บุพเพสนธยา

โรงแรมแห่งหนึ่ง“เข้ามาสิคุณ” เธอบอกขณะเปิดประตูห้องพักโรงแรมที่อยู่ไม่ห่างจากเขตก่อสร้างเมื่อครู่มากนัก“...” แม้จะไม่ตอบอะไรแต่คนถูกผู้หญิงชวนเข้าห้อง ก็ยอมเดินตามเข้าไปโดยง่าย“ทำไมทำหน้าแบบนั้น ฉันไม่ปล้ำคุณหรอกน่า!” เธอบอกขณะเดินสำรวจรอบห้อง ราวกับสิ่งเหล่านั้นน่าสนใจกว่าเพื่อนร่วมห้องที่เพิ่งรู้จักกันเป็นไหน ๆ“...ทำไมคุณถึงช่วยผม?” เสียงทุ้มถามหลังจากนั่งเงียบอยู่นานดวงตาสีน้ำตาลเข้มยังจับจ้องคนตรงหน้าคล้ายพิจารณา ร่างสูงโปร่งเพรียวลมที่เพิ่งช่วยชีวิตเขาไว้...เธอดูมีน้ำมีนวลไปสักหน่อย ทำให้ยามมองผ่านดูตัวโตกว่าผู้หญิงทั่วไปเล็กน้อย แต่กระนั้นเธอก็ยังตัวเล็กมากอยู่ดีเมื่อเทียบกับเขา...ใบหน้าหวานที่ต้องยอมรับว่าสะสวยไม่น้อยแม้ปราศจากเครื่องสำอาง แต่สิ่งที่ตรึงหัวใจของชายหนุ่มไว้กลับเป็นดวงตาคู่หวานกลมโตที่เต็มไปด้วยประกาย ช่างรับกับรอยยิ้มสดใสที่มีแจกจ่ายให้คนแปลกหน้าทุกคนที่เธอได้พูดคุยแบบไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย“นั่นสิ ฉันก็สงสัยเหมือนกัน” เจ้าของเสียงใสตอบคล้ายครุ่นคิด ยังคงเดินสำรวจทั่วห้องไม่เลิกรา ก่อนจะหายเข้าไปในห้องน้ำของโรงแรมแล้วกลับออกมา สุดท้ายก็เดินไปหยุดอยู่หน้าตู้เ

สิงหา ภัคราลัญชญ์ นักธุรกิจหนุ่มอนาคตไกลที่แสนสุขุมและเยือกเย็น จนแทบจะเรียกได้ว่าเย็นชาในสายตาคนรอบข้าง ละความสนใจจากเครื่องมือสื่อสารที่เริ่มแผดเสียงร้องอีกรอบคล้ายหมดความสนใจ หยิบกรอบรูปลายไม้ที่ถูกแกะสลักอย่างประณีตขึ้นมองอีกครั้งด้วยสายตาอ่อนโยนในแบบที่น้อยคนนักจะได้เห็น ก่อนจะวางกรอบรูปนั้นลงที่เดิมเช่นที่ทำทุกเช้า ‘หวังว่าเธอจะสบายดี’ ชายหนุ่มคิดเพียงเท่านั้น แล้วขยับลุกจากเตียงนอนกว้างเพื่อทำหน้าที่ของตนหน้าที่...ที่ไม่เคยผิดแผกแตกต่างไปจากทุกวันเวลาก็ยังคงเดินไปข้างหน้า...เช่นเดียวกับชีวิตที่ต้องดำเนินต่อไปโครงการคอนโดมิเนียมสุดหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยา ถูกเปิดตัวอย่างสวยงามท่ามกลางบรรดาแขกกิตติมศักดิ์ระดับท็อปคลาสที่ถูกเชิญมาจากทั่วประเทศ สิงหาในชุดสูทสีดำเป็นทางการกำลังทอดมองวิวแม่น้ำเจ้าพระยาผ่านกำแพงกระจกบานกว้างที่กินพื้นที่ยาวตลอดแนวด้วยสายตาเบื่อหน่าย งานเลี้ยงหรูหราที่มีผู้จนมากมายสวมหน้ากากเข้าหากันเพื่อผลประโยชน์ ทำให้วิวทิวทัศน์ตรงหน้าที่ควรค่าแก่การประทับใจดูไม่น่าอภิรมย์ไปถนัดตา “แหมๆ ดูสิ...หรูหราหมาเห่าสมคำกล่าวอ้างจริงๆ ซะด้วย” พายัพบอกอย่างชื่นชมแกมเหน็บแนม ก

งานเลี้ยงหรูหรายังคงดำเนินต่อไปท่ามกลางความไม่สบอารมณ์ที่หาเหตุผลไม่ได้ของสิงหา แต่กระนั้นชายหนุ่มก็ยังยกยิ้มตามมารยาทเพื่อพูดคุยกับแขกผู้ใหญ่หลายท่านที่วนเวียนผลัดเปลี่ยนเข้ามาทักทายเป็นระยะธุรกิจมากมายที่ครอบครัวของเขาก่อร่างสร้างมาตั้งแต่เมื่อหลายสิบปีก่อน จนเติบเป็นหนึ่งในธุรกิจที่สามารถส่งผลต่อเศรษฐกิจของประเทศได้เช่นทุกวันนี้ เมื่อรวมกับความไม่ค่อยออกงานสังคม ทำให้การปรากฏตัวในงานสังคมของสิงหาสร้างความสนใจจากทุกคนในงานไม่น้อย บางคนทักทายราวกับสนิทสนมกันมายาวนานทั้งที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน แต่กระนั้นชายหนุ่มก็ยังยกยิ้มให้และพูดคุยตามมารยาท“...ไอ้สิงห์ เมื่อกี้ไม่เรียกยิ้ม เรียกแยกเขี้ยว” พายัพบอกแกมหัวเราะ กับท่าทีอึดอัดใจของเพื่อนสนิท“กูเบื่อ” สิงหาบอกสิ่งที่คิดอย่างหน่ายๆ ก่อนสายตาคมจะกวาดหาใครบางคน เพียงครู่ชายหนุ่มก็ยกยิ้มอีกครั้งแต่คราวนี้พายัพกลับสัมผัสได้ว่ารอยยิ้มนั้นมันต่างออกไปจากเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง“มองอะไรวะ” คนที่เห็นความแตกต่างถาม คนถูกตามไม่ตอบแต่ยื่นแก้วแชมเปญของตนเองให้เพื่อนแล้วเดินหนีไปเสียเฉยๆ โดยไม่สนใจเสียงสบถของเพื่อนที่ตะโกนไล่หลังสักนิด

สิงหาหลบมายืนรับลมที่สวนลอยภายนอกงานด้วยความรู้สึกหลากหลาย คำพูดสั้นๆ ของพายัพทำให้ความสับสนเข้าปกคลุมห้วงความคิดไปหมด เขาตามหาเธอมาหลายปีแล้ว ยอมรับเลยว่ามันเป็นช่วงเวลาที่ค่อนข้างยาวนาน และเขาก็เชื่อเสมอว่าสักวันจะต้องได้พบเธออีกครั้ง แต่ก็ไม่เคยคิดไว้เช่นกัน...ว่าเมื่อพบเธอแล้วจะทำอย่างไรต่อไป?ความรู้สึกของเขาในตอนนี้มันเหมือนการวิ่งมาราธอน วิ่งมาอย่างยาวนานจนเจอเส้นชัยแต่กลับไม่กล้าวิ่งข้ามเส้นไป…เพราะไม่รู้เลย ว่าสุดท้ายจะเจออะไรบ้างที่ปลายทาง?“คิดอะไรอยู่คะ” น้ำเสียงสดใสของผู้มาใหม่ดังขึ้นจากทางด้านข้าง ทำเอาคนที่กำลังจมอยู่กับความคิดตัวเองชะงักไปเล็กน้อย“ป่าน...คุณมาตั้งแต่เมื่อไรครับ ผมตกใจหมดเลยนะ” สรรพนามที่ถูกเอ่ยออกมาเพราะความลืมตัวชั่วขณะ ทำให้หญิงสาวยกยิ้ม“ก็มาทันเห็นใครบางคนถอนหายใจเหม่อๆ นี่ละค่ะ” ปาหนันบอก น่าแปลกใจที่เธอรู้สึกเป็นกันเองกับชายหนุ่ม“จำผมได้แล้วใช่ไหม” น้ำเสียงน่าฟังของสิงหา ทำให้ปาหนันพยักหน้าแทนคำตอบ“...ไม่น่าเชื่อนะคะ ว่าฉันจะได้เจอคุณอีก” เธอว่าอย่างอารมณ์ดี“แต่ผมเชื่อนะ ว่ายังไงเราสองคนจะต้องได้เจอกันอีก” สิงหาบอกด้วยน้ำเสียงหนัก

เสียงเคาะประตูห้องทำงาน ทำให้คนที่กำลังนั่งมองภาพวาดของหญิงสาวในกรอบไม้ลวดลายสวยงามแบบเดียวกันกับที่ถูกวางไว้ในห้องนอนของเขาละสายตาจากภาพตรงหน้า ก่อนจะปรายตามองผู้มาใหม่ที่ค้อมศีรษะเล็กน้อยเพื่อทำความเคารพตามมารยาท“ได้อะไรมาบ้าง วศิน” สิงหาเอ่ยถามถึงเรื่องที่ใช้ให้ผู้ช่วยคนสำคัญ ที่รั้งตำแหน่งที่ปรึกษาทางกฎหมายของตระกูลไว้ด้วยอีกตำแหน่ง“น่าสนใจทีเดียวครับ เธอทำให้ผมนึกถึงตอนสืบเรื่องของ...”วศินละคำพูดไว้เพียงเท่านั้น ไม่อยากเอ่ยถึงเรื่องที่สร้างความคลางแคลงใจ และยังเต็มไปด้วยข้อกังขาเหล่านั้นขึ้นมาอีก เพราะรู้ดีว่าเรื่องของ ‘เขาคนนั้น’ เป็นตะกอนขนาดเล็กที่ยังตกค้างและมักจะสร้างความขุ่นใจให้กับเจ้านายของตัวเองได้อย่างง่ายๆ“ว่ามา” สิงหาบอก มุมปากยังมีรอยยิ้มประดับแม้ว่าจะเป็นรอยยิ้มแกมเยาะก็ตามที“คุณ ‘ปาหนัน ชลวัฒน์สุวรรณ’ หรืออีกชื่อคือ ‘ปาหนัน ศิลาศิลศาสตร์’ ครับ”“สองนามสกุล?” คนฟังขมวดคิ้วเล็กน้อย เปิดแฟ้มที่คนสนิทยื่นให้“คุณปาหนันเคยเป็นลูกสาวคนกลางของตระกูล ‘ชลวัฒน์สุวรรณ’ ครับ แต่เพราะมีเรื่องบางอย่างก็เลยตัดขาดจากทางบ้านเมื่อหลายปีก่อน”“...”“แล้ว ‘คุณพิพัฒน์ ศิลาศิลศาสต