บทที่ 7

            กวินตาหันไปสบตาสามีก่อนจะจ้องมองลูกชายสุดที่รักด้วยความเป็นห่วง ปากบอกปกติแต่กลับมองที่ว่างข้างตัวอย่างไม่พอใจราวกับมีใครบางคนอยู่ตรงนั้น

            “อาการแบบนี้น่ะเหรอที่บอกว่าปกติดีทุกอย่าง” เธอหันไปกระซิบกับสามี

            “ลูกบอกไม่เป็นอะไรก็ไม่เป็นไรสิ อย่าคิดมากเลย” อัศวินยิ้มให้ภรรยาที่รัก

            เขารู้ดีว่าเธอรักและเป็นห่วงลูกชายหัวแก้วหัวแหวนคนนี้มากแค่ไหน

            “ไปเตรียมตัวกันดีกว่าค่ะ เดี๋ยวจะได้ออกไปทำงานกัน ออกช้ารถจะติด”

            กรกวินท์มองตามบิดามารดาก่อนจะถอนใจเมื่อนึกถึงเรื่องของตัวเอง

            แม้ผมจะบอกพ่อกับแม่ว่าผมปกติดีทุกอย่าง แต่ความจริงมันไม่ได้เป็นเช่นนั้น

            จริงอยู่ที่ผมได้กลับมาใช้ชีวิตในแบบเดิม ๆ อีกครั้ง แต่จะว่าเหมือนเดิมเลยก็คงจะไม่ใช่ เพราะมีบางอย่างที่เปลี่ยนไป ผมมองเห็นในสิ่งที่คนอื่นไม่เห็น ได้ยินในสิ่งที่คนอื่นไม่ได้ยิน แม้จะทำเป็นไม่สนใจแต่ก็รับรู้ได้ว่ามันมีอยู่จริง

            และมีเพียงผมเท่านั้นที่สัมผัสได้ เปรียบได้กับลมที่เรามองไม่เห็นแต่ก็รับรู้ได้ว่ามีลมพัด เรื่องนี้ก็เช่นกัน ต่างกันตรงที่มีผมคนเดียวเท่านั้นที่เห็นและได้ยินในสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น ถือเป็นความซวยโดยแท้

            ใช่แล้วครับผมเห็นผีหรือวิญญาณก็แล้วแต่จะเรียกกันไป แต่ใช่ว่าผมจะมองเห็นผีที่อยู่ตามสถานที่ต่าง ๆ หรอกนะครับ ผมเห็นแค่วิญญาณของเด็กหนุ่มคนหนึ่งเท่านั้น และตอนนี้ก็ยังคิดวิธีที่จะกำจัดไอ้ผีตัวแสบนี้ไม่ได้ ทำได้แต่เพียงไม่สนใจมันเท่านั้น

            กรกวินท์ถอนใจแรงอีกครั้ง จากนั้นก็ลุกขึ้นเดินไปหยิบกระเป๋าสตางค์และของใช้จำเป็นบางอย่างใส่กระเป๋าพร้อมกับเดินไปขึ้นรถมารดา

            “คิดจะกำจัดผมออกไปจากชีวิตคุณน่ะเหรอ ไม่ง่ายนะบอกเลย”

            กรกวินท์หยิบแว่นกันแดดสีดำขึ้นมาสวมทันที  เมื่อสายตาเหลือบไปมองกระจกหน้ารถเห็นไอ้ผีตัวแสบตามขึ้นมาด้วย แถมยังนั่งเสนอหน้าอยู่ที่เบาะด้านหลัง

            “ฟังเพลงได้ไหมครับแม่”

            “เอาสิ”

            ชายหนุ่มเปิดเพลงเสียงดังมากกว่าปกติ

            “ทำไมต้องเปิดเสียงดังแบบนี้ด้วยล่ะกร แม่ว่าลดเสียงลงหน่อยดีกว่า”

            กรกวินท์เลือกที่จะปิดวิทยุแทนที่จะลดเสียงลง และหยิบหูฟังขึ้นมาใส่ ฟังเพลงจากมือถือของตัวเองแทนก็ได้

            “ฟังเพลงเสียงดังบ่อย ๆ ระวังจะเป็นโรคหูตึง” ไอ้ผีตัวแสบยื่นหน้ามาพูดข้างหูเขา

            กรกวินท์แสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน ทั้งที่ได้ยินเสียงมันอย่างชัดเจน พร้อมกับบอกตัวเองว่าห้ามไปสนใจมันเด็ดขาด แม้จะรู้ว่ามันไม่ง่ายเลย

            ระยะทางจากบ้านมาถึงร้านดอกไม้ของแม่ใช้เวลากว่าหนึ่งชั่วโมงทั้งที่มันไม่ได้ห่างไกลกันมากนัก แต่เพราะเป็นชั่วโมงเร่งด่วนจึงทำให้รถค่อนข้างติดกว่าปกติ

            “สวัสดีครับพี่นิด พี่นาถ” ผมเอ่ยทักสองสาวรุ่นพี่ซึ่งทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยดูแลร้านดอกไม้ให้แม่

            “สวัสดีค่ะ นึกว่าใคร ที่แท้ก็น้องกรสุดหล่อของพวกพี่นี่เอง หายดีแล้วเหรอคะ”

            “ดีขึ้นมากแล้วครับพี่นิด เป็นห่วงกันล่ะสิ”

            “ใช่แล้วค่ะ ไม่มีคุณกรอยู่ด้วยพวกพี่เหงามากเลย” 

            “คนสำคัญก็แบบนี้”

            “อยู่ในร้านทำไมกรต้องใส่แว่นดำด้วยล่ะลูก”

            “เพื่อความเท่ไงครับแม่”

            “มองแล้วแม่ว่าเหมือนคนตาบอดมากกว่า นี่ถ้ามีไม้เท้าอีกอันหนึ่งล่ะก็ใช่เลย”

            “โธ่! ทำไมพูดแบบนั้นล่ะครับแม่ ลูกชายของแม่ออกจะหล่อจริงไหมครับพี่นิด พี่นาถ”

            “จริงค่ะ” สองสาวพร้อมใจกันตอบ

            “ถ้าได้ไม้เท้าอีกสักอันล่ะก็ครบสูตร ลอตเตอรี่ครับลอตเตอรี่”

            “ถ้าผมเป็นคนขายลอตเตอรี่ตามที่พี่นาถพูดล่ะก็ คงเป็นคนขายที่หล่อที่สุดในประเทศแล้วล่ะครับ” แล้วก็ได้ยินเสียงที่คนอื่นไม่ได้ยินดังก้องเข้ามากระทบหู

            “หลงตัวเอง”

            “ว่าใคร!” น้ำเสียงที่พูดบ่งบอกถึงความไม่พอใจ

            “น้องกรพูดกับใครเหรอคะ หรือว่าโกรธที่พวกพี่ล้อน้องกรเล่น”

            “เปล่าครับ”

            “แล้วไป พี่ก็นึกว่าน้องกรโกรธพวกพี่ ถึงกับตวาดเสียงดังจนพี่สองคนตกใจ” นิดเอ่ยขณะที่นาถก็พยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของเพื่อน

            “ไม่มีอะไรครับ พวกพี่ไปทำงานกันเถอะครับ เดี๋ยวผมเฝ้าหน้าร้านให้เอง”