ใจดีกับคนอื่น

MiuRa: จอย...วันนี้มีกินเลี้ยงแผนกเหรอ

Joy: ใช่แล้วจ้า

มิวรากดส่งรูปเจ้าปัญหาไป

MiuRa: คุณธรรศกอดใครเนี่ย ดูสนิทกันจัง

Joy: อ๋อ...ชื่อน้องใบชาน่ะ เด็กฝึกงานคนใหม่ เด็กเส้นจากญาติจีเอ็มฝากมาน่ะ เห็นว่าน้องเพิ่งเรียนจบจากเมืองนอกแล้วอยากมาหาประสบการณ์งานโรงแรมเราดู ถามทำไมเหรอ

MiuRa: เปล่าๆ เห็นน้องสวยดี แล้วคุณธรรศว่าไงบ้างล่ะ

Joy: ก็ไม่ว่าไงนะ ก็เห็นดูแลดี ประกบสอนงานใกล้ชิดเลยด้วย แต่ฉันว่านะ เด็กหน้าตาก็สวย แถมเฟรนด์ลี่ด้วยนะ ผู้ชายที่ไหนจะไม่ชอบล่ะ พี่ธรรศก็โสดอยู่ ถ้าจะคบกันก็ไม่แปลกนะ หนุ่มๆ ในแผนกฉันยังชอบน้องกันหมดเลย

มิวรากัดฟันกรอด โสดงั้นหรือ แล้วเธอล่ะ เป็นหัวหลักหัวตอหรือไง มาบอกเธอว่าอย่าทำตัวสนิทสนมในที่ทำงาน แต่เขากลับโอบน้องฝึกงานเสียใกล้ชิดแทบจะสิงกันแล้ว นี่มันหมายความว่าอะไร

Joy: แต่ฉันว่านะ อีพี่ธรรศต้องแอบชอบน้องเขาแหงๆ เซ้นส์ผู้หญิงมันบอก เด็กมันก็น่ารักขี้อ้อนด้วย

ข้อความนี้ทำให้หญิงสาวตัวชา หน้าถอดสี ใจหายวาบ ตาจ้องมองภาพคนรักที่โอบไหล่สาวน้อยหน้าใสอย่างใกล้ชิดเกินเพื่อน ธรรศที่เธอรู้จักเป็นคนไว้ตัวพอสมควร ขนาดกับเธอ เขายังไม่เคยจูงมือในที่สาธารณะ หรือโอบไหล่แสดงความใกล้ชิดแบบนี้สักครั้ง อ้างว่ามันไม่เหมาะสม กลัวใครมาเห็นเข้าจะรู้สึกไม่ดี

ไม่ใช่แค่เซ้นส์ของจอยหรอกที่บอก แต่เธอเองก็สังหรณ์ใจแรงมากว่าทุกครั้งที่ผ่านมาว่าคราวนี้มันจะไม่ใช่แค่หัวหน้างานเอ็นดูเด็กฝึกงานธรรมดา

Joy: เธอเห็นกระเป๋าที่น้องใบชาสะพายไหม นั่นน่ะพี่ธรรศเพิ่งให้เป็นของขวัญต้อนรับน้องใหม่เมื่อกี้เลยนะ

มิวราจ้องมองกระเป๋าแบรนด์หรูราคาแพงที่หญิงสาวในภาพสะพายอย่างปลื้มปริ่ม กระเป๋าที่เธอไม่เคยได้จากแฟนหนุ่มไม่ว่าจะถูกหรือแพง

MiuRa: จอย วันนี้แผนกเธอไปจัดงานกันที่ไหนเหรอ

Joy: ทำไมจ๊ะ แม่ชี ถามแบบนี้อย่าบอกนะว่าเธอจะมาร่วมงานด้วย

MiuRa: ไปได้เหรอ?

มิวราแกล้งถามทีเล่นทีจริง เพราะปกติงานเลี้ยงต่างแผนก ถ้าเจ้าของงานไม่เชิญเอง ไม่ได้สนิทด้วย การจะเสนอหน้าไปร่วมงานนั้นก็เป็นการเสียมารยาท ไม่ควรทำ โดยเฉพาะกับเธอที่ทำงานต่างแผนก แถมไม่ค่อยรับคำชวนไปร่วมงานปาร์ตี้ที่ไหนจนเพื่อนร่วมงานเรียกแม่ชีเพราะวันๆ ทำแต่งาน เลิกงานกลับบ้าน ลำพังทำงานวันๆ ก็หมดแรงแล้วไหม

Joy: ได้สิ ฉันเห็นมีคนจากแผนกอื่นมาแจมอยู่นะ วันนี้พี่ธรรศบอกจะเลี้ยง ป๋ามาก เขาคงไม่ว่าหรอกถ้าเธอจะมาเพิ่มอีกคน

มิวราชะงัก จ้องมือถือตาถลน แทบจะกรี๊ดออกมากับประโยคที่ว่า พี่ธรรศบอกจะเลี้ยง ที่เด้งกระแทกตา คนงกอย่างเขาน่ะเหรอจะเลี้ยงชาวบ้าน คนที่เวลาไปกินอะไรด้วยกัน ถ้าเธอไม่ออกเต็มจำนวน ก็ต้องโดนหารสองทุกครั้ง เธอจำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่เขาเลี้ยงข้าวมันเมื่อไหร่ อาจจะเป็นช่วงที่เริ่มรู้จักกันใหม่ๆ ตอนเข้ามาทำงานมั้ง เลี้ยงก๋วยเตี๋ยวชามหนึ่งกับชามะนาวแก้ว ไม่ถึงร้อยบาท หลังจากนั้นก็ไม่มีแล้ว

พอสิ้นเดือนมาเขาจะบ่นว่าเงินเดือนไม่พอใช้ทุกครั้ง บางทีก็หยิบยืมเธอบ้างอะไรบ้าง ยืมไปแล้วก็ทำเนียนลืม ไม่ยอมคืน เธอไม่ใช่คนที่ชอบทวงเงินใคร เพราะมันกระดากปาก ได้แต่จดไว้ในสมุดบัญชีและเก็บใบเสร็จทุกครั้งที่โดนยืม ถ้ายืมเยอะๆ ต้องทำสัญญา จนตอนนี้รวมๆ แล้วก็เป็นเงินไม่น้อยเลย แต่พอเธอแกล้งลองใจเอ่ยปากจะยืมเขาบ้าง เขากลับบอกปัดอ้างว่าไม่มีเหมือนกันต้องรอเงินเดือนออก พอเงินเดือนออกเขาก็หาข้ออ้างไปเรื่อยเพื่อไม่ให้เธอยืมอีก

วันเกิด วันครบรอบ วันสำคัญต่างๆ เขาไม่เคยมีของขวัญให้กัน พาไปกินข้าวก็หารสอง ซื้อเสื้อผ้า หรือของใช้ดีๆ ให้ตัวเองสักอย่าง เขาก็หาว่าฟุ่มเฟือยทั้งที่เป็นเงินของเธอด้วยซ้ำ

เธอก็ทำเป็นไม่ใส่ใจ ทั้งๆ ที่หลายครั้งก็แอบเสียความรู้สึก แต่ก็พยายามคิดในแง่ดีว่าเขาไม่ใช่คนอื่นไกล เรารักกันมาตั้งสี่ปี อีกหน่อยเขาได้เลื่อนตำแหน่งสูง เงินเดือนมากขึ้น ฐานะมั่นคงแล้ว เขาก็คงมองเห็นความดีของเธอบ้าง แล้วเราก็จะได้แต่งงานกัน ฝันลมๆ แล้งๆ ไปวันๆ

เขางกกับเธอ แต่ดันไปทำตัวป๋าซื้อกระเป๋าแบรนด์เนม และเลี้ยงข้าวคนอื่นเนี่ยนะ

ผีเปรตนี่

หญิงสาวใจเต้นแรงรัวๆ รีบพิมพ์ขอพิกัดร้านที่ว่าจากจอยทันที

อยากรู้นักว่าถ้าธรรศเห็นเธอจะแก้ตัวว่ายังไง