EP.06 คนเล่นของ - หนูไม่เล็กนะครับ

               ในมโนภาพของขวัญยิหวาปรากฏเป็นเรื่องราวความทรงจำของตรีทิพย์ที่หล่อนมองผ่านไตรทศ ใช้สายสัมพันธ์ของพี่น้องสื่อผ่านถึงกัน

               ‘พี่ชินขา... ซี้ด... ทิพย์เสียว... ซี้ด... พี่ชินขา... โอว... ซี้ด... ทิพย์เสียว... โอว... พี่ชินขา... มันที่สุด โอว... มันสุดติ่ง’

               ภาพหญิงสาวร่างเล็กผิวขาวราวหยวกอยู่ในท่วงท่าคลานเข่า ที่บั้นท้ายมีผู้ชายร่างสูงที่เสียงหวานๆ นั้นเรียกเขาว่า ‘พี่ชิน’ กำลังส่งขับวัตถุบางอย่างที่ทั้งยาวทั้งใหญ่ในที่ส่วนนั้น

               สาวเจ้าแหงนหน้าครางกระเส่าราวคนจะขาดใจ แต่กลับโยกย้ายส่ายสะโพกให้ผู้ชายคนนั้นกระหน่ำความยิ่งใหญ่ใส่ครั้งแล้วครั้งเล่า จนร่างหญิงสาวสั่นระริกและกรีดร้องสุดเสียง ผู้ชายคนนั้นจึงชักดุ้นยาวใหญ่ออก พร้อมๆ กับที่สาวร่างบางรีบพลิกร่างนอนหงายราวกับรู้ว่าควรจะทำแบบนั้น

               ฝ่ายชายก้าวขึ้นคร่อมใบหน้า สาวความยิ่งใหญ่ในมือที่อยู่เหนือใบหน้าของหญิงสาว ริมฝีปากเล็กๆ อ้าออกอย่างรอคอย ลิ้นน้อยๆ แลบออกมาเลียไล้ที่ส่วนหัวนั้น ตามจังหวะที่เขาชักเข้าออก

               ‘โอว... จงออกมา... จงออกมา โอว... ออกมา ออก... โอววววว...’

               อึดใจเดียวเท่านั้น ฝ่ายชายก็กดส่วนหัวเข้าปากที่อ้าไว้รอคอย กดลึก แน่น จนหญิงสาวตาเหลือกดิ้นพล่าน แต่ฝ่ายชายแหงนหน้าครางอู้

               ‘โอว... ทิพย์... สุดยอด... ดูดเก่ง โอย... ที่รักจ๋า... รับเอาไป รับเอาความต่ำช้าออกจากตัวพี่ไป รับไป... อูย... เอาไปให้หมด อย่าให้เหลือไว้ เอาไป... โอว...’

               ขวัญยิหวาเบิกตากว้าง หัวใจเต็นระทึกกับสิ่งที่เห็น ก่อนจะปรายตามองด้านขวาเมื่อรับรู้ได้ถึงสัมผัสที่เข้ามาใกล้ ชายหนุ่มหน้าตาลูกครึ่งหล่อจัดกระซิบเสียงแผ่ว

               ‘พี่ยิหวาขอรับ ไอ้เนี้ย ของต่ำสุดๆ เลยนะขอรับ”

               ‘ใช่ขอรับ ใครจะแก้ได้ ไอ้คนปล่อยออกมาน่ะ มันต้องเป็นคนแก้เองนะขอรับ แล้วจะแก้กันอีท่าไหนล่ะทีนี้’

               หล่อนปรายตามองซีกซ้ายเมื่อหนุ่มหล่อโซนเกาหลีก็กระซิบบอกเช่นกัน หล่อนพยักหน้าน้อยๆ ก่อนจะสะบัดมือให้ทั้งสองหนุ่มหายไป ทว่าคนที่นั่งตรงหน้ากลับมองหล่อนอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์

               ไตรทศไม่รู้ตัวว่าเผลอมองใบหน้าสวยงามนั้นนานเท่าไร รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่หล่อนปล่อยมือ แต่เมื่อลืมตาขึ้นเขากลับเห็นชายหนุ่มสองคนที่สวมผ้าเตี่ยวสีน้ำตาลทองเพิ่งเดินเข้าไปด้านในบ้าน

               ความคิดที่จะญาติดีกับขวัญยิหวาหายวับ ภาพที่หล่อนมีผู้ชายรายล้อมปรนนิบัติกลับมาอีกครั้ง ยิ่งเมื่อเห็นใบหน้าซับสีเลือดของหล่อน อารมณ์เขาก็แทบจะพุ่ง เพราะระหว่างที่เขาหลับตา หล่อนกับผู้ชายพวกนั้นทำอะไรกันหรือเปล่า หล่อนถึงได้มีท่าทีประดักประเดิดแบบนี้

               “ว่ายังไงครับ เห็นอะไรบ้างครับคุณแม่หมอ หวังว่าคงไม่ใช่ผู้ชายเปลือยกายหรอกนะ”

               “บ้าหรือไงคุณ จะฟังไหม”

               เขาจะทำอะไรได้นอกจากพยักหน้า อยากฟังคำโกหกของหล่อนเหมือนกัน แต่ถ้าผิดไปจากความจริงสักนิด เขาจะถือว่าหล่อนก็แค่ใช้หลักจิตวิทยามาเล่นงานให้เขาเชื่อ เพียงแต่เขาไม่เชื่อก็แค่นั้น

               “น้องของคุณน่ะโดนทำของใส่ และของมันก็แรงมากด้วย เพราะมันเป็นของต่ำ เป็นพวกผีตายโหงหิวโหย น้องของคุณก็เลยมีอาการรุนแรงทุกคืนวันโกนกับวันพระ ที่กลางวันไร้เรี่ยวแรงนอนซม แต่กลางคืนตื่นตัวมีแรง นั่นก็เพราะมันแฝงอยู่ รอให้มันครอบงำน้องคุณได้ทั้งตัวและวิญญาณเมื่อไหร่ มันจะแข็งแรงได้ทั้งกลางวันและกลางคืน”

               “นี่คุณ ก็ข้อมูลพวกนี้ ผมบอกคุณแล้ว แล้วคุณจะเอามาบอกผมอีกทำไม เอาของใหม่ที่ผมไม่รู้สิ เช่น... ใครมันทำน้องผม แล้วคุณจะรักษาน้องผมได้มั้ย”

               ขวัญยิหวาถอนใจเฮือกใหญ่ นึกเรียบเรียงคำพูดไม่ถูกว่าควรบอกเขาว่ายังไง หล่อนจะอธิบายตามภาพที่เห็นให้เขาฟังได้เหรอ

               ‘หนูว่าพี่ยิหวาไม่กล้าพูดหรอก’

               “ลายเมฆ!”

               ขวัญยิหวาหันไปตวาดแว้ดคนที่มากระซิบข้างหูแม้จะเป็นหนุ่มหล่อคมเข้มแต่คำแทนตัวว่าหนูก็ทำให้หล่อนปรามได้ “เป็นเด็กเป็นเล็กอย่ามายุ่งเรื่องของผู้ใหญ่”

               ‘หนูไม่เล็กนะครับ ไม่เชื่อพี่ยิหวาดูสิ’

               พูดจบก็ขยับไปยืนด้านข้างและพยายามแก้ปมผ้าโจงกระเบนทันที นั่นทำให้ขวัญยิหวาร้องลั่น

               “พี่พิมาน! มาเอาลายเมฆไปเก็บเดี๋ยวนี้!”

               สิ้นสุดเสียงตวาด หนุ่มหล่อที่ชื่อว่าลายเมฆก็ถูกท่อนแขนล่ำเกี่ยวตวัดรัดสองข้างซ้ายขวาและลากออกไปทันที

               ไตรทศมองท่าทีพิลึกของขวัญยิหวา หล่อนพูดกับคนอื่น แต่คนอื่นนั้นไม่มีอยู่ตรงนี้

               “คุณคุยกับกุมารเหรอ”

               “ทำไมคุณรู้ล่ะ ไหนบอกว่าฉันเป็นพวกต้มตุ๋น”

               “แล้วใช่ไหมล่ะ แอคติ้งดีนะคุณ น่าจะไปแสดงละครเวที”

               ขวัญยิหวากัดฟันกรอด มองผู้ชายหล่อๆ ตรงหน้าแบบอยากจะแผดเผา ถ้าหล่อนไม่เห็นเรื่องราวเหล่านั้น หล่อนก็อยากจะปฏิเสธ แต่ปู่กับพ่อสอนไว้ ‘จำไว้นะยิหวา ถ้าเรื่องมาถึงมือ นั่นคือมีวาสนาต่อกัน ยังไงก็ต้องช่วย’

               แม้หล่อนจะแย้งว่านี่มันสมัยใหม่แล้ว แต่ละคนก็ต้องช่วยเหลือตัวเองกันบ้าง และหล่อนก็มีชีวิตเป็นของตัวเอง อุตส่าห์ร่ำเรียนจนสูง แต่กลับต้องมารับช่วงหมอผีต่อจากตระกูล

               แต่ปู่กับพ่อกลับบอกว่า ‘ครอบครัวเรามีทั้งบุญและกรรม มีบุญคือได้ช่วยเหลือผู้อื่น ช่วยปัดเป่าผีร้ายหนีนรกไม่ให้มาทำร้ายคนอื่น ช่วยไม่ให้คนเลวๆ ใช้อวิชชาก่อกรรม แต่เราก็มีกรรมคือหลีกหนีหน้าที่นี้ไม่ได้ เพราะมันเป็นหน้าที่ทางสายเลือด ไม่ว่าจะเขยหรือสะใภ้ก็ต้องช่วยทำหน้าที่นี้’

               หล่อนจะพยายามท่องไว้ว่านี่เป็นหน้าที่