เข้าห้องผิด

“อะแฮ่ม” เสียงกระแอมช่วงดึงสติอันน้อยนิดของหญิงสาวให้กลับมา เธอรีบขยับถอยออกมา แต่ตาเหลือบเห็นหยดน้ำตาที่เปื้อนเสื้อของอีกฝ่ายเป็นดวงๆ ก็นึกกระดาก

“ขอโทษค่ะ ฉันทำเสื้อคุณเปื้อน”

เขาก้มลงมองเสื้อสีขาวของตัวเอง จนเธอนึกกระดากใจ

“เดี๋ยวฉันเอาไปซักให้ก็ได้นะคะ”

“ไม่เป็นไร คุณเมาเหรอ”

“เปล่านะ ฉันไม่ได้เมา เอิ๊ก...” เธอสะอึกเบาๆ ยิ้มแหยๆ “ก็แค่มึนๆ นิดหน่อยเท่านั้น เรื่องเสื้อคุณ...”

“ไม่เป็นไรหรอก เปื้อนนิดหน่อยเอง ว่าแต่คุณจะไปชั้นไหน” 

มิวราไม่ตอบ แต่ล้วงหยิบคีย์การ์ดขึ้นมาแตะ ทว่าปุ่มชั้นที่เธออยู่ถูกกดไว้แล้ว

“หืม” หญิงสาวขมวดคิ้วไม่ทันอ้าปากจะถาม เสียงลิฟท์ก็ดังขัดจังหวะเสียก่อนที่ชั้นสิบห้าพอดี

ติ๊ง!

พอประตูเปิดออก มิวราก็ก้าวเดินโซเซออกไป ทางเดินเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือสมองเธอนี่แหละ ที่มึนงงมองทางแยกฝั่งซ้ายและขวา แล้วห้องเธออยู่ทางไหนวะเนี่ย

จังหวะนั้นชายหนุ่มในลิฟท์ก็เดินแยกไปทางขวาเงียบๆ เธอเลยตัดสินใจเดินไปทางตรงกันข้ามทันที แล้วเดินไปจนสุดซอยตามความเคยชิน พยายามจะใช้กุญแจไข แต่ไขเท่าไหร่ก็ไม่ออก

“ทำไมมันเปิดไม่ได้หว่า” จังหวะนั้นคนในห้องก็เปิดประตูออกมา

“คุณเป็นใครเนี่ย เข้ามาในห้องฉันได้ยังไง” มิวราถามอย่างงุนงง

“ผิดห้องไหมคุณ นี่ห้องฉันต่างหาก 1506”

“หื้อ...ไม่นะ ห้องนี้แหละห้องฉัน 1516” ปากบอก แต่พอตาเลื่อนขึ้นไปมองที่เลขบนประตูก็พบว่าไม่ใช่เลขที่ห้องตัวเอง

“อ้าว ผิดห้องเหรอ ขอโทษนะคะ สงสัยฉันจะเดินผิดฝั่ง”

หญิงสาวเอ่ยด้วยสติอันน้อยนิด ตาก็ใกล้จะปิดเต็มที ทั้งง่วงทั้งเมา ก่อนเดินโซเซไปอีกทางจนถึงห้องริมสุดของอีกฝั่ง คราวนี้เธอแหย่กุญแจเข้าไปยังไม่ทันไข ห้องก็เปิดเข้าไปได้ง่ายดาย มิวราจึงไม่รอช้ารีบดันประตูเข้าไปทันที

ห้องมืดสลัวไม่ได้เปิดไฟ เธอสลัดรองเท้าออกที่หน้าประตู แล้วเดินเปะปะคลำทางไปทิ้งตัวลงบนโซฟาหนังนุ่มนิ่มตามความคุ้นเคย พลางควานหาหมอนมากอดแน่น ความแค้นในใจยังคงคุกรุ่น

“คนหลายใจ...ไอ้คนเฮงซวย...” เธอพึมพำเสียงสะอื้น น้ำตาไหลเปรอะเปื้อนใบหน้า

ทันใดนั้น ประตูห้องน้ำก็เปิดออก พร้อมร่างสูงที่เดินออกมา แต่กลับพบว่าประตูหน้าห้องเปิดอ้า ไม่ได้คิดอะไรก็เดินไปปิดประตู เมื่อกี้เขาคงรีบจะเข้าห้องน้ำไปหน่อยเลยปิดประตูไม่สนิทสินะ ชายหนุ่มคิด ก่อนหันไปเปิดไฟในห้องสว่างโร่ขึ้น สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างที่นอนคุดคู้ที่โซฟากลางห้อง

“เฮ้ย!”

ชายหนุ่มอุทานลั่น สะดุ้งโหยง เมื่อหันไปเห็นผู้หญิงในลิฟท์เมื่อครู่ กำลังนอนคุดคู้อยู่บนโซฟาของเขาอย่างสบายใจเฉิบ

“คุณ...คุณเข้ามาได้ยังไงเนี่ย”

“อืม ไสหัวไป ฉันจะนอน”

นั่น...ไล่เจ้าของห้องเสียด้วย

“จะนอนก็ไปนอนห้องตัวเองสิ นี่มันห้องผม”

เจ้าของห้องตัวจริงกอดอกบอกเสียงเข้ม ตอนนี้เขาถอดหน้ากากอนามัยและหมวกออกเผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาคมคาย

“หนวกหู ไปให้พ้นนะ” หญิงสาวแหวเสียงอู้อี้ แล้วหันหลังให้ กระโปรงทรงสอบเลื่อนขึ้นเผยให้เห็นขาอ่อนรำไร จนเขาต้องรีบเบือนสายตาหนีไปมองทางอื่นด้วยความเป็นสุภาพบุรุษ นี่เขาควรทำยังไงกับเธอดีนะ

ระหว่างที่ชายหนุ่มกำลังหันรีหันขวางคิดว่าจะทำยังไงดีกับผู้หญิงตรงหน้าดี จู่ๆ เจ้าตัวก็ผุดลุกพรวดขึ้นนั่ง จนเขาสะดุ้งโหยง

“เฮ้ย!”

“คุณเป็นใคร เข้ามาทำอะไรห้องฉันเนี่ย” คนหน้ามึนชี้หน้าถามเจ้าของห้อง สีหน้าเอาเรื่อง

“นี่มันห้องผมต่างหาก คุณนั่นแหละบุกรุกห้องผม” คนพูดเกาศีรษะแกรกๆ รู้สึกว่าตัวเองกำลังทำอะไรที่ไร้สาระที่สุด

“โน โน โน คุณอย่ามามั่ว ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ” เสียงอ้อแอ้ ดวงตาแดงก่ำและบวมฉึ่ง ทำให้ใบหน้าจิ้มลิ้มนั้นดูตลกเหมือนกบเคโระตาโปน

หมับ!

กำลังคิดเพลินๆ ร่างสูงก็ต้องผงะ เมื่อเจ้ากบตาปูดเด้งตัวผึ่งขึ้นมายืนตรงหน้าเขา ดวงตากลมๆ เงยขึ้นมองเขานิ่งๆ

“คนหลายใจ จะมาทวงเงินฉันอีกใช่ไหม นี่แน่ะ”

เพียะ!