Short
ฮองเฮาปลิดชีพตาย หลังฮ่องเต้รับสนมใหม่เข้าวัง

ฮองเฮาปลิดชีพตาย หลังฮ่องเต้รับสนมใหม่เข้าวัง

By:  ผักหวานOngoing
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
8Chapters
7.8Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ข้าเป็นหมอหญิงคนหนึ่ง ตอนที่ขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพร ได้ช่วยชีวิตฮ่องเต้ที่บาดเจ็บสาหัส เขาตกหลุมรักข้าตั้งแต่แรกเห็น พยายามใช้ทุกวิถีทางเพื่อแต่งข้าเป็นภรรยา เพื่อข้าแล้ว เขายอมขับไล่นางสนมในวังหลังออก แต่งตั้งข้าเป็นฮองเฮาโดยไม่สนใจคำทัดทานของผู้คน สัญญากับข้าว่าจะรักเพียงข้าผู้เดียวตลอดชาติภพ แต่หลังจากข้าเป็นฮองเฮามาได้เจ็ดปี เขากลับพาตัวบุตรสาวจากจวนแม่ทัพเจิ้นกั๋วเข้ามาในวัง มอบความรักความโปรดปรานให้ทุกวัน แล้วยังพระราชทานปิ่นหงส์ที่เป็นของฮองเฮาให้นางอีก ข้าเห็นดังนั้นก็เขียนจดหมายไปหาท่านอาจารย์ “อาจารย์ ท่านกล่าวถูกต้องแล้ว ใต้หล้านี้บุรุษล้วนโลเลหลายใจ ฮ่องเต้ก็มิต่างกัน สามวันหลังจากนี้ ข้าจะแกล้งตายแล้วหนีออกจากวัง นับแต่นี้เป็นต้นไปข้าจะติดตามอยู่ข้างกายท่าน ไม่จากไปไหนอีก”

View More

Chapter 1

บทที่ 1

二人の友人は皆、雨宮凛が入江海斗を深く愛していることを知っている。

彼のために自分の生活やプライベートをすべて犠牲にして、24時間彼のために尽くしているような状態だった。

たとえ何度別れても、三日も経たずに必ず凛は戻ってきて、復縁を求めていた。

誰もが「別れ」の言葉を簡単に口にできるが、彼女だけはそれを絶対にしなかった。

海斗が新しい恋人を連れて部屋に入ってきた時、個室は一瞬、5秒ほど不気味な沈黙に包まれた。

みかんをむく凛の手が一瞬止まった。「何でみんな黙ってるの?私なんか変かな?」

「凛ちゃん……」友人が心配そうな目で見つめてきた。

海斗は何事もなかったかのように女性を抱きしめ、ソファに腰を下ろした。「誕生日おめでとう、悟」

誰の目も気にせず、あからさまで堂々とした態度だった。

凛は立ち上がった。今日は悟の誕生日だから、騒ぎを起こしたくなかった。

「ちょっとトイレに行ってくるね」

ドアを閉めると、部屋の中での会話が聞こえてきた。

「海斗さん、凛さんがいるって伝えたんすよねどうして彼女を連れてきたんすか」

「まったくだよ。海斗、今回はさすがにやりすぎだ」

「気にするなよ」海斗は女性の腰を離し、タバコに火をつけた。

立ち上る白い霧の中、彼は微笑みを浮かべる。

その姿は、世間を遊び歩く放浪者のようだった。

ドアが閉まり、残りの言葉は凛には聞こえなかった。

凛は平静にトイレを済ませると、化粧を直しながら鏡に映る自分を見つめ、唇を引きつらせた。

「本当に情けないわね」

そう、自分の生き方が情けない。

凛は深く息を吸い、心の中でひそかに決意を固めた。

しかし、部屋に戻りドアを開けて目に飛び込んできた光景に、彼女はドアノブを握り締めながら、心の防壁が崩れるのを感じた。

海斗は女性の唇に近づき、二人の間に挟まれたティッシュが唾液で濡れていた。

みんなは大笑いし、囃し立てていた。

「やるな!海斗は本当に遊び上手だ」

「くっついた!くっついた!」

「ここまで盛り上がったんだ、みんなにキスシーン見せてくれよ」

凛は震える手でドアノブを握り締めた。

これが彼女が6年間も愛してきた男だ。その瞬間、ただひたすら皮肉を感じた。

「おい、もうやめろよ……」誰かが小声で注意し、入口を指さした。

みんなの視線が一斉に凛に向けられた。

「り、凛ちゃん、戻ってきたの?みんなふざけているだけだから、気にしないで……」

と言いかけた友人を、海斗は淡々と遮って凛を見た。「ちょうど凛も今日いるから、今のうちに話を済ませよう」

「うん、言って」

「この数年間の別れと復縁の繰り返し、もう退屈なんだ。俺たちの関係もとっくに冷めてしまった」

凛は指をぎゅっと握りしめ、爪が掌に食い込んだが、彼女は痛みを感じていないかのようだった。

6年間の交際が、結局「冷めた」の一言で片付けられるとは。

「晴香は良い子だ。彼女と正式に付き合いたいんだ」

凛は無表情でうなずいた。「わかった」

「別れても友達だ。今後、京城で困ったことがあれば、いつでも俺に頼っていい」

「いいえ。」凛は軽く微笑みながら言った。「別れたなら、きっぱりと切り離すべきよ。それが彼女のためにも公平だから」

海斗は眉をひそめ、少し驚いたようだった。

「悟」凛は今日の主役である悟を見た。「誕生日おめでとう。みんな楽しんでね。私はもう帰るわ。あのみかんは私が剥いたものだから、みんなで食べて。無駄にしないでね」

海斗は果物をあまり好まなかったが、唯一みかんだけは別だった。

しかし彼は気難しく、みかんの白い筋をすべて取り除かなければ口にしようとしなかった。

凛は何年もの間、彼の健康を気遣って、毎日みかんを一つ剥き、筋を綺麗に取り除いて彼の前に出していた。

彼の機嫌が良い時には、彼女を抱きしめて甘えるように言ったものだ。「俺の彼女はなんて賢くて可愛いんだ。

俺の花嫁にならないか?」

彼はずっと、彼女が何を望んでいるかを分かっていながら、決してそれを与えるとは言わなかった。

海斗は言った。「運転手を呼んで送らせよう」

「大丈夫、タクシーを呼んだから」

「凛さん、玄関まで送りますよ」

と、悟が言ったが、凛は手を振って断り、振り返らずに去っていった。

「海斗さん、これって……凛さん、今回は本当に怒っているんじゃないすか」

「いや、そんなことないさ」

「そうだよ!もう何回も口喧嘩したんだろ?でも凛は結局数日後にはまた大人しく戻ってくるじゃないか。次の飲み会ではまた何事もなかったかのようになるさ」

「賭けてみよう、今回は5日だな」

「6日だろ」

海斗は閉まっていないドアを一瞥し、冷たく笑った。「3時間に賭けよう。彼女はすぐに戻ってくるよ」

「その通りだ、海斗さんが絶対に勝つ。誰だって知ってるさ、凛は海斗さんを狂おしいほど愛しているって」

「はあ、どうして誰もあんな風に一途に僕を愛してくれないんだろう?」

「お前が?絶対無理!」

「ハハハ……」

……

凛が別荘に戻ると、すでに深夜だった。

彼女は30分かけて荷物を整理した。

この別荘で3年間住んでいたが、持ち出す物は小さなスーツケース1つで十分だ。

クローゼットにはまだ一度も袖を通していないブランド服や、身につけていないジュエリーがたくさんあったが、それらには手をつけなかった。

唯一、惜しいと思ったのは一面の本棚に並んだ専門書だった。

しかし内容はすべて頭に入っているため、物理的な書籍にそれほどの価値を感じなくなっていた。

目線をドレッサーに向けると、凛はその引き出しを開けた。

中には十億円分の小切手が置かれていた。

その下には一枚の書類があった——「東郊72号3-5土地譲渡契約書」。

郊外とはいえ、控えめに見積もっても四億円の価値がある。

海斗は小切手にも契約書にもすでにサインしており、以前二人が別れそうになった時に彼が投げつけてきたもので、それ以来引き出しに放置されていた。

彼は凛がそれを受け取る勇気はないと確信していた。なぜなら、受け取ったら二人の関係が完全に終わることを意味していたからだ。

六年の関係が十四億円で終わる?

突然、それが悪い取引ではないと凛は感じた。

これほどの金額で、青春の代償を支払われる女性がどれほどいるだろうか?

彼女はその二つの品をバッグに入れた。

与えられたものを何故拒む必要がある?

感情はないが、少なくともお金がある。

彼女は決して金を軽蔑する愚かなヒロインではなかった。

「もしもし、清掃会社ですか?急ぎでお願いしたいんですけど」

「……はい、大掃除です。追加料金を払いますから。」

凛は鍵を玄関に置き、タクシーに乗って親友の家に向かった。

途中、清掃員のおばさんから再度確認の電話がかかってきた。

「雨宮様、これらのものは全部いらないのですか」

「ええ、好きに処理してちょうだい」

そう言って電話を切った。

海斗が家に帰ったのは深夜だった。清掃業者はすでに掃除を終えて帰っていた。

彼は鼻につく香水の匂いで頭痛を覚え、ネクタイを緩めてソファに座ろうとしたが、そのまま寝落ちしてしまった。

翌朝、目が覚めると、キッチンから聞き慣れた食器のぶつかる音が聞こえてきた。

彼は掛けられた毛布をはぎ取って起き上がり、片手でこめかみを揉みながら水を取ろうとした。

しかし、そこには何もなかった。

手が茶卓の上で止まり、彼は口元を引き締めた。戻ってきたのに、毛布を掛けてくれたのに、二日酔いの茶は用意してくれないのか?

そんな「中途半端な反抗」を何年も続けて、まだ飽きないのか?ふん……

海斗が立ち上がった。「今日はさすがに……」

「坊ちゃん、お目覚めですか」

「田中さん?」

「先に洗面を済ませてください。あと2分で朝食が用意できますよ。あ、寝冷えしませんでしたか?暖房をつけましたが、心配だったので毛布をもう1枚掛けておきました」

「……ああ」

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Rattanapron Pongsanguan
Rattanapron Pongsanguan
เริ่ดมาก นางเอกแกร่งมาก ไม่ร้องไห้ ไม่ฟูมฟาย จบคือจบ ไม่รักแล้วคือไม่รักแล้ว
2026-07-03 15:54:05
1
0
Ẅ
Ẅ
อันนี้ดี แตกต่างจากเรื่องอื่น
2026-06-07 21:40:43
0
0
8 Chapters
บทที่ 1
หลังจากสั่งให้องครักษ์เร่งควบม้านำจดหมายออกไปส่งให้อาจารย์ข้าก็หันหลังเดินกลับตำหนัก ระหว่างทางเห็นนางกำนัลขันทีทำงานกันอย่างเร่งรีบ ขนย้ายกระถางดอกเหอฮวนจำนวนมาก ไปยังตำหนักเฟิ่งชี"เพียงแค่เห็นดอกเหอฮวนนี้ ก็รู้แล้วว่าวันคล้ายวันประสูติของฮองเฮาใกล้เข้ามาแล้ว""ฝ่าบาททรงรักฮองเฮาอย่างลึกซึ้ง ทุกปีในวันคล้ายวันประสูติของฮองเฮาจะต้องทรงจัดการด้วยพระองค์เอง ดอกเหอฮวนแต่ละกระถางล้วนเป็นสิ่งที่ฝ่าบาททรงคัดสรรมาอย่างพิถีพิถัน"ข้าเดินอยู่ด้านหน้า ได้ยินคำพูดของนางกำนัลคนสนิทสองคนที่อยู่ด้านหลัง ในใจก็รู้สึกเศร้าเล็กน้อยภายในวังหลวง ทุกคนต่างกล่าวว่าเซี่ยจิ่งหวนรักข้าสุดหัวใจ เมื่อก่อนข้าก็เคยคิดเช่นนั้นเหมือนกันในตอนนั้น ข้าและเขาออกเดินทางท่องเที่ยวด้วยกัน ถูกงูพิษกัด เซี่ยจิ่งหวนไม่ลังเลแม้แต่น้อยที่จะดูดพิษให้ข้า จนตัวเองตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิตเขากล่าวว่า "อาเหยา ในใต้หล้านี้ข้ารักเพียงเจ้าผู้เดียว หากเจ้าเป็นอะไรไป ข้าก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่คนเดียวหรอก"คนที่เคยยอมสละชีวิตเพื่อข้าได้ แต่ตอนนี้กลับทรยศความเชื่อใจของข้าหลายวันก่อน เซี่ยจิ่งหวนแอบพาบุตรสาวของแม่ทัพเจิ้นกั๋วเข้า
Read more
บทที่ 2
เมื่อเขาสังเกตเห็นว่าข้าดูไม่มีความสุข วันรุ่งขึ้นเซี่ยจิ่งหวนก็ยกเลิกงานราชการทั้งหมด พาข้าแต่งกายเหมือนสามัญชนคนธรรมดาออกจากวัง ไปเที่ยวชมงานวัดข้าเติบโตมาในป่าเขา มีนิสัยรักอิสระไม่ชอบอยู่ในกรอบธรรมเนียมประเพณีปีแรกที่เข้าวัง ข้ารู้สึกอึดอัดกับกฎระเบียบในวังจนแทบหายใจไม่ออกหลังจากนั้น ทุกครั้งที่เซี่ยจิ่งหวนมีเวลาว่างก็จะพาข้าออกไปเที่ยวนอกวังเพื่อผ่อนคลายในงานวัดมีผู้คนสัญจรไปมาวุ่นวาย เซี่ยจิ่งหวนกอดข้าแนบชิดไว้ในอ้อมแขน ราวกับว่าข้าเป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดของเขา กลัวว่าคนอื่นจะเบียดเสียดมาโดนตัวข้าขณะเดินไปเรื่อยๆ ก็มาถึงร้านขายโคมไฟเซี่ยจิ่งหวนหยิบก้อนตำลึงเงินออกมาซื้อโคมไฟรูปกระต่ายจากเจ้าของร้าน แล้วยื่นให้ข้า"อาเหยา นี่คือโคมไฟกระต่ายดวงที่หนึ่งร้อย ตามที่ข้าสัญญาไว้กับเจ้า"ข้ามองโคมไฟกระต่ายอย่างเหม่อลอยหลังจากที่เซี่ยจิ่งหวนรู้ว่าข้าชอบโคมไฟกระต่าย ทุกครั้งที่ออกมาเที่ยวงานวัด เขาก็จะซื้อให้ข้าหนึ่งดวงในวังถึงกับแบ่งตำหนักหนึ่งหลังไว้เก็บโคมไฟโดยเฉพาะ ยามว่างข้าเคยลองนับดู มีโคมไฟอยู่เก้าสิบเก้าดวงตอนนั้นเซี่ยจิ่งหวนบอกว่า "ต้องรวบรวมให้ครบหนึ่งร้อยดวงถ
Read more
บทที่ 3
พอเลี้ยวผ่านโค้งมาก็เห็นหลินจื่อยวนโผล่ออกมาจากหลังภูเขาจำลอง แล้วโผเข้ากอดเซี่ยจิ่งหวนเซี่ยจิ่งหวนรีบสำรวจร่างกายนางอย่างร้อนรน "ไม่ใช่บอกว่าตกน้ำหรอกหรือ?"หลินจื่อยวนเบียดกายแนบชิดร่างเขา พูดเสียงออดอ้อนว่า "ถ้าหม่อมฉันไม่พูดแบบนี้ ฝ่าบาทจะเสด็จมาได้อย่างไรเพคะ"เซี่ยจิ่งหวนเอ็ดด้วยน้ำเสียงเข้มงวด "ช่างเหลวไหลสิ้นดี! เจ้าจะมาหลอกลวงข้าด้วยเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร?"หลินจื่อยวนรวบรวมความกล้าเขย่งปลายเท้าจูบริมฝีปากเขา"ก็เพราะยวนเอ๋อร์คิดถึงฝ่าบาทเหลือเกินนี่เพคะ"เซี่ยจิ่งหวนยกมือทำท่าจะผลักออก "ในเมื่อไม่เป็นอะไรก็รีบกลับวังไปเถอะ ข้ายังต้องไปอยู่เป็นเพื่อนฮองเฮาอีก"หลินจื่อยวนใช้มือทั้งสองเกี่ยวผ้าคาดเอวของเขาเอาไว้แน่น "ฝ่าบาท วันนี้พวกเราอยู่ที่นี่กันดีไหมเพคะ?""วันนี้หม่อมฉันสวมเอี๊ยมตัวบางมาด้วยนะเพคะ"พอเจอการพูดหว่านล้อมยั่วยวนหนักเข้า เซี่ยจิ่งหวนก็เริ่มไม่ต่อต้านไม่นาน เสียงครางหวานก็ดังมาจากด้านหลังภูเขาจำลองข้ายืนตัวแข็งอยู่กับที่ขณะสวมอาภรณ์ที่เปียกโชก เสียงครางของทั้งสองเหมือนคมมีดที่แทงเข้ามาในหัวใจข้า ทำให้ข้าเจ็บปวดรวดร้าวดุจใจจะขาดน้ำตาไหลออกมาจากเ
Read more
บทที่ 4
หลังจากกลืนยาลงไป ความทรงจำในอดีตก็ผุดขึ้นมาในภวังค์ความคิดเป็นฉากๆข้าเป็นเด็กกำพร้า ถูกอาจารย์ที่เดินทางออกรักษาผู้คนเก็บมาชุบเลี้ยงต่อมาอาจารย์ออกไปทำธุระ ข้าที่รั้งอยู่ในหุบเขาไม้ไผ่จึงได้ช่วยชีวิตเซี่ยจิ่งหวนที่บาดเจ็บหนักจากการถูกตามล่าเซี่ยจิ่งหวนตกหลุมรักข้าตั้งแต่แรกพบและสารภาพรักกับข้าอาจารย์พร่ำสอนข้าตั้งแต่ยังเป็นเด็กว่า บุรุษในใต้หล้าล้วนจิตใจโลเลไม่มั่นคง โลกใบนี้มีสตรีที่หลงงมงายในรักถูกผู้ชายหักหลังอยู่มากมาย ดังนั้นอย่าได้ยุ่งเกี่ยวกับความรักโดยเด็ดขาดข้าปฏิเสธเขาทุกวิถีทาง แต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้ให้กับการตามเกี้ยวพาราสีของเขาก่อนแต่งงานกับเซี่ยจิ่งหวน ข้าเคยแวะมาหาอาจารย์ ขอให้ท่านไปอยู่ในวังด้วยกัน จะได้ดูแลท่านอย่างดีอาจารย์ลูบผมข้าแล้วส่งยาแกล้งตายมาให้ พลางกล่าวว่า "อาเหยา ข้าจะอยู่ที่นี่ เป็นที่พึ่งสุดท้ายของเจ้า"ตอนนั้นข้าคิดแค่ว่าอาจารย์กังวลมากเกินไปเซี่ยจิ่งหวนรักข้ายิ่งกว่าชีวิตของตัวเอง แล้วเขาจะทำให้ข้าอับจนหนทางได้อย่างไรตอนนี้ข้าเพิ่งจะบรรลุว่าการฝากชีวิตและทุกสิ่งทุกอย่างไว้กับผู้ชายคนหนึ่ง เป็นการทำลายทางหนีของตัวเองแต่โชคดีที่ข้ายังมี
Read more
บทที่ 5
"ไม่ว่าเจ้าจะต้องการอะไร ข้าต้องทำตามใจเจ้าอยู่แล้ว ทำไมเจ้าถึงเลือกจากไปด้วยวิธีการที่เด็ดขาดเช่นนี้?"เซี่ยจิ่งหวน หากในใจท่านมีเพียงข้าคนเดียวจริงๆ ท่านคงไม่เลือกที่จะนำหลินจื่อยวนเข้าวัง แล้วร่วมรักกับนางหรอกเมื่อท่านเลือกที่จะนำนางเข้าวัง ข้าก็ไม่จำเป็นต้องไปสอบถามหรือเรียกร้องสิ่งใดจากท่านอีกความรักที่มีให้กัน ล้วนมาจากใจ มาจากความสมัครใจบัดนี้ขอเพียงความตายครั้งนี้ ตัดขาดสายใยรักระหว่างเราได้อย่างสิ้นเชิง ปลดปล่อยให้ข้าเป็นอิสระในตอนนั้นเอง ไฉ่เยว่ก็คุกเข่าลงแล้วกล่าวว่า “ฝ่าบาท พระองค์ได้โปรดมอบความยุติธรรมให้ฮองเฮาด้วยเพคะ เมื่อวานนี้แม่นางจื่อยวนจากตำหนักเจิ้งเฉียน มาเข้าเฝ้าฮองเฮาที่กำลังลงมือทำพระกายาหารค่ำที่ห้องเครื่องหลวง”เซี่ยจิ่งหวนเงยหน้าขึ้นมองไฉ่เยว่ทันที "เจ้าว่าอะไรนะ? หลินจื่อยวนมาหาอาเหยา?"เซี่ยจิ่งหวนออกคำสั่งทันที "ทหาร นำตัวหลินจื่อยวนมาที่นี่”ไม่นาน หลินจื่อยวนก็ถูกทหารองครักษ์สองคนลากตัวเข้ามา กดให้คุกเข่ากลางตำหนักใหญ่หลินจื่อยวนถูกกดตัวจนลุกขึ้นไม่ได้ รีบเงยหน้ามองเซี่ยจิ่งหวน พูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนว่า"เมื่อครู่ฝ่าบาทยังกระซิบถ้อยคำหวาน
Read more
บทที่ 6
เลือดลมพลุ่งพล่านขึ้นมากลางอกของเซี่ยจิ่งหวน ก่อนจะกระอักเลือดสดๆ ออกมาหมอหลวงต่างรีบเข้ามาตรวจวินิจฉัย วิงวอนขอให้ฝ่าบาทถนอมพระวรกายของตัวเองเซี่ยจิ่งหวนไล่ทุกคนออกไปแล้วเดินมาที่ข้างกายข้า อุ้มข้าเข้าสู่อ้อมอกของเขาอย่างแนบแน่น พยายามใช้ไออุ่นจากร่างกายของเขาทำให้ร่างที่เย็นเฉียบของข้าอุ่น"อาเหยา ขอโทษ ข้าขอโทษ..."น้ำเย็นๆ ไหลหยดจากคางของเขาลงมาบนแก้มของข้าเซี่ยจิ่งหวนร้องไห้ตั้งแต่รู้จักเซี่ยจิ่งหวนมา นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าเห็นเขาร้องไห้เขามักจะทำท่าราวกับกุมชัยชนะอยู่ในมือ มั่นใจในความสำเร็จของตัวเองเสมอแต่บัดนี้กลับร้องไห้สะอึกสะอื้นเพราะการจากไปของข้า ราวกับเด็กน้อยที่ไร้ที่พึ่ง"อาเหยา ข้าต้องทำอย่างไร เจ้าถึงจะยอมกลับมาหาข้า""อาเหยา ข้ารู้ตัวแล้วว่าผิด ได้โปรดอย่าทิ้งข้าไป..."วันแรกหลังจากข้า "ตาย" เซี่ยจิ่งหวนก็กินอาหารที่ข้าทำไว้จนหมด ทั้งที่มันเย็นชืดไปแล้วเขาบอกว่าถ้าเขายอมทำตัวดีๆ และกินอาหารจนหมด ข้าก็จะให้อภัยเขา ไม่โกรธเขาอีกต่อไปวันที่สองหลังข้า "ตาย" เซี่ยจิ่งหวนเรียกช่างฝีมือมาทำโคมไฟกระต่ายหนึ่งร้อยดวง แขวนไว้ในตำหนักเฟิ่งชี"อาเหยา โคมไฟกระ
Read more
บทที่ 7
ผู้คนต่างชื่นชมความรักที่เขามีต่อข้า และกล่าวว่าโชคชะตาช่างเล่นตลกกับคนไม่มีดวง ทำให้คนรักต้องพลัดพรากจากกันข้าได้แต่ยิ้มให้กับเรื่องนี้ ผู้คนมักชอบทำให้ความรักดูสวยงาม เพื่อหลอกล่อชายหญิงที่ไร้เดียงสาให้ตกหลุมรักมีข่าวลือว่าเพราะการตายของข้า เซี่ยจิ่งหวนเสียใจหนักจนล้มป่วย นอนซมในตำหนักมาเป็นเดือนแล้ว อาจจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่นานแต่ข้ารู้ว่าเซี่ยจิ่งหวนจะผ่านมันไปได้ ในอดีตการแย่งชิงบัลลังก์ เขายังข้ามผ่านศพกองเป็นภูเขาและเลือดที่เจิ่งนองเป็นทะเลมาได้ แล้วจะติดหล่มกับเรื่องเล็กน้อยอย่างความรักได้อย่างไรสามเดือนต่อมา เกิดกบฏในวังหลังจากข้าตายไป หลินจื่อยวนก็ถูกเซี่ยจิ่งยวนจับขังในตำหนักเย็น ถูกหลบหลู่ดูหมิ่นทุกวันแม่ทัพผู้พิทักษ์แผ่นดินทราบข่าวจึงนำทหารบุกเข้าวัง แต่กลับติดกับดักที่เซี่ยจิ่งหวนวางไว้ ถูกริบอำนาจทางทหารไปทั้งหมดหลังจากนั้นเซี่ยจิ่งหวนก็นำทหารไปปราบกบฏที่ชายแดนด้วยตัวเอง และขับไล่ศัตรูที่รุกรานจากภายนอกดังนั้นไม่ใช่ว่าเขาไร้หนทางแก้ไขปัญหา เพียงแต่เขาคิดว่าข้าไม่คุ้มค่าพอที่เขาจะเสี่ยงมากขนาดนั้นในตอนนั้น เขาสามารถทนแรงกดดันจากทั้งราชสำนักเพื่อแต่งตั้งข้า
Read more
บทที่ 8
เซี่ยจิ่งหวนเพิ่งมีโอรสน้อยที่อายุยังไม่ครบขวบดี แต่เขากลับพูดอย่างไม่ใส่ใจว่าจะขับไล่มารดาของเด็กออกจากวังบางทีศาสตร์แห่งการเป็นฮ่องเต้ที่เขาเรียนรู้มาตั้งแต่เด็ก อาจทำให้เขาเป็นคนที่เห็นแก่ตัวมากที่สุดในใต้หล้านี่คือสิ่งที่ข้าเพิ่งค้นพบหลังจากที่แยกตัวออกมาจากเขา"เซี่ยจิ่งหวน ถ้าข้ารักใครสักคนจริงๆ ข้าจะไม่มีวันนอกใจไปมีความสัมพันธ์กับชายอื่นหลังจากแต่งงานแล้ว""แล้วข้าก็จะไม่ไปนอนกับชายอื่นเพียงเพราะต้องการทายาท"เซี่ยจิ่งหวนพูดด้วยสีหน้าร้อนรน "อาเหยา ข้ารู้ว่าเจ้าโกรธที่ข้าไม่รักษาความซื่อสัตย์ที่มีต่อเจ้า แต่ตอนนั้นข้าไม่รู้จริงๆ ว่าเจ้ายังมีชีวิตอยู่ ถ้าข้ารู้..."ข้าขัดจังหวะเขา "สำหรับข้า ตราบใดที่ยังรักเขาอยู่ ไม่ว่าจะมีชีวิตอยู่หรือตายไปก็เหมือนกัน""เมื่อยอมรับคนอื่นเข้ามาในชีวิต นั่นหมายความว่าความรักที่ท่านมีต่อข้าไม่สะอาดบริสุทธิ์อีกต่อไปแล้ว""ท่านเป็นฮ่องเต้ผู้สูงศักดิ์ ส่วนข้าเป็นเพียงหมอหญิงต่ำต้อย ระหว่างพวกเราไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้ว ตอนนี้ขอให้ทุกอย่างกลับสู่ทางที่ควรเป็น ฝ่าบาทโปรดเสด็จกลับไปเถิด"พูดจบ ข้าก็หันหลังเดินกลับเข้าบ้านแต่เซี่ยจิ่งหวนโบ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status