บุพเพสนธยา

บางครั้ง...ชีวิตของคนเราอาจจะสั้นกว่าที่คิด?  

ชายหนุ่มบ่นพึมพำในใจอย่างนึกสมเพชตัวเอง ก่อนจะถ่มน้ำลายผสมเลือดทิ้งด้วยความรู้สึกเบื่อหน่าย เขาจ้องมองชายฉกรรจ์สองคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าด้วยสายตาแข็งกร้าวราวกับต้องการประกาศว่า...หากรอดไปได้ ชีวิตของมันสองคนจะต้องดับลงอย่างแน่นอน!

“ใครจ้างพวกมึงมา” เจ้าของร่างหนาหนักที่เต็มไปด้วยบาดแผลถามลอดไรฟัน

“...เขาว่าคนตายจะรู้ทุกอย่าง ตายไปเดี๋ยวมึงก็รู้เอง!” เสียงของหนึ่งในสองคนตอบกลับ ก่อนจะเหวี่ยงร่างของคนถามใส่รั้วสังกะสีจนเกิดเสียงดัง ‘โครม!’

“ถ้าจะโทษใครสักคน มึงก็โทษตัวเองเถอะ” มันบอกกลั้วหัวเราะ กวาดตามองร่างหนาที่นอนหมอบติดพื้นกำแพงเพราะแรงปะทะเมื่อครู่ด้วยสายตาเหี้ยมเกรียม “...ชอบเสือกไม่เข้าเรื่อง”

‘คลิก!’

เสียงขึ้นลำกล้องดังจากวัตถุสีดำขลับในมือของชายฉกรรจ์ ทำให้เจ้าของร่างหนาที่สะบักสะบอมเต็มทีรู้ได้โดยสัญชาตญาณว่า ‘หากไม่ทำอะไรสักอย่างคงรอดยาก!’ และถึงแม้สมองจะยังสั่งงานอย่างแข็งขัน แต่การถูกซ้อมอย่างหนักติดต่อกันมาหลายชั่วโมงมันก็สร้างความเสียหายมากเกินไป...เพราะตอนนี้ ร่างกายแทบจะไม่ตอบสนองอะไรแล้ว!

“คุณตำรวจ! ช่วยด้วยค่ะ! ช่วยด้วยยยย!”

เสียงของใครบางคนที่ร้องตะโกนขึ้นมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำให้ชายฉกรรจ์ทั้งสองชะงักไปทันที มันสบถเสียงขุ่นด้วยความหงุดหงิด ก่อนที่จะเตะเข้าที่กลางลำตัวของเขาอีกหลายครั้งเพื่อระบายโทสะ นานหลายนาทีกว่าชายฉกรรจ์อีกคนจะดึงแกมกระชากมันให้ถอยห่าง สุดท้ายพวกมันจะวิ่งหายไปในความมืดมิดด้านหลังเขตก่อสร้าง

            คนที่เกือบจะหมดลมหายใจไปแบบไร้ค่าถอนหายใจเฮือก มองภาพชายฉกรรจ์สองคนที่วิ่งหนีไปด้วยสายตาอาฆาต เพราะหากเขารอดมาได้เช่นนี้...ก็อย่าหวังว่ามันสองคนจะมีชีวิตรอด! แต่ถึงจะหมายมั่นในใจไว้ ตอนนี้ร่างกายของเขาก็ไม่ได้เอื้ออำนวยต่อความคิดสักเท่าไร? กระทั่งจะลุกขึ้นนั่งก็ยังไม่ทำได้!

ชายหนุ่มเงยหน้ามองแผ่นฟ้ากว้างเมื่อยามสนธยาคล้ายคนหมดเรี่ยวแรง วันนี้เขาเข้ามาตรวจงานของการก่อสร้างช็อปปิงมอลล์ที่นี่เพียงลำพังเพราะไม่อยากให้มีคนติดตามให้วุ่นวายเช่นทุกครั้ง ใครจะคิดว่าความประมาทอันน้อยนิดจะชักนำอันตรายมาให้ง่ายๆ แบบนี้? กว่าจะรู้ตัวก็ถูกซ้อมจนเละ! และคงกลายเป็นศพไร้ญาติไปแล้วหากไม่มีเสียงปริศนาเมื่อครู่...  

“ตายหรือยังนะ?” เสียงปริศนาที่ได้ยินเมื่อครู่บ่นพึมพำ ฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาใกล้ดูเหมือนจะลังเลพอประมาณ

“ยังครับ” เจ้าของร่างที่นอนนิ่งและกำลังคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยตอบกลับ และคำตอบนั้นก็ทำให้เจ้าของฝีเท้าที่ลังเลพอประมาณสะดุ้งโหยง

            “ตกใจหมด!” เธอตำหนิเสียงเบา แต่พอเห็นคนถูกตำหนิพยายามยันตัวขึ้นจากพื้นด้วยความทะลักทุเลก็เอ่ยถาม “ไหวไหมคุณ?”

“พอได้...” เสียงทุ้มของคนที่ถูกซ้อมจนสะบักสะบอมตอบได้เพียงเท่านั้นก็เซถลา โชคดีที่ได้มือบางของคนถามคว้าไว้ทันก่อนจะล้มลงไปกองกับพื้น...ทันทีที่มือบางแตะถูกร่างหนา กลับเหมือนมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ แล่นผ่านคนทั้งคู่ด้วยความรวดเร็วคล้ายโดนไฟชอร์ต ทั้งสองชะงักไปหลายวินาทีก่อนที่เจ้าของมือบางจะเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นเพื่อทำลายความเงียบ

“แบบนี้เขาเรียกไม่ไหว” เธอว่าพลางถอนใจ ในความมืดมิดทำให้ชายหนุ่มมองเห็นคนข้างกายได้เลือนรางกว่าที่ควรจะเป็น หญิงสาวแปลกหน้าหันรีหันขวางอยู่ครู่เดียว ค่อยกระชับวงแขนที่พยุงเขาไว้แล้วกระซิบบอกเสียงเบา

“ฉันว่าเราออกไปจากที่นี่ก่อนเถอะ เดี๋ยวพวกมันจะย้อนกลับมา”

“แล้วตำรวจล่ะ?” เขาตั้งคำถาม เพิ่งสังเกตว่าทุกอย่างรอบกายดูเงียบผิดปกติ ก่อนจะกวาดตามองสำรวจอีกครั้งแล้วได้แต่ถอนใจเมื่อพบเพียงความว่างเปล่า

“ไม่มีหรอกคุณ” เสียงใสบอกคล้ายสารภาพ ช่วยพยุงร่างสูงด้วยความทุลักทุเลพอประมาณ เพราะความสูงที่แตกต่างกันพอสมควร เซถลาอยู่หลายหนจนชายหนุ่มต้องคอยระวังแกมระแวงว่าจะล้มหน้าคว่ำไปด้วยกันตอนไหน? แต่คนข้างกายเขากลับดูไม่ค่อยทุกข์ร้อนเท่าที่ควร แถมเธอยังหัวเราะออกมาเบาๆ เหมือนแก้เก้อให้ตัวเอง แล้วค่อยขยายความเสียยาวเหยียด

“ฉันก็ตะโกนไปอย่างนั้นละ คิดดูสิว่าถนนเส้นนี้รถติดอย่างกับอะไร? คงจะมีคนผ่านไปมาหรอก...อย่างมากก็มีตามป้ายรถเมล์ที่ฉันเดินผ่านมาโน่นละ” 

“...” เขามองคนข้างๆ ด้วยสายตาที่ยากจะอ่าน

“อย่ามองฉันแบบนั้นสิ นี่ฉันช่วยคุณไว้นะ” เสียงใสร้องบอก เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มที่ตัวเองช่วยไว้มองมาด้วยสายตาประหลาด

“...ขอบคุณครับ” เขาตอบกลับเสียงเบา ขณะเดินออกจากเขตก่อสร้างมาถึงริมฟุตพาทข้างถนนที่เต็มไปด้วยรถสัญจรผ่านไปมา

“ฉันว่าเราไปจากที่นี่กันก่อนดีกว่า เพราะถ้าพวกมันย้อนกลับมา...ฉันคงโดนจับเผานั่งยางไปพร้อมกับคุณแน่ ๆ เลย” เธอบอกทีเล่นทีจริง

“...”

เวลาที่เดินล่วงเลยไปจนตะวันลาลับขอบฟ้าทำให้เขามองเห็นใบหน้าของคนแปลกหน้าไม่ชัดเท่าไรนัก แสงสนธยาอาบไล้ทั่วบริเวณเขตก่อสร้างที่พอจะมองเห็นรอบด้านได้บ้างเริ่มเลือนราง ก่อนความมืดจะเข้าปกคลุมทุกพื้นที่ สุดท้ายก็มีเพียงแสงไฟจากเสาที่อยู่ห่างไปเกือบร้อยเมตรเท่านั้น ที่พอจะทำให้มองเห็นใบหน้าของเธอได้ถนัดตา

“...ล้อเล่นน่าคุณ ทำหน้าดุไปได้” เจ้าของเสียงใสร้องบอก เมื่อเห็นว่าคนข้างกายกำลังจ้องมองมาไม่วางตา

“ไปแจ้งความไหมคุณ เดี๋ยวฉันไปส่ง”

“...ไม่” ลังเลครู่หนึ่งก่อนตัดสินใจปฏิเสธ

“งั้นบ้านคุณอยู่ไหน?” เธอถามอีกครั้ง

“ไม่เป็นไรครับ...คืนนี้ผมว่าจะนอนโรงแรมแถวๆ นี้” เขาครุ่นคิดก่อนตอบออกไป เกรงว่าจะมีการดักรออยู่หน้าบ้าน เพราะพวกมันรู้อยู่แล้วว่าเขายังไม่ตาย 

“...ก็ตามใจคุณนะ”

เธอบอก ก่อนจะโบกมือเรียกแท็กซีที่เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็ว

“ไปโรงแรมใกล้ๆ นะคะ...เอาที่ไม่แพงนะ” เสียงใสเจรจากับคนขับเจื้อยแจ้ว ก่อนจับคนที่ยังมึนงงยัดใส่รถแล้วตามเข้าไปนั่งข้างกันอย่างรวดเร็ว