คุณนั่นแหละที่ผิด

เพียะ!

จู่ๆ มือเล็กก็ฟาดที่แก้มเข้าให้เต็มแรงโดยไม่ทันตั้งตัว จนทำเอามึนงงเห็นดาวยิบๆ ไปชั่วขณะ พอตั้งสติได้ มือข้างเดิมก็เงื้อขึ้นอีกรอบ แต่คราวนี้เขาไม่ยอมเป็นเป้านิ่งให้ตบแล้ว

“หยุดนะ” ชายหนุ่มรีบคว้ามือเธอไว้ทันที

“ปล่อยน้า...มาจับทำไม ฉันจะตบ ตบให้หายแค้น คนบ้า คนนิสัยเสีย”

“ไปโดนตัวไหนมาเนี่ย แรงเยอะชะมัด” เจ้าของห้องบ่นพึมพำ วันนี้มันวันอะไร อยู่ๆ ก็ซวยโดนตบไม่รู้เรื่องแบบนี้

“หยุดนะคุณ ไม่งั้นผมจะแจ้งตำรวจจับคุณ ฐานบุกรุกและทำร้ายร่างกาย”

ได้ผล...หญิงสาวหยุดอาละวาดทันทีเมื่อได้ยินคำว่าตำรวจ

“ตำรวจอะไร แจ้งทำไม ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด ไอ้พี่ธรรศบ้านั่นต่างหากที่ทำผิด” คนเมาเถียงกลับเสียงอู้อี้

“คุณนั่นแหละที่ผิด”

เจ้าของห้องหนุ่มพยายามทำขึงขังใส่ เขารวบข้อมือเล็กทั้งสองข้างของเธอไว้แน่นด้วยมือเพียงข้างเดียวเพื่อไม่ให้เธออาละวาดไปมากกว่านี้

“ฉันผิดยางงาย”

“ข้อแรกคุณเข้าห้องผิด และข้อสองตบผิดคน ข้อสามผมไม่ใช่ไอ้พี่ธรรศบ้า แฟนคุณ ไม่ใช่คนที่คุณจะมาตบตีทำร้ายร่างกายได้นะ” เสียงดุเข้มแทงใจดำของคนฟังจนน้ำตารื้นขึ้น ในสมองผุดภาพที่คนรักอี๋อ๋อกับสาวอื่น และขับรถผ่านหน้าเธอไปอย่างเลือดเย็น แถมยังส่งข้อความมาทวงเงินให้เจ็บใจอีก

“ใช่สิ ฉันมันผิด ผิดที่ตาถั่วรักคนผิด ผิดมาตลอดเลย” น้ำเสียงอ่อนล้าจนน่าใจหาย

“ถ้ารู้ว่ารักคนผิด ก็เลิกรักไปสิ แล้วกลับมารักตัวเอง มันยากตรงไหน” ปกติเขาไม่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านโดยเฉพาะชาวบ้านที่ไม่รู้จักแบบนี้

คำนั้นกระแทกใจคนฟังอย่างแรง ตรรกะของเขาเรียบง่ายไม่ซับซ้อน

“พูดง่ายแต่ทำยากน่ะสิ คบมาตั้งหลายปีแล้ว ให้เลิกง่ายๆ ฉันทำอะไรผิด เขาต่างหากที่ผิด”

“งั้นก็คบต่อไป” ห้ามไม่ได้ก็ยุส่งเสียเลย จบๆ ไป

“แต่ฉันไม่อยากคบแล้ว หมอนั่นนิสัยเสียจะตาย งกด้วย”

“อ้าว!” เขาอุทาน ชักไม่แน่ใจว่าระหว่างเมากับบื้อ ผู้หญิงตรงหน้าเป็นแบบไหนกันแน่ รู้ว่าผู้ชายนิสัยเสีย แถมงกด้วย ก็ยังอยากจะคบต่อ

เอาเถอะ โบราณว่าไว้ อย่าไปถือคนบ้า อย่าไปว่าคนเมา

“คุณไม่เข้าใจหรอก ว่ามันเจ็บแค่ไหน ตอนเห็นเขาใจดีกับผู้หญิงคนอื่น แต่ใจร้ายกับฉันคนเดียว ฮือๆ”

จากอาละวาด กลายเป็นร้องไห้โฮเหมือนเขื่อนแตกในพริบตา ทำเอาคนฟังถึงกับตะลึงงัน นี่เขากำลังคุยกับคนบ้าจริงๆ ใช่ไหม

“ร้องไห้ทำไมเนี่ยคุณ หยุดเป่าปี่ก่อน ถ้าจะอาละวาดก็ช่วยกลับไปที่ห้องตัวเองก่อนได้ไหมเนี่ย”

คนอินโทรเวิร์ดถึงกับกุมขมับ รับมือไม่ถูก ปลอบคนก็ไม่เป็น โลกอันแสนสงบของเขาต้องพังทลายเพราะเจอแม่สาวขี้เมาคนนี้ เขาควรจัดการยังไงกับเธอดี จับโยนออกไปนอกห้องเสียดีไหม ถึงยังไงก็คนแปลกหน้าไม่ได้รู้จักกันอยู่แล้ว

ยังคิดไม่ตก จู่ๆ หญิงสาวก็สะบัดข้อมือตัวเองออกอย่างแรง ซึ่งเขาก็ยอมปล่อย เพราะคิดว่าเธอจะได้สติและกลับห้องไปแต่โดยดี แต่ทว่าเขาคิดผิดไป

“เฮ้ย!” ชายหนุ่มอุทานลั่น รู้สึกวูบ เมื่อถูกคว้าคอเสื้อเชิ้ตแล้วกระชากลงมาใกล้

“คุณว่าฉันสวยไหม” คำถามนั้นทำให้คนฟังนิ่งไป

“ก็ไม่ได้แย่นะ”

“ไม่แย่นี่คือสวยหรือไม่สวย”

“ส่องกระจกเอาเองก็ได้มั้ง”

“นั่นสินะ ฉันไม่สวยจริงด้วย” พูดเองเออเองไปอีก “เพราะถ้าสวยไอ้พี่ธรรศคงไม่ไปหลียัยน้องใบชาอะไรนั่น คุณรู้ไหม ถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่ให้สถานะฉันเลยด้วยซ้ำ ไอ้คนบ้านั่น”

ชายหนุ่มส่ายหน้าเบาๆ

“เฮ้อ ผมว่าคุณควรพักดีกว่านะ กลับไปนอน...อุ๊บ!”

ยังไม่ทันพูดจบ ร่างบางก็ยื่นริมฝีปากมาประทับลงบนปากของเขาอย่างจัง