่ก็รักกร ว่าแต่กรกำลังจะออกไปไหน” “ว่าจะไปมหาลัยครับแม่ นัดกับเพื่อน ๆ เ

ขณะที่ผมกำลังชื่นชมรอยสักของเขาอยู่นั้น ผมก็ต้องตกอยู่ในอาการตกตะลึงพร้อมกับดวงตาเบิกโพลงอีกครั้ง เมื่อจู่ ๆ เขาก็ถอดผ้าเช็ดตัวที่พันเอวอยู่เพียงผืนเดียวนั้นออก แถมยังแก้ผ้าเดินไปเดินมาโดยไม่อายฟ้าดินอีกด้วย นับเป็นครั้งแรกที่ผมเห็นสรีระของผู้ชายอื่นแบบเต็มตาในแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน กรกวินท์หยิบกางเกงขายาวสีเทาจากตู้เสื้อผ้ามาสวมใส่ ก่อนจะบิดตัวไปมาเพื่อสลัดความปวดเมื่อย ฉับพลันสายตาก็ไปปะทะเข้ากับสายตาของใครบางคนที่กำลังจ้องมองมาที่เขาด้วยความสนใจ “เฮ้ย! นายเข้ามาในห้องนี้ได้ยังไง” “ก็เดินเข้ามา” “แล้วเข้ามานานหรือยัง” “นานพอที่จะเห็นใครบางคนแก้ผ้าเดินไปเดินมาโดยไม่อายฟ้าดิน” “อย่าบอกนะว่านายเห็น...” กรกวินท์ละไว้ในฐานที่เข้าใจ “หนอนน้อยของคุณน่ะเหรอ” “ไอ้บ้า ใครบอกว่าหนอนน้อย เขาเรียกอนาคอนด้าต่างหาก นายเข้ามาทำไมออกไปเลยนะ รีบออกไปเดี๋ยวนี้” กรกวินท์เดินไปเปิดประตูห้องที่ติดกับระเบียงพร้อมกับออกคำสั่ง “ออกไป” “จะให้ผมออกไปทางด้าน

กวินตาหันไปสบตาสามีก่อนจะจ้องมองลูกชายสุดที่รักด้วยความเป็นห่วง ปากบอกปกติแต่กลับมองที่ว่างข้างตัวอย่างไม่พอใจราวกับมีใครบางคนอยู่ตรงนั้น “อาการแบบนี้น่ะเหรอที่บอกว่าปกติดีทุกอย่าง” เธอหันไปกระซิบกับสามี “ลูกบอกไม่เป็นอะไรก็ไม่เป็นไรสิ อย่าคิดมากเลย” อัศวินยิ้มให้ภรรยาที่รัก เขารู้ดีว่าเธอรักและเป็นห่วงลูกชายหัวแก้วหัวแหวนคนนี้มากแค่ไหน “ไปเตรียมตัวกันดีกว่าค่ะ เดี๋ยวจะได้ออกไปทำงานกัน ออกช้ารถจะติด” กรกวินท์มองตามบิดามารดาก่อนจะถอนใจเมื่อนึกถึงเรื่องของตัวเอง แม้ผมจะบอกพ่อกับแม่ว่าผมปกติดีทุกอย่าง แต่ความจริงมันไม่ได้เป็นเช่นนั้น จริงอยู่ที่ผมได้กลับมาใช้ชีวิตในแบบเดิม ๆ อีกครั้ง แต่จะว่าเหมือนเดิมเลยก็คงจะไม่ใช่ เพราะมีบางอย่างที่เปลี่ยนไป ผมมองเห็นในสิ่งที่คนอื่นไม่เห็น ได้ยินในสิ่งที่คนอื่นไม่ได้ยิน แม้จะทำเป็นไม่สนใจแต่ก็รับรู้ได้ว่ามันมีอยู่จริง และมีเพียงผมเท่านั้นที่สัมผัสได้ เปรียบได้กับลมที่เรามองไม่เห็นแต่ก็รับรู้ได้ว่ามีลมพัด เรื่องนี้ก็เช่นกัน ต่างกันตรงที่มีผมคนเดี

เมื่อถึงที่หมายกรกวินท์ก็จ่ายค่ารถ จากนั้นก็เดินไปหาเพื่อนรักทั้งสอง “เป็นไรไปวะกร ทำหน้าบูดมาแต่ไกล” เบื่อ...คือคำตอบสั้น ๆ ที่พฤกษ์ได้รับ “เบื่ออะไรวะ” “บอกไปพวกนายก็ไม่เข้าใจหรอก” “เบื่อผมเหรอ ถ้าใช่ล่ะก็คงต้องทน ๆ เอาหน่อย” “แล้วนายใส่แว่นดำทำไม แดดก็ไม่ร้อน” “ตาเจ็บ” “กรมันดูแปลกไปนะว่าไหม” ธนาธิปหันไปกระซิบกับพฤกษ์ “นั่นสิ ตั้งแต่มันออกจากโรงพยาบาลคราวนี้มันก็ดูเพี้ยน ๆ ไปอารมณ์ก็ขึ้น ๆ ลง ๆ” “นินทาอะไร” “เปล่า พวกฉันก็แค่เป็นห่วงนาย กลับมาคราวนี้นายดูแปลกไป” “แปลกยังไง” “ก็ชอบพูดคนเดียว” กรกวินท์หันไปมองไอ้ตัวแสบด้วยแววตาหาเรื่อง เพราะมันคนเดียวที่เป็นต้นเหตุ “มองอะไรวะ” ธนาธิปเอ่ยถาม “ไม่มีอะไร” กรกวินท์ตัดบท แต่เพื่อนทั้งสองของเขาไม่เชื่อ “อกหักแค่นี้ถึงกับเพี้ยนเลยเหรอวะไอ้กร” “ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอกไอ้พฤกษ์” เขาตอบด้วยน้ำเสียงห้วนสั้น