บทที่ 3

อวิ๋นเจายังคงยืนอยู่ที่เดิม สายตาจดจ้องไปยังบานประตูที่ปิดสนิทบานนั้น

เนิ่นนานผ่านไป นางจึงค่อยๆ ก้มตัวลง หยิบม้วนตำราที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา

มีบางสิ่งที่อุ่นร้อนหลั่งไหลรินออกจากขอบตา หยดลงกระทบหน้ากระดาษที่เปลี่ยนเป็นสีเหลืองซีดเสียงดัง “แปะ”

เจ็ดวันเจ็ดคืนบนหอดูดาว ทั้งโทษทรมานถอดเล็บ ทั้งความเจ็บปวดจากไฟลวก กระดูกทุกชิ้นในร่างของนางกำลังกกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว

นางค่อย ๆ เดินกลับไปที่ข้างเตียง ในขณะที่สติสัมปชัญญะกำลังจะดับวูบลง ก็มีเสียงเคาะประตูขัดขึ้น

"ฮูหยินเจ้าคะ พวกบ่าวรับคำสั่งให้มาปรนนิบัติฮูหยินอาบน้ำเจ้าค่ะ"

"ฮูหยินเจ้าคะ บ่าวชื่ออาหลี เป็นคนที่ท่านราชครูส่งมาปรนนิบัติฮูหยินอาบน้ำอุ่นและทายาเจ้าค่ะ บนร่างของฮูหยินมีบาดแผล ท่านราชครูกำชับมาว่าต้องดูแลอย่างละเอียดถี่ถ้วน ห้ามให้ทิ้งรอยแผลเป็นไว้เด็ดขาดเจ้าค่ะ"

นางซบหน้าลงกับขอบถังน้ำอาบ ไอน้ำอุ่นลอยฟุ้งจนภาพตรงหน้าพร่ามัว สติเริ่มเลื่อนลอยตั้งแต่ตอนนั้น

นางนึกถึงเรื่องราวเมื่อเนิ่นนานมาแล้ว เคยมีคนผู้หนึ่งที่ขมวดคิ้วพลางเป่าลมให้เบาๆ ยามที่ฝ่ามือของนางถูกเข็มปักผ้าแทงจนทะลุ

คนผู้นั้นคือเซียวจิ่งเหยียน

ในเดือนที่สองหลังการแต่งงาน นางแอบหัดนางแอบเรียนการปักซูซิ่ว นิ้วมือทั้งสิบถูกเข็มตำจนไม่มีเนื้อดีเหลืออยู่เลย ยามที่เขากลับเข้ามาในห้องกลางดึก แล้วเห็นนางนั่งหน้าบูดบึ้งปักผ้าใต้แสงตะเกียง ฝีเท้าของเขาชะงักไปครู่หนึ่ง

ตอนนั้นนางคิดว่าเขาคงไม่สนใจ แต่ไม่คิดเลยว่าเขาจะเดินเข้ามาจับมือของนางไว้ ก้มลงมองรอยเข็มที่มีเลือดซึมออกมา แล้วเป่าเบาๆ หนึ่งครั้ง

มันทั้งอุ่นและชวนให้รู้สึกคันยุบยิบ

นางเงยหน้าขึ้นอย่างเหม่อลอย สบเข้ากับขนตาที่ทอดต่ำลงของเขาพอดี

ในส่วนลึกของดวงตาที่เคยเย็นชาคู่นั้น กลับมีไออุ่นอ่อนโยนอยู่ชั่วขณะหนึ่ง

"ไม่จำเป็นต้องทำเรื่องพวกนี้หรอก" เขาเอ่ย

ตอนนั้นนางไม่เข้าใจ คิดไปเองว่านั่นคือความห่วงใยและสงสาร

ภายหลังจึงได้รู้ ว่าแท้จริงแล้วเขาเพียงไม่ใส่ใจ

ไม่ได้ใส่ใจที่นางอดนอนถึงเจ็ดคืนเต็ม ไม่ได้ใส่ใจที่นิ้วทั้งสิบของนางถูกทิ่มแทง และไม่ได้ใส่ใจเสื้อตัวนั้นที่ใช้เวลาเย็บร่วมเดือนถึงจะเสร็จสมบูรณ์ ตั้งแต่แรกเริ่ม เขาไม่เคยต้องการสิ่งเหล่านี้เลย

สิ่งที่เขาต้องการ มีเพียงแค่เครื่องเซ่นสังเวยที่จะมาแบกรับเคราะห์กรรมแทนหลินชิงหลาน

เป็นแค่ “ดาวหายนะ” ที่พร้อมจะถูกโยนทิ้งไปได้ทุกเมื่อ

น้ำในถังเริ่มเย็นตัวลงทีละน้อย

อาหลีเอ่ยเรียกนางเสียงเบา "ฮูหยินเจ้าคะ ย้ายไปที่ข้างเตียงดีหรือไม่เจ้าคะ บ่าวจะได้ทายาให้"

อวิ๋นเจาไม่ได้ขานรับ

นางซบอยู่บนขอบถังอาบน้ำ หลับตาลง หยดน้ำที่เกาะอยู่บนแพขนตาไม่รู้ว่าเป็นหยาดไอน้ำหรือสิ่งใดกันแน่ มันสั่นระริกเล็กน้อย ก่อนจะร่วงหล่นลงมาอย่างเงียบเชียบ

ในคืนนั้น นางได้ฝันถึงเรื่องราวที่ยาวนานเหลือเกิน

ฝันเห็นคืนแต่งงานเมื่อสามปีก่อน นางนั่งอยู่ข้างเตียงเพียงลำพังในชุดเจ้าสาวสีแดงมงคล เสียงงานเลี้ยงฉลองที่ดังมาจากลานเรือนด้านหน้า

เขาเพิ่งจะยอมมาหาในยามที่ล่วงเข้าสู่ช่วงครึ่งหลังของคืน

แม้จะอยู่ในอาการมึนเมา ทว่าท่าทางการผลักเปิดประตูของเขาก็ยังคงไว้ซึ่งความสำรวมและห่างเหิน

เขาไม่ได้เลิกผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวของนางขึ้น ทำเพียงยืนห่างออกไปสามก้าว

"การแต่งงานของพวกเราในครั้งนี้ ก็แค่ต่างคนต่างได้สิ่งที่ต้องการ หากเจ้าวางตัว ข้าก็จะรับรองว่าเจ้าจะมีกินมีใช้ไปตลอดชีวิต"

หัวใจของนางจมดิ่งลงสู่ความมืดมิด ทว่าก็ยังคงเชิดหน้าขึ้น มองเงาของเขาผ่านใต้ผ้าคลุมหน้า

"ท่านราชครู" นางเอ่ยเสียงแผ่ว "วันหน้าข้าขอเรียกท่านว่าจิ่งเหยียนได้หรือไม่"

เขาไม่ได้ให้คำตอบ

เทียนมงคลมอดดับ แสงอรุณสาดส่องเข้ามาแทนที่

ยามที่ตื่นจากความฝัน ภายนอกหน้าต่างยังคงเป็นราตรีกาลที่มืดมิดสนิท

พลันมีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังแว่วมาจากนอกหน้าต่าง

อวิ๋นเจาไม่ได้ลืมตา ตลอดสามปีมานี้นางคุ้นชินกับค่ำคืนเช่นนี้เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นกะทันหัน เสียงผ้าเสียดสีกันยามพวกสาวใช้พากันถอยออกไป และน้ำเสียงที่ใสกระจ่างดุจหยกสลักผู้นั้น

ประตูถูกผลักเปิดออก

นางได้ยินเสียงฝีเท้าของเขาหยุดลงข้างเตียง

จากนั้นตามมาด้วยเสียงกระทบกันเบาๆ ของโลหะ

นางค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา

ไม่ต้องมองก็รู้ว่าสิ่งนั้นคืออะไร กล่องไม้พะยูงขนาดเท่าฝ่ามือที่สลักอักขระอาคมสะกดสิ่งชั่วร้าย ภายในกล่องปูด้วยผ้าแผรสีเหลืองสว่าง และบนผ้าแผรผืนนั้นมีใบมีดเงินที่สั่งทำขึ้นมาเป็นพิเศษสำหรับใช้กรีดเลือดของนางวางแน่นิ่งอยู่

เซียวจิ่งเหยียนยืนอยู่ข้างเตียง สายตาของเขาจับจ้องไปยังแขนของนางที่ทอดวางอยู่ข้างหมอน

บนแขนข้างนั้นไม่มีผิวพรรณดีๆ เหลืออยู่เลย รอยมีดทั้งเก่าและใหม่พาดตัดสลับกันไปมา ตลอดสามปีที่ผ่านมา ทุกวันที่ลงท้ายด้วยเลขสามและเลขเจ็ดอย่างไม่เคยขาดตกบกพร่อง ต้องถูกกกรีดเลือดสามจอก โดยอ้างว่าเพื่อนำไปให้สำนักโหราศาสตร์หลวงใช้เป็นตัวยาสมุนไพรสำหรับกดดวงชะตา “ดาวหายนะ”เอาไว้