เข้าสู่ระบบไตรทศยกโทรศัพท์ขึ้นเพื่อถ่ายรูปด้านหน้าของบ้านและซูมเข้าไปจนเห็นบ้านเลขที่ ก่อนจะส่งไปที่เครื่องโทรศัพท์มือถือของแม่ เพราะต้องการคำยืนยันว่าที่นี่เป็นบ้านตามจุดที่แม่ปักหมุดมาไว้จริงๆ เพราะหากไม่ใช่แล้วเขาลงไปถามไถ่หรือไปกดกริ่งเรียกคนด้านในออกมา เขาคงต้องหน้าแหกแน่ๆ ที่ทึกทักเอาตึกโมเดิลนี้เป็นตำหนักทรง
‘ใช่จุดที่แม่ปักหมุดมาไหมครับ’ เขาพิมพ์ไปในข้อความ Line หลังจากส่งภาพไปให้แม่เรียบร้อยแล้ว
‘ใช่ กดกริ่งเรียกเขาได้เลย แม่เรียนกับเลขาของแม่หมอไว้แล้ว’
ไตรทศกลอกตามองบนเมื่อได้ยินคำว่า ‘เรียนกับเลขา’ เพราะกะอีแค่นัดพบหมอผี แม่เขาถึงกับต้องใช้คำว่า ‘เรียน’ แล้วหมอผีสมัยนี้ก็ต้องมีเลขาด้วยเหรอ อารมณ์เขาเหมือนจะขึ้น กัดปากตัวเองแบบหงุดหงิดเต็มที ที่เขากำลังจะกลายเป็นอีกคนที่ต้องมากราบกรานให้คนหลอกลวงพวกนี้ให้ช่วย
‘แม่ไม่เปลี่ยนใจแน่ใช่ไหมครับ ที่จะให้ผมเข้าไปนะ’
‘ถ้าแม่เปลี่ยนใจแล้วแม่จะให้ทศไปทำไม ทศก็รู้นี่ว่าเราพึ่งพาใครไม่ได้อีกแล้ว แม้แต่ตัวทศเอง ทศก็ไม่สามารถจะรักษาน้องได้ แล้วนี่คือทางเลือกหนึ่งซึ่งอาจจะเป็นทางออก เราจะไม่คว้าไว้เหรอทศ หรือทศจะปล่อยให้น้องตาย’
ไตรทศพูดไม่ออกไม่รู้ด้วยว่าควรจะพูดคำไหนกับแม่อีก เขาจึงทำได้เพียงส่งสติ๊กเกอร์รูปหัวใจไปให้แม่เท่านั้น เป็นอันว่ารู้กันว่าเขาจะทำในสิ่งที่แม่ร้องขอนั่นคือ ให้เขามาพบแม่หมอขวัญยิหวาในวันนี้ เพื่อบอกเล่าอาการของ ‘ตรีทิพย์’ น้องสาวเพียงคนเดียวของเขาให้แม่หมอฟัง เพื่อให้แม่หมอพิจารณาว่าจะไปทำการรักษาให้ที่บ้านหรือไม่
ดวงตาคมเข้มมองตรงไปยังรั้วอัลลอยขนาดใหญ่ ไม่ว่าจะมองแค่ประตูรั้ว แนวกำแพง หรือมองเข้าไปเห็นตึกขนาดใหญ่ด้านใน เขาก็ยังไม่อยากเชื่อว่านี่คือตำหนักทรงจริงๆ แต่หากเป็นเช่นนั้นก็แปลว่าแม่หมอคนนี้คงไม่ธรรมดา ไอ้ที่ไม่ธรรมดาก็คือ คงจะหลอกเงินคนรวยกระเป๋าหนักแบบแม่ของเขามานักต่อนักแล้ว ถึงได้มีเงินสร้างบ้านใหญ่โตขนาดนี้ สนนราคาที่ดินในย่านนี้รวมทั้งค่าก่อสร้างบ้าน เขาว่าน่าจะไม่ต่ำกว่า 100 ล้าน และอีกไม่กี่นาทีต่อจากนี้ แม่ของเขาจะกลายเป็นหนึ่งในบรรดาคนสนับสนุนพวกลวงโลกหรือเปล่า
ไตรทศถอนหายใจเฮือกใหญ่ แม้ไม่อยากมา แต่เมื่อมาถึงแล้วก็ต้องลองดู เพราะคำที่แม่บอกยังก้องอยู่ในความรู้สึก... ตัวเขาซึ่งเป็น ‘นายแพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านประสาทวิทยา’ เขาก็รักษาน้องสาวไม่ได้ และแม้จะเสาะหาแพทย์ผู้เชี่ยวชาญสำหรับรักษาอาการที่น้องสาวเป็น แต่ทุกนายแพทย์หรือแพทย์หญิงที่เขาส่งตัวน้องไปและขอคำปรึกษา ต่างส่ายหน้าว่าไม่รู้ว่าน้องสาวของเขาป่วยด้วยโรคอะไร แต่ก็มีบางท่านที่แนะนำให้เขาไปปรึกษาพระ หรืออาจารย์ดังๆ
เพราะตรีทิพย์เจ็บปวดเนื้อตัวทุกครั้งในคืนวันโกนและวันพระ หล่อนจะรู้สึกราวกับมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงอยู่ตามร่างกาย และในวันธรรมดาที่ไม่ใช่วันพระวันโกน ตรีทิพย์ก็จะอ่อนแรงในช่วงกลางวัน และจะมีแรงในช่วงกลางคืน
ตลอดทั้งกลางคืนตรีทิพย์ใช้เวลานั้นหมดไปกับการกิน หล่อนกินทุกอย่าง กินอย่างหิวกระหาย กินอย่างไม่รู้จักอิ่ม จนกลายเป็นว่าแม่ต้องจัดเวรแม่บ้านออกเป็น 2 กะ เพราะต้องดูแลตรีทิพย์อย่างใกล้ชิด
ตลอดระยะเวลา 1 เดือนที่ผ่านมานี้ คนในครอบครัวไม่เคยนอนได้เต็มอิ่ม เขาก็เช่นกัน และเมื่อปรึกษากับเพื่อนๆ แพทย์ด้วยกัน ทุกคนก็ลงความเห็นว่าควรพาตรีทิพย์ไปรักษาตัวที่ต่างประเทศ ซึ่งขณะนี้เพื่อนๆ ของเขากำลังช่วยประสานงานกับแพทย์ในโรงพยาบาลที่คิดว่าจะรักษาได้ โดยเล่าอาการเบื้องต้นพร้อมส่งคลิปวิดีโออาการของตรีทิพย์ไปให้ทางโน้นพิจารณา แต่จนถึงวันนี้เขายังไม่ได้รับคำตอบว่าที่ใดจะมีแนวทางรักษา
แต่แล้วแม่ก็มีข้อเสนอ เมื่อคุณน้าเพื่อนของแม่ แนะนำให้แม่ลองมาปรึกษาแม่หมอขวัญยิหวาว่าตรีทิพย์ถูกทำของใส่หรือเปล่า เพราะจากที่คุณน้าประเมินอาการก็คิดว่าใช่
แม่เห็นดีเห็นงามกับคำแนะนำของคุณน้า ทั้งๆ ที่บ้านเขาทำงานสายแพทย์กันหมด เรื่องเหนือธรรมชาติเป็นสิ่งที่ไม่คิดจะยุ่งเกี่ยว เขาถูกสอนให้เชื่อในหลักวิทยาศาสตร์ ส่วนเรื่องไสยศาสตร์ก็แค่ปาหี่หลอกต้มตุ๋นผู้คน โดยอาศัยหลักฟิสิกส์เล็กๆ น้อยๆ แค่นั้นก็ทำให้ผู้คนหลงเชื่อได้แล้ว แต่ตอนนี้แม่กลับจะผ่าเหล่าโดยเชื่อในหลักไสยศาสตร์นั้นเสียเอง แต่เขาก็เข้าใจแม่ เพราะแค่ฟางเส้นเล็กๆ ที่พอจะมีความหวัง คนเป็นแม่ก็เลือกที่จะคว้าไว้
แต่ฐานะครอบครัวของเขาซึ่งเป็นถึงเจ้าของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง หากจะปล่อยให้แม่พาน้องสาวไปพบคนทรงเจ้าเข้าผีที่ตำหนัก เขาก็ไม่ยินดีเหมือนกัน ทางเดียวที่เขาจะยอมก็คือ แม่หมอขวัญยิหวาต้องเข้ามาดูอาการของตรีทิพย์ที่บ้าน
คุณน้าจึงเช็กคิวของแม่หมอขวัญยิหวาให้แม่ ก็ได้คำตอบว่าแน่นเอี๊ยดจนไม่สามารถรับงานนอกสถานที่ได้ แต่ถ้าจะมาที่ตำหนักก็ยินดี แต่เขาก็ยอมให้เป็นแบบนั้นไม่ได้อยู่แล้ว เพราะเขาไม่อาจรู้ได้เลยว่าวันที่แม่มาพบแม่หมอจะเจอใครบ้าง และสภาพของตรีทิพย์ก็ไม่ควรให้ใครพบเห็น เพราะหากเรื่องนี้รู้ถึงหูนักข่าว แน่นอนว่าภาพลักษณ์โรงพยาบาลจะต้องเสียหายอย่างแน่นอน
แสงจากตะเกียงเจ้าพายุที่ตั้งอยู่ท้ายเรือ สะท้อนให้เห็นเงาดำๆ ของหญิงชายที่กำลังเสพสมกันอย่างถึงพริกถึงขิง ชายนั่งพิงประทุนเรือ มีหญิงคร่อมทาบอยู่ด้านบนและขย่มจนเรือโคลง ก่อนจะเปลี่ยนท่วงท่าเป็นฝ่ายหญิงคลานเข่า 4 ขา แล้วฝ่ายชายเสียบดุ้นยาวใหญ่ใส่ตรงบั้นท้ายก่อนจะกระเด้ารัวเร็ว จนฝ่ายหญิงซุกหน้าแทบพื้น บิดกาย ส่ายสะบัด ด้วยความเสียว แล้วไม่นานฝ่ายชายก็ชันตัวขึ้น ยกขาข้างหนึ่งของฝ่ายหญิงขึ้นพาดบ่า จากนั้นก็เสยดุ้นยาวใหญ่เข้าไป แรงลมพัดเอื่อยเฉื่อยจนทำให้คลื่นเงาสะบัดไหว ยังไม่เท่าแรงกระแทกกระทั้นที่คนทั้งคู่ทำต่อกัน อิ่ม... บ่าวคนสนิทที่น้ำเพชรเร้าหรือให้พามาดักรอเนื่องที่ในคลองหลอดทุกวัน มองภาพตรงหน้าอย่างพูดไม่ออกบอกไม่ถูก ด้วยเห็นเหตุการณ์ตลอด ไม่คิดว่าลูกสาวคนเดียวของพระอรรถจะแรดและร่านผู้ชายได้เท่านี้ แต่ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อเพราะทุกครั้งนั้นน้ำเพชรเป็นฝ่ายรุกเร้าเนื่องก่อน และครั้งนี้ก็เช่นกัน ร่างเปล่าเปลือยที่คร่อมทาบดุ้นยาวใหญ่ของเนื่อง สำหรับหญิงมีผัวแล้วอย่างนางก็อดรนทนไม่ไหวต้องนั่งหนีบต้นขาแนบชิด กว่าจะรู้ตัวนางก็ครางกระเส่าไม่แพ้เสี
เนื่องเคลื่อนฝ่ามือขึ้นไปโอบประคองสองเต้าอวบ แม้ปากจะบอกไม่ แต่ร่างกายเขากำลังทำ “พี่เนื่องจ๋า... น้ำเพชรอยากให้พี่เนื่องจูบ อยากได้พี่เนื่องสัมผัส อยากให้พี่เนื่อง... อื้อ... พี่เนื่องจ๋า... ช่วยน้ำเพชรด้วย” สาวน้อยพยายามปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเอง แต่เป็นเขาที่ยั้งไว้ นั่นยิ่งทำให้น้ำเพชรเสียจริตคล้องแขนรอบคอเขาพร้อมกับประกบปากจูบเร่าร้อนรุนแรง “พี่เนื่องจ๋า... นะจ๊ะ... ทำน้ำเพชรนะจ๊ะ น้ำเพชรอยากเป็นเมียพี่เนื่อง นะจ๊ะพี่เนื่องจ๋า...” “แต่คุณน้ำเพชรจะเสียใจนะขอรับ” “ไม่เลย ไม่เลย น้ำเพชรดีใจ เต็มใจ พี่เนื่อง อื้อ...” เนื่องประคองใบหน้าสวยเป็นฝ่ายกระหน่ำจูบหล่อนเสียงเอง เขาชอนลิ้นกวาดต้อนชอนชิม พร้อมๆ กับปลดเปลื้องเสื้อผ้าโดยมีน้ำเพชรให้ความร่วมมือ พริบตาร่างงดงามสวยสดอวบอิ่มไปทั้งเนื้อตัวก็กระจ่างชัดอยู่ในความสลัวของยามหัวค่ำที่มาเยือน “พี่เนื่องจ๋า...” หญิงสาวแรกรุ่นงดงามเสมือนดอกไม้แรกแย้มเรียกเขาเสียงหวานก่อนจะค่อยๆ ทอดร่างเปลือยเปล่าลงนอนบนพื้นกระดานเรือ
“โอว... พ่อเนื่องจ๋า... ทำไมเก่งแบบนี้ โอว... ซี้ด... ทำไม... โอว...” เนื่องยิ้มไม่ตอบแต่กลับประคองเต้าอวบอัดทั้งสองข้างและซุกหน้าลงไปคลุกเคล้าพร้อมกับแอ่นอัดดุ้นยาวใส่ร่องฉ่ำน้ำไปด้วย นั่นยิ่งทำให้พะยอมนั่งไม่ติดดุ้น หล่อนขยับตัวขึ้นลงตามแรงกระแทก ปากก็ร่ำร้องถึงความเสียดเสียวที่ได้รับไม่หยุด “อ้า... ซี้ด... เก่งเหลือเกิน... โอว... พ่อเนื่องจ๋า... โอว...” “พี่พะยอมชอบไหมจ๊ะ” เนื่องถามขณะแลบลิ้นละเอียดยอดอกสีสดที่แข็งสู้ปากสู้ลิ้น “ชอบจ้ะ ชอบ... อื้อ... พ่อเนื่องจ๋า... พี่ชอบ ซี้ด...” “ผัวก็ชอบ ผัวอยากให้เมียมีความสุข” เสียงกระเส่าตอบกลับและก็เห็นรอยยิ้มน้อยๆ ปรากฏบนใบหน้าของพะยอม พร้อมกับตอบรับว่าหล่อนสุขมาก ก่อนที่พะยอมจะวางทาบฝ่ามือที่บ่าของเขาและเป็นฝ่ายควบขี่เขาเอง “อ้า... อ้า... ผัวขา... อ้า... โอว... เมียสุข...” “ผัวก็สุข โอว...” “ซี้ด... โอว... เมียสุข... อ้า... โอว...โอว... อ๊ายยยยย...” พะยอมกรีดร้องร่างเกร็งกระตุกร่อง
‘พ่อเนื่องมีจะไปธุระที่ไหนหรือไม่ พี่จะคอยช่วยดูแลแม่มะลิให้’ “ก็ว่าจะไปหาตลาดท้ายน้ำแห่งใหม่น่ะจ้ะพี่” เพราะทำใจให้ไปส่งตลาดท้ายน้ำของเถ้าแก่ย้งไม่ได้ ไม่อยากไปเห็นหน้าตาไอ้คนชั่ว แม้เถ้าแก่ย้งจะไม่เกี่ยวโดยตรงแต่ก็เป็นคนต้นเรื่อง ถ้าเถ้าแก่ย้งไม่แนะนำ ไอ้พระอรรถก็คงไม่มีปัญญาเอาสิ่งนั้นมาใช้ ‘ไปส่งที่เดิมก็ได้นะ นางโหงพรายน่ะมันมาบอกว่า ไอ้เถ้าแก่ย้งไล่ปล้ำเมียเล็กๆ จนตกบ้านพิกลพิการไปแล้ว เมียมันก็เลยมาเป็นคนเหยียบหัวเรือแทน ไม่มีใครรู้เรื่องพ่อเนื่องกับแม่มะลิหรอกนะ เรื่องชั่วๆ ของพวกมันน่ะปิดกันมิด พ่อเนื่องไปส่งเสียที่เดิม ไปมาบ้านจะได้สะดวก อีกทั้งก็มีลูกค้าขาประจำอยู่มากนี่นา ช่วงนี้ของในเรือกสวนก็มากมายจะได้เร่งให้คนงานเก็บหาลงเรือ’ เนื่องฟังอย่างตั้งใจ ยิ้มน้อยๆ ที่นวลใส่ใจเขาไปทุกเรื่องและทำราวกับว่ามีชีวิตมีเลือดเนื้อจริงๆ แต่เมื่อได้ฟังชะตากรรมของเถ้าแก่ย้งก็อดไม่ได้ที่จะถามถึงอีกคน แต่ยังไม่ทันเอ่ยปาก พี่นวลก็บอกเสียก่อน ‘ส่วนไอ้คุณพระนั่น ก็บ้าบอ ไล่ปล้ำเมีย ไล่ปล้ำบ่าวไพร่ทุกวัน จนอีคุณหญิงเมียม
เนื่องพยักหน้า กำมือแน่นกัดปากตัวเองจนเจ็บ เพื่อฟังสิ่งที่ตามั่นจะพูดต่อให้จบ นั่นคือ พระอรรถป้ายน้ำมันพรายไปทั่วทั้งตัวของมะลิ เพื่อหวังให้มะลิหลงมันจนหัวปักหัวปำปรนเปรอรสสวาทให้มันเพียงคนเดียว แต่พระอรรถกลับดูดเลียกลืนกินทุกหยาดน้ำที่หยดออกจากตัวมะลิ นั่นจึงทำให้แทนที่มะลิจะหลงพระอรรถฝ่ายเดียว กลับกลายเป็นพระอรรถก็หลงมะลิจนลืมหูลืมตาไม่ขึ้น คนทั้งคู่จะเสพสังวาสกันทั้งวันทั้งคืน แทบไม่กินไม่นอน จนกว่าจะมีใครคนใดคนหนึ่งหมดแรงตายไปเสียก่อน “ตอนนี้ไอ้คงมันกำลังแก้ของ แต่มันแก้ไม่ได้หรอก” “ทำไมแก้ไม่ได้จ๊ะตา อาจารย์คงเป็นคนทำก็ต้องแก้ได้สิ” ‘ไม่ได้หรอกพ่อเนื่อง เพราะตอนนี้... แม่มะลิมีระดู แล้วไอ้คุณพระมันไปดูดเลีย ของที่ไอ้คงมันลงไว้เลยเสื่อมหมด อีโหงพรายตัวนั้นมันเป็นเจ้าของน้ำมันพราย มันก็ย้อนไปจัดการไอ้คง’ “แล้วฉันต้องทำยังไง ให้ฉันรอเฉยแบบนี้ไม่ได้หรอกนะ ถ้ามันทำร้ายมะลิ” “ตาจะไปรับมะลิให้เอง พ่อเนื่องไปรอที่วัด ไปแจ้งท่านสมภารไว้ เราจะไปทำพิธีล้างอาถรรพ์กันที่นั่น ทำให้ดีที่สุดนะพ่อเนื่อง เชื่
แค่เหยียบย่างขึ้นมาบนเรือนกลิ่นคาวคลุ้งเหม็นจัดก็โชยมา คิ้วเล็กขมวดเข้าหากัน สีหน้ามีแววกังวลสุดๆ หากไม่ใช่คนที่เคยใช้สิ่งนี้มาก่อนก็อาจไม่รับรู้ถึงกลิ่นนี้ แต่เพราะเขาคุ้นเคยและใช้มาแล้วหลายครั้งหลายหน แต่ละหนที่ใช้ก็เพียงให้ได้เมีย จากนั้นผู้หญิงที่ตกเป็นเมียเขาแล้วก็เหมือนตกกระไดพลอยโจนต้องยินยอมเป็นเมียเขาแต่โดยดี ไม่มีการใช้งานสิ่งนั้นซ้ำอีก แต่กลิ่นที่คละคลุ้งนี้ดั่งจะฟ้องว่า ‘น้ำมันพราย’ ขวดนั้นถูกใช้ซ้ำแล้วซ้ำเล่ากับคนคนเดียวกัน และจำเพาะว่าของอาถรรพ์ราวจะรุนแรงขึ้นอีกเท่าตัว เชิดพาเถ้าแก่ย้งเดินมาที่หน้าห้อง ที่ด้านนอกนั้นมีถาดอาหารหลากหลายอย่างที่พร่องไปเล็กน้อย ทว่าเสียงหอบหายใจจากคนด้านในที่ดังเล็ดลอดออกมาไม่ได้เล็กน้อยเลย เดาได้โดยไม่ต้องเห็นภาพว่าคนด้านในกำลังเสพสังวาสกันอย่างถึงพริกถึงขิง “ไอ้เชิด... มึงไม่บอกนายมึงเหรอ” “บอกแล้วขอรับเถ้าแก่ อาจารย์คงก็ย้ำนักย้ำหนา แต่... คุณพระท่าน” เชิดทอดถอนใจก่อนจะค่อยๆ ผลักบานประตูให้เปิดออก กลิ่นคละคลุ้งรุนแรงกว่าเดิมพุ่งมาปะทะ นั่นทำให้เถ้าแก่ย้งต้องเบ้หน้







