บทที่ 5

            ขณะที่ผมกำลังชื่นชมรอยสักของเขาอยู่นั้น ผมก็ต้องตกอยู่ในอาการตกตะลึงพร้อมกับดวงตาเบิกโพลงอีกครั้ง

            เมื่อจู่ ๆ เขาก็ถอดผ้าเช็ดตัวที่พันเอวอยู่เพียงผืนเดียวนั้นออก แถมยังแก้ผ้าเดินไปเดินมาโดยไม่อายฟ้าดินอีกด้วย

            นับเป็นครั้งแรกที่ผมเห็นสรีระของผู้ชายอื่นแบบเต็มตาในแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

            กรกวินท์หยิบกางเกงขายาวสีเทาจากตู้เสื้อผ้ามาสวมใส่ ก่อนจะบิดตัวไปมาเพื่อสลัดความปวดเมื่อย ฉับพลันสายตาก็ไปปะทะเข้ากับสายตาของใครบางคนที่กำลังจ้องมองมาที่เขาด้วยความสนใจ

            “เฮ้ย! นายเข้ามาในห้องนี้ได้ยังไง”

            “ก็เดินเข้ามา”

            “แล้วเข้ามานานหรือยัง”

            “นานพอที่จะเห็นใครบางคนแก้ผ้าเดินไปเดินมาโดยไม่อายฟ้าดิน”

            “อย่าบอกนะว่านายเห็น...” กรกวินท์ละไว้ในฐานที่เข้าใจ

            “หนอนน้อยของคุณน่ะเหรอ”

            “ไอ้บ้า ใครบอกว่าหนอนน้อย เขาเรียกอนาคอนด้าต่างหาก นายเข้ามาทำไมออกไปเลยนะ รีบออกไปเดี๋ยวนี้”

            กรกวินท์เดินไปเปิดประตูห้องที่ติดกับระเบียงพร้อมกับออกคำสั่ง

            “ออกไป”

            “จะให้ผมออกไปทางด้านนี้จริง ๆ เหรอ”

            “ก็เออดิ ไม่ต้องลีลา รีบไปก่อนที่จะโดนเตะ”

            ผมทำตามที่เขาต้องการ กรกวินท์จัดการปิดล็อคประตู แต่เมื่อเขาหันหลังกลับมาก็เห็นผมยืนอยู่ไม่ห่างจากตัวเขามากนัก ผมเห็นเขาขยี้ตาตัวเองก่อนจะหลุดปากพูดออกมา

            “เฮ้ย! มาได้ไงวะ”

            “ไม่เห็นยากเลยก็เดินเข้ามาน่ะสิ ถามอะไรโง่ ๆ”

            “นายเป็นใครกันแน่ แล้วมาตามฉันทำไม”

            “ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าผมเป็นใคร”

            “อ้าว! ไอ้นี่ถามดี ๆ ดันตอบแบบกวนโอ๊ย ถีบสักทีดีไหม”

            “ตอบตามความจริงก็หาว่ากวนโอ๊ย”

            “ถามจริงพ่อแม่ฉันยอมให้นายเดินขึ้นมาง่าย ๆ แบบนี้น่ะเหรอ”

            “ก็ไม่เห็นพวกท่านว่าอะไรเลยนี่”

            “เป็นไปไม่ได้”

            “ที่จริงไม่มีใครเห็นผมหรอกนอกจากคุณ”

            “หมายความว่าไง”

            “ผมว่าความหมายมันก็ตรง ๆ ตัวนะ เข้าใจยากตรงไหน หรือว่าสมองคุณมีปัญหา”

            “หลอกด่ากันเฉยเลย คำพูดของนายมันบ่งบอกว่านายเป็นผีไม่ใช่คน”

            “ก็รู้ความหมายดีอยู่แล้วยังจะถามอีก”

            “วันนี้ฉันอารมณ์ไม่ดี ฉะนั้นจะไปไหนก็ไปก่อนที่จะเจ็บตัว”

            กรกวินท์เดินไปเปิดประตูห้อง แต่เมื่อเห็นไอ้ตัวแสบยังคงยืนนิ่งเฉยไม่ขยับเขยื้อนไปไหน ทำให้เขาเดินไปคว้าข้อมือมันเพื่อที่จะลากตัวมันออกไป แต่ว่าไม่สามารถทำได้ ทั้งที่มันยืนอยู่ตรงหน้า

            “เป็นไปไม่ได้” เขาเอ่ยและลองพยายามทำอย่างเดิมอยู่หลายครั้ง

            แต่ก็คว้าน้ำเหลวทุกครั้ง แถมมันยังยืนจ้องมองผมด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มอีกด้วย

            “เป็นไปได้ไงวะ”

            “ผมก็บอกคุณแล้วว่าผมไม่ใช่คนแต่คุณก็ไม่เชื่อ ไม่มีใครเห็นผมหรือได้ยินสิ่งที่ผมพูดนอกจากคุณ”

            “ไปกันใหญ่แล้ว ถ้าใครรู้ว่าฉันพูดกับผีเขาต้องหาว่าฉันบ้าแน่ ๆ” กรกวินท์พึมพำกับตัวเองก่อนจะหันมาตวาด

            “ผีก็อยู่ส่วนผีสิวะ จะมาหลอกหลอนคนอื่นทำไม หรือว่าต้องการส่วนบุญส่วนกุศล พรุ่งนี้จะทำบุญกรวดน้ำไปให้ก็แล้วกัน แต่ตอนนี้ไปได้แล้ว รีบไปให้พ้น ๆ หน้าฉัน”

            “ผมต้องการความช่วยเหลือ”

            “ไม่ช่วยโว้ย! ไปขอจากคนอื่นโน่น”

            “บอกแล้วไงว่าไม่มีใครเห็นผมนอกจากคุณ”

            ซวยจริง ๆ อยู่ดีไม่ว่าดีดันเห็นผี มันเกิดขึ้นได้ไงวะ

            “ถือเสียว่าฉันไม่เห็นนาย”

            “แต่คุณเห็น”

            “ไม่...ฉันไม่เห็นอะไรทั้งนั้น” พูดจบก็กระโดดขึ้นเตียงนอนอย่างสบายอารมณ์

            และทำอย่างที่ปากพูดคือทำเป็นไม่เห็น และไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น ทั้งที่จริงแล้วเห็นภาพคมชัดแบบฟูลเอชดี แถมเสียงก็ไม่สะดุดอีกต่างหากด้วย แต่ทำเป็นไม่สนใจสุดท้ายไอ้ผีตัวแสบก็ยอมล่าถอยไป

            “ผมไปก่อนก็ได้แล้วผมจะกลับมาใหม่ ไม่ว่ายังไงคุณก็หนีผมไปไม่พ้นหรอก”

            พอสิ้นคำพูดร่างของไอ้ตัวแสบก็หายไปในพริบตา

            “ไปได้เสียที อย่ามาตามหลอกหลอนกันอีกเลย แล้วจะทำบุญอุทิศส่วนกุศลไปให้”

            หลังจากนั้นไม่นานกรกวินท์ก็เข้าสู่นิทรา เขาฝันเห็นเหตุการณ์อุบัติเหตุครั้งใหญ่ที่เคยเกิดขึ้นกับเขา และก็ต้องตกใจตื่นเมื่อมองเห็นตัวเองเลือดโชกกายนอนหายใจรวยริน

            เขาสูดหายใจเข้าปอดอย่างแรงหลายต่อหลายครั้ง  พร้อมกับยกมือขึ้นปาดเหงื่อบนใบหน้า

            “เกิดอะไรขึ้น! ทำไมถึงได้ฝันถึงเหตุการณ์นั้นได้”