Masukแสงจากตะเกียงเจ้าพายุที่ตั้งอยู่ท้ายเรือ สะท้อนให้เห็นเงาดำๆ ของหญิงชายที่กำลังเสพสมกันอย่างถึงพริกถึงขิง ชายนั่งพิงประทุนเรือ มีหญิงคร่อมทาบอยู่ด้านบนและขย่มจนเรือโคลง ก่อนจะเปลี่ยนท่วงท่าเป็นฝ่ายหญิงคลานเข่า 4 ขา แล้วฝ่ายชายเสียบดุ้นยาวใหญ่ใส่ตรงบั้นท้ายก่อนจะกระเด้ารัวเร็ว จนฝ่ายหญิงซุกหน้าแทบพื้น บิดกาย ส่ายสะบัด ด้วยความเสียว แล้วไม่นานฝ่ายชายก็ชันตัวขึ้น ยกขาข้างหนึ่งของฝ่ายหญิงขึ้นพาดบ่า จากนั้นก็เสยดุ้นยาวใหญ่เข้าไป แรงลมพัดเอื่อยเฉื่อยจนทำให้คลื่นเงาสะบัดไหว ยังไม่เท่าแรงกระแทกกระทั้นที่คนทั้งคู่ทำต่อกัน อิ่ม... บ่าวคนสนิทที่น้ำเพชรเร้าหรือให้พามาดักรอเนื่องที่ในคลองหลอดทุกวัน มองภาพตรงหน้าอย่างพูดไม่ออกบอกไม่ถูก ด้วยเห็นเหตุการณ์ตลอด ไม่คิดว่าลูกสาวคนเดียวของพระอรรถจะแรดและร่านผู้ชายได้เท่านี้ แต่ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อเพราะทุกครั้งนั้นน้ำเพชรเป็นฝ่ายรุกเร้าเนื่องก่อน และครั้งนี้ก็เช่นกัน ร่างเปล่าเปลือยที่คร่อมทาบดุ้นยาวใหญ่ของเนื่อง สำหรับหญิงมีผัวแล้วอย่างนางก็อดรนทนไม่ไหวต้องนั่งหนีบต้นขาแนบชิด กว่าจะรู้ตัวนางก็ครางกระเส่าไม่แพ้เสี
เนื่องเคลื่อนฝ่ามือขึ้นไปโอบประคองสองเต้าอวบ แม้ปากจะบอกไม่ แต่ร่างกายเขากำลังทำ “พี่เนื่องจ๋า... น้ำเพชรอยากให้พี่เนื่องจูบ อยากได้พี่เนื่องสัมผัส อยากให้พี่เนื่อง... อื้อ... พี่เนื่องจ๋า... ช่วยน้ำเพชรด้วย” สาวน้อยพยายามปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเอง แต่เป็นเขาที่ยั้งไว้ นั่นยิ่งทำให้น้ำเพชรเสียจริตคล้องแขนรอบคอเขาพร้อมกับประกบปากจูบเร่าร้อนรุนแรง “พี่เนื่องจ๋า... นะจ๊ะ... ทำน้ำเพชรนะจ๊ะ น้ำเพชรอยากเป็นเมียพี่เนื่อง นะจ๊ะพี่เนื่องจ๋า...” “แต่คุณน้ำเพชรจะเสียใจนะขอรับ” “ไม่เลย ไม่เลย น้ำเพชรดีใจ เต็มใจ พี่เนื่อง อื้อ...” เนื่องประคองใบหน้าสวยเป็นฝ่ายกระหน่ำจูบหล่อนเสียงเอง เขาชอนลิ้นกวาดต้อนชอนชิม พร้อมๆ กับปลดเปลื้องเสื้อผ้าโดยมีน้ำเพชรให้ความร่วมมือ พริบตาร่างงดงามสวยสดอวบอิ่มไปทั้งเนื้อตัวก็กระจ่างชัดอยู่ในความสลัวของยามหัวค่ำที่มาเยือน “พี่เนื่องจ๋า...” หญิงสาวแรกรุ่นงดงามเสมือนดอกไม้แรกแย้มเรียกเขาเสียงหวานก่อนจะค่อยๆ ทอดร่างเปลือยเปล่าลงนอนบนพื้นกระดานเรือ
“โอว... พ่อเนื่องจ๋า... ทำไมเก่งแบบนี้ โอว... ซี้ด... ทำไม... โอว...” เนื่องยิ้มไม่ตอบแต่กลับประคองเต้าอวบอัดทั้งสองข้างและซุกหน้าลงไปคลุกเคล้าพร้อมกับแอ่นอัดดุ้นยาวใส่ร่องฉ่ำน้ำไปด้วย นั่นยิ่งทำให้พะยอมนั่งไม่ติดดุ้น หล่อนขยับตัวขึ้นลงตามแรงกระแทก ปากก็ร่ำร้องถึงความเสียดเสียวที่ได้รับไม่หยุด “อ้า... ซี้ด... เก่งเหลือเกิน... โอว... พ่อเนื่องจ๋า... โอว...” “พี่พะยอมชอบไหมจ๊ะ” เนื่องถามขณะแลบลิ้นละเอียดยอดอกสีสดที่แข็งสู้ปากสู้ลิ้น “ชอบจ้ะ ชอบ... อื้อ... พ่อเนื่องจ๋า... พี่ชอบ ซี้ด...” “ผัวก็ชอบ ผัวอยากให้เมียมีความสุข” เสียงกระเส่าตอบกลับและก็เห็นรอยยิ้มน้อยๆ ปรากฏบนใบหน้าของพะยอม พร้อมกับตอบรับว่าหล่อนสุขมาก ก่อนที่พะยอมจะวางทาบฝ่ามือที่บ่าของเขาและเป็นฝ่ายควบขี่เขาเอง “อ้า... อ้า... ผัวขา... อ้า... โอว... เมียสุข...” “ผัวก็สุข โอว...” “ซี้ด... โอว... เมียสุข... อ้า... โอว...โอว... อ๊ายยยยย...” พะยอมกรีดร้องร่างเกร็งกระตุกร่อง
‘พ่อเนื่องมีจะไปธุระที่ไหนหรือไม่ พี่จะคอยช่วยดูแลแม่มะลิให้’ “ก็ว่าจะไปหาตลาดท้ายน้ำแห่งใหม่น่ะจ้ะพี่” เพราะทำใจให้ไปส่งตลาดท้ายน้ำของเถ้าแก่ย้งไม่ได้ ไม่อยากไปเห็นหน้าตาไอ้คนชั่ว แม้เถ้าแก่ย้งจะไม่เกี่ยวโดยตรงแต่ก็เป็นคนต้นเรื่อง ถ้าเถ้าแก่ย้งไม่แนะนำ ไอ้พระอรรถก็คงไม่มีปัญญาเอาสิ่งนั้นมาใช้ ‘ไปส่งที่เดิมก็ได้นะ นางโหงพรายน่ะมันมาบอกว่า ไอ้เถ้าแก่ย้งไล่ปล้ำเมียเล็กๆ จนตกบ้านพิกลพิการไปแล้ว เมียมันก็เลยมาเป็นคนเหยียบหัวเรือแทน ไม่มีใครรู้เรื่องพ่อเนื่องกับแม่มะลิหรอกนะ เรื่องชั่วๆ ของพวกมันน่ะปิดกันมิด พ่อเนื่องไปส่งเสียที่เดิม ไปมาบ้านจะได้สะดวก อีกทั้งก็มีลูกค้าขาประจำอยู่มากนี่นา ช่วงนี้ของในเรือกสวนก็มากมายจะได้เร่งให้คนงานเก็บหาลงเรือ’ เนื่องฟังอย่างตั้งใจ ยิ้มน้อยๆ ที่นวลใส่ใจเขาไปทุกเรื่องและทำราวกับว่ามีชีวิตมีเลือดเนื้อจริงๆ แต่เมื่อได้ฟังชะตากรรมของเถ้าแก่ย้งก็อดไม่ได้ที่จะถามถึงอีกคน แต่ยังไม่ทันเอ่ยปาก พี่นวลก็บอกเสียก่อน ‘ส่วนไอ้คุณพระนั่น ก็บ้าบอ ไล่ปล้ำเมีย ไล่ปล้ำบ่าวไพร่ทุกวัน จนอีคุณหญิงเมียม
เนื่องพยักหน้า กำมือแน่นกัดปากตัวเองจนเจ็บ เพื่อฟังสิ่งที่ตามั่นจะพูดต่อให้จบ นั่นคือ พระอรรถป้ายน้ำมันพรายไปทั่วทั้งตัวของมะลิ เพื่อหวังให้มะลิหลงมันจนหัวปักหัวปำปรนเปรอรสสวาทให้มันเพียงคนเดียว แต่พระอรรถกลับดูดเลียกลืนกินทุกหยาดน้ำที่หยดออกจากตัวมะลิ นั่นจึงทำให้แทนที่มะลิจะหลงพระอรรถฝ่ายเดียว กลับกลายเป็นพระอรรถก็หลงมะลิจนลืมหูลืมตาไม่ขึ้น คนทั้งคู่จะเสพสังวาสกันทั้งวันทั้งคืน แทบไม่กินไม่นอน จนกว่าจะมีใครคนใดคนหนึ่งหมดแรงตายไปเสียก่อน “ตอนนี้ไอ้คงมันกำลังแก้ของ แต่มันแก้ไม่ได้หรอก” “ทำไมแก้ไม่ได้จ๊ะตา อาจารย์คงเป็นคนทำก็ต้องแก้ได้สิ” ‘ไม่ได้หรอกพ่อเนื่อง เพราะตอนนี้... แม่มะลิมีระดู แล้วไอ้คุณพระมันไปดูดเลีย ของที่ไอ้คงมันลงไว้เลยเสื่อมหมด อีโหงพรายตัวนั้นมันเป็นเจ้าของน้ำมันพราย มันก็ย้อนไปจัดการไอ้คง’ “แล้วฉันต้องทำยังไง ให้ฉันรอเฉยแบบนี้ไม่ได้หรอกนะ ถ้ามันทำร้ายมะลิ” “ตาจะไปรับมะลิให้เอง พ่อเนื่องไปรอที่วัด ไปแจ้งท่านสมภารไว้ เราจะไปทำพิธีล้างอาถรรพ์กันที่นั่น ทำให้ดีที่สุดนะพ่อเนื่อง เชื่
แค่เหยียบย่างขึ้นมาบนเรือนกลิ่นคาวคลุ้งเหม็นจัดก็โชยมา คิ้วเล็กขมวดเข้าหากัน สีหน้ามีแววกังวลสุดๆ หากไม่ใช่คนที่เคยใช้สิ่งนี้มาก่อนก็อาจไม่รับรู้ถึงกลิ่นนี้ แต่เพราะเขาคุ้นเคยและใช้มาแล้วหลายครั้งหลายหน แต่ละหนที่ใช้ก็เพียงให้ได้เมีย จากนั้นผู้หญิงที่ตกเป็นเมียเขาแล้วก็เหมือนตกกระไดพลอยโจนต้องยินยอมเป็นเมียเขาแต่โดยดี ไม่มีการใช้งานสิ่งนั้นซ้ำอีก แต่กลิ่นที่คละคลุ้งนี้ดั่งจะฟ้องว่า ‘น้ำมันพราย’ ขวดนั้นถูกใช้ซ้ำแล้วซ้ำเล่ากับคนคนเดียวกัน และจำเพาะว่าของอาถรรพ์ราวจะรุนแรงขึ้นอีกเท่าตัว เชิดพาเถ้าแก่ย้งเดินมาที่หน้าห้อง ที่ด้านนอกนั้นมีถาดอาหารหลากหลายอย่างที่พร่องไปเล็กน้อย ทว่าเสียงหอบหายใจจากคนด้านในที่ดังเล็ดลอดออกมาไม่ได้เล็กน้อยเลย เดาได้โดยไม่ต้องเห็นภาพว่าคนด้านในกำลังเสพสังวาสกันอย่างถึงพริกถึงขิง “ไอ้เชิด... มึงไม่บอกนายมึงเหรอ” “บอกแล้วขอรับเถ้าแก่ อาจารย์คงก็ย้ำนักย้ำหนา แต่... คุณพระท่าน” เชิดทอดถอนใจก่อนจะค่อยๆ ผลักบานประตูให้เปิดออก กลิ่นคละคลุ้งรุนแรงกว่าเดิมพุ่งมาปะทะ นั่นทำให้เถ้าแก่ย้งต้องเบ้หน้







