บทที่ 2

เขาทำนายว่านางเป็นดาวหายนะ เพื่อช่วยล้างมลทินให้หลินชิงหลาน

ที่เขาพยากรณ์ว่านางคือดาวหายนะ เพื่อช่วยล้างมลทินให้หลินชิงหลาน

ที่เขากรีดเลือดนางเดือนละสามจอก ก็เพื่อส่งไปเป็นยารักษาโรคหัวใจให้แก่หลินชิงหลาน

ที่เขาจับนางมัดไว้บนหอดูดาวเพื่อรับโทษทรมานจากเปลวไฟถึงเจ็ดวัน ก็เพื่อชำระล้างไออัปมงคลแทนหลินชิงหลาน

ยามที่เซียวจิ่งเหยียนก้าวเท้าเข้ามาในเรือนเล็กแห่งนี้ ก็เป็นเวลาใกล้จุดตะเกียงแล้ว

เขายืนอยู่หลังประตู มองสำรวจนางท่ามกลางแสงย้อน

ตลอดสามวันที่ผ่านมาเขาเอาแต่คลุกตัวอยู่ที่สำนักโหราศาสตร์หลวง เพื่อคำนวณตำแหน่งดวงดาวสำหรับพิธีบวงสรวงฟ้าในเดือนหน้า คืนนี้เดิมทีเขาควรจะพักค้างคืนที่สำนัก แต่กลับราวกับมีผีผลักให้ก้าวขึ้นหลังม้าเพื่อเดินทางกลับจวน

เขาเองก็บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าตนเองมาที่นี่ด้วยเหตุใด

อาจเป็นเพราะเมื่อตอนกลางวันยามที่พ่อบ้านมารายงานว่า นางถูกกักตัวไว้ที่ประตูชั้นในแล้วยอมเดินหันหลังกลับไปโดยไม่เอ่ยปากประท้วงสักคำ ในตอนนั้นหัวใจของเขากลับเกิดความรู้สึกเหม่อลอยปนวูบโหว่ขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

เมื่อก่อนนางไม่ได้เป็นเช่นนี้

เมื่อก่อนนางมักจะขอบตาแดงก่ำยืนประจันหน้ากับเขาหลังจากทำแจกันหล่นแตก มักจะฝืนกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ยอมไห้ยามที่เขาหันหลังให้อย่างเย็นชา และมักจะวิ่งตามเขามาจนถึงหน้าห้องหนังสือ ยามที่ประตูบานนั้นปิดสนิท นางจะเอ่ยถามแผ่วเบาผ่านบานประตูว่า "จิ่งเหยียน ท่านหันมามองข้าสักนิดได้หรือไม่"

"อีกหนึ่งเดือนให้หลัง เจ้าจงเข้าวังไปแทนชิงหลานเสีย"

ปลายนิ้วของอวิ๋นเจาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพลิกหน้าตำราต่อไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เซียวจิ่งเหยียนมองท่าทางของนางเช่นนั้น ในความหงุดหงิดแปลกประหลาดที่ไม่คุ้นเคยพลันแวบผ่านในใจ

"ข้ารับรู้แล้ว"

คำพูดสี่คำหลุดออกจากปาก แผ่วเบาราวกับปุยนุ่น

เขาคิดว่านางจะซักถามอะไรบางอย่าง เขาเฝ้ารออยู่หนึ่งอึดใจ สองอึดใจ สามอึดใจ

ทว่าแต่นางเพียงก้มตาลง ความหงุดหงิดนั้นพลันพุ่งขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ

เซียวจิ่งเหยียนก้าวเข้าไปอย่างรวดเร็ว คว้าข้อมือของนางไว้แล้วดึงนางให้ลุกขึ้นจากข้างเตียง

"เจ้าทำท่าทางเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร?"

น้ำเสียงของเขาถูกกดให้ต่ำ ทว่ากลับแฝงไปด้วยเพลิงโทสะ

อวิ๋นเจาถูกเขาฉุดดึงจนร่างเซเล็กลงน้อย นางเพียงเงยหน้าขึ้น แล้วมองเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างเงียบงัน

"ทำไมเจ้าไม่ขัดขืน?"

"ข้าส่งเจ้าไปขึ้นเตียงของบุรุษอื่น คือวังต้องห้ามของทรราช เป็นหนทางที่แทบไม่มีโอกาสรอด และไปแล้วไม่มีวันกลับมา” เขาเอ่ยเน้นทีละคำพลันขยับกายเข้าใกล้นาง "เจ้าไม่ถามข้าสักคำรึว่าเพราะกระไร? ไม่ขอความเมตตาจากข้ารึ? ไม่คิดจะอาละวาดหน่อยหรือไร?"

พอคำพูดประโยคสุดท้ายหลุดจากปาก ตัวเขาเองกลับเป็นฝ่ายชะงักงันไปก่อน

อาละวาดงั้นรึ

นั่นคือสิ่งที่นางเคยทำในอดีต

นางเคยขอบตาแดงก่ำคาดคั้นเขาว่า "เซียวจิ่งเหยียน ท่านยังมีหัวใจอยู่บ้างหรือไม่" นางจะเปาถ้วยชาแต่กลับไม่อาจตัดใจทำลายแผนผังดวงดาวที่วางอยู่บนโต๊ะหนังสือของเขา และในยามดึกสงัด นางจะนั่งรอเขาเพียงลำพังใต้ชายระเบียง รอคอยจนหยาดน้ำค้างซึมเปียกเสื้อผ้าทั้งตัว

เมื่อก่อนนางเคยมีชีวิตชีวาถึงเพียงนั้น

ทว่ายามนี้นางทำเพียงก้มหน้าก้มตา "นี่ไม่ใช่สิ่งที่ท่านต้องการหรอกรึ?"

นางเงยหน้าขึ้น ประสานสายตากับเขา

"ท่านแต่งข้าเข้าจวนมา ก็เพื่อรับเคราะห์แทนนาง ท่านเก็บข้าไว้ในจวน ก็เพื่อกรีดเลือดให้นาง ท่านส่งข้าขึ้นไปบนหอดูดาว ก็เพื่อล้างมลทินดาวหายนะให้นาง และยามนี้ท่านกำลังจะส่งข้าเข้าวังหลวง ยังคงเพื่อนาง" นางเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสมเพชตนเองหรือเพราะเหตุใด "ตั้งแต่ต้นจนจบ ทั้งหมดก็แค่ทำเพื่อนาง"

เซียวจิ่งเหยียนไม่ได้เอ่ยคำใดออกมา

มือของเขาที่บีบรัดข้อมือของนางไว้ ไม่รู้ว่าคลายออกตั้งแต่เมื่อไหร่

ข้อมือขาวผ่องเรียวนั้นห้อยลงข้างลำตัว ผ้าป่านผืนใหม่ที่เปรอะเปื้อนเลือดสาดแสงสะท้อนท่ามกลางความสลัวของยามเย็นจนดูน่ากลัวจับใจ

เขาจ้องมองรอยเลือดสีแดงฉานนั้นด้วยอย่างเหม่อลอย พลันนึกถึงคืนวันแต่งงานเมื่อสามปีก่อนขึ้นมา ในคืนนั้นนางก็ยืนทอดมือลงข้างกายอยู่หน้าเทียนมงคลเช่นนี้ แล้วเอ่ยถามเขาว่า "ท่านราชครู วันหน้าข้าขอเรียกท่านว่าจิ่งเหยียนได้หรือไม่"

เซียวจิ่งเหยียนอ้าปาก

เขาอยากจะเอ่ยบางสิ่งออกมา ทว่ากลับพบว่าตนเองไม่มีคำพูดใดที่จะกล่าวออกมาได้เลย

สุดท้ายเขาก็ทำเพียงสะบัดแขนเสื้อ หันหลัง แล้วก้าวยาว ๆ ออกไปนอกประตู