LOGINข้าเป็นหมอหญิงคนหนึ่ง ตอนที่ขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพร ได้ช่วยชีวิตฮ่องเต้ที่บาดเจ็บสาหัส เขาตกหลุมรักข้าตั้งแต่แรกเห็น พยายามใช้ทุกวิถีทางเพื่อแต่งข้าเป็นภรรยา เพื่อข้าแล้ว เขายอมขับไล่นางสนมในวังหลังออก แต่งตั้งข้าเป็นฮองเฮาโดยไม่สนใจคำทัดทานของผู้คน สัญญากับข้าว่าจะรักเพียงข้าผู้เดียวตลอดชาติภพ แต่หลังจากข้าเป็นฮองเฮามาได้เจ็ดปี เขากลับพาตัวบุตรสาวจากจวนแม่ทัพเจิ้นกั๋วเข้ามาในวัง มอบความรักความโปรดปรานให้ทุกวัน แล้วยังพระราชทานปิ่นหงส์ที่เป็นของฮองเฮาให้นางอีก ข้าเห็นดังนั้นก็เขียนจดหมายไปหาท่านอาจารย์ “อาจารย์ ท่านกล่าวถูกต้องแล้ว ใต้หล้านี้บุรุษล้วนโลเลหลายใจ ฮ่องเต้ก็มิต่างกัน สามวันหลังจากนี้ ข้าจะแกล้งตายแล้วหนีออกจากวัง นับแต่นี้เป็นต้นไปข้าจะติดตามอยู่ข้างกายท่าน ไม่จากไปไหนอีก”
View More窓ガラスを打ち据える雨音が、静まり返った室内でやけに大きく響いていた。
六月。梅雨特有の重く湿った空気が、同棲マンションの寝室に淀んでいる。高校を卒業してすぐに始まった慶吾との生活は、すでに二年余りが経過していた。その間、二人はまだ一度も身体を重ねられていない。
薄暗い部屋の中で、杏莉はひんやりとしたシーツを強く握りしめた。
扉が開く鈍い音とともに、廊下の明かりが細長く床に伸びる。慶吾が寝室へ足を踏み入れてきた。微かに漂うアルコールの匂いと、彼の纏う鋭くスパイシーな香水の香りが鼻をついた。
「おい、芋女」
無造作に放たれた冷たい声の直後、強い力で肩を掴まれ、杏莉はベッドへ押し倒された。
背中に柔らかなマットレスの感触が広がる。見上げると、端正な顔立ちに傲慢さを滲ませた慶吾が、杏莉を見下ろしていた。
乱暴な手つきで衣服のボタンが外されていく。布擦れの音が耳元で響き、室内の空気が剥き出しになった肌を冷たく撫でた。
(応えなければ――)
杏莉は固く目を閉じ、奥歯を噛み締めた。
これは父の会社を救うための、大切な政略婚約だ。烏丸家からの出資と援助がなければ、真鍋精機はとうの昔に倒産していた。父を安心させるためにも、婚約者である慶吾との関係を深め、妻としての務めを果たさなければならない。彼から向けられる冷淡な態度も、家政婦のような扱いも、すべては応えられない自分が悪いのだ。慶吾を責めるつもりはない。婚約者として、身体を開くのは当然の義務なのだから。
彼の指先が鎖骨をなぞり、下着ごと布が剥ぎ取られていく。
自分から受け入れようと、杏莉は深呼吸を繰り返し、身体の力を抜こうと試みた。頭では痛いほど理解している。「怖い」という感情はとっくに眠っているはずだ。彼に身を委ねて、ただ流されればいいだけだと、自分に言い聞かせる。
だが、慶吾の大きく重い身体が覆い被さり、彼の滾る熱が直接肌に押し当てられた瞬間――。
杏莉の身体は、自らの意思を完全に裏切った。
全身の筋肉が意思に反して石のように硬直する。皮膚に粟が立ち、冷たい悪寒が波のように広がっていく。血の気が引き、指先から急速に体温が奪われていくのが分かった。
呼吸が浅くなり、肺が空気を拒絶する。喉の奥が痙攣したように塞がり、掠れた息が漏れた。
(だめ、どうして)
受け入れたいのに。応えなければならないのに。
歯の根が合わず、小さく鳴る音が鼓膜を打つ。身体の芯から湧き上がるような激しい震えが止まらない。関節が軋み、筋肉が強張る。恐怖など感じていないはずなのに、心は空っぽのままなのに、身体だけが明確な拒絶反応を示して暴走している。
視界が急速に歪み、熱い滴が頬を伝い落ちた。
溢れ出した涙は、どれだけ瞬きをしても次から次へと止め処なく流れ続ける。シーツに濃い染みを作り、冷たい雨の夜の空気に触れて冷えていく。
止まってほしい。こんなところで泣いて、また彼を失望させたくない。
杏莉の痛切な願いとは裏腹に、身体の震えは激しさを増すばかりだった。彼に触れられているという事実だけで、皮膚が焼け焦げるような錯覚に陥り、防衛本能が警鐘を鳴らし続ける。
ふっと、杏莉を覆っていた重みと熱が消えた。
涙で滲む視界の先、慶吾がベッドの端に立ち上がり、見下ろすような視線を向けていた。あからさまに興醒めした冷ややかな瞳。そこには、杏莉への侮蔑と苛立ちが色濃く浮かんでいる。
「最悪だな、お前。まじで使えねえし」
冷酷な声が、胸の奥を鋭く抉った。
吐き捨てるように言い放つと、慶吾は乱れた衣服を苛立たしげに整え、振り返ることもなく寝室を出ていく。乱暴に扉が閉められた。
暗い寝室に取り残され、杏莉は小さく身を縮こまらせた。彼の言葉が刃となって何度も心を切り裂く。胸が締めつけられ、息をするのすら苦しい。応えられない自分が情けなくて、惨めで仕方なかった。
静まり返った部屋に、ドア越しに慶吾の声が響いてきた。
「今から会いにいっていい? 婚約者の女が拒絶しやがって」
誰かに電話をかけている声。甘えるような、それでいて苛立ちを隠しきれない響き。電話の相手が誰なのか、杏莉には分からない。ただ、自分ではない誰かに慰めを求めていることだけは確実だった。裏切られているという悲しみよりも、彼をそこまで追い詰めてしまった自分への失望が重くのしかかる。
やがて、玄関へ向かう重い足音が聞こえ、重厚な金属の扉が開いて閉まる音が響いた。
家を出ていく足音。
慶吾は去ってしまった。この激しい雨の中、別の誰かの元へ。
完全な静寂が降りた暗い寝室。聞こえるのは、窓を打つ無機質な雨音だけ。
広くて冷たいベッドの上で、杏莉はゆっくりと身を起こした。冷え切った両腕で自らの肩を抱きしめる。
どれだけ自分を責めても、勝手に流れ続ける涙は止まってくれない。杏莉は震える手の甲で、何度も何度も頬を濡らす滴を拭った。皮膚が擦れて痛むが、身体の奥で暴れる得体の知れない震えに比べれば些細なことだった。
(どうして、いつもこうなってしまうの)
男性に触れられ、熱を向けられるたびに、身体が悲鳴を上げて萎縮する。理由も分からず、ただ恐怖だけが細胞に刻み込まれているかのように。
暗闇の中で、ふいに脳裏をよぎる光景があった。
ずっと奥底に蓋をしてきたはずの、十二歳の鮮烈な記憶。
豪華なシャンデリアの眩い光。むせ返るような甘ったるい香水の匂い。大人の男の粘ついた視線。そして――。
เซี่ยจิ่งหวนเพิ่งมีโอรสน้อยที่อายุยังไม่ครบขวบดี แต่เขากลับพูดอย่างไม่ใส่ใจว่าจะขับไล่มารดาของเด็กออกจากวังบางทีศาสตร์แห่งการเป็นฮ่องเต้ที่เขาเรียนรู้มาตั้งแต่เด็ก อาจทำให้เขาเป็นคนที่เห็นแก่ตัวมากที่สุดในใต้หล้านี่คือสิ่งที่ข้าเพิ่งค้นพบหลังจากที่แยกตัวออกมาจากเขา"เซี่ยจิ่งหวน ถ้าข้ารักใครสักคนจริงๆ ข้าจะไม่มีวันนอกใจไปมีความสัมพันธ์กับชายอื่นหลังจากแต่งงานแล้ว""แล้วข้าก็จะไม่ไปนอนกับชายอื่นเพียงเพราะต้องการทายาท"เซี่ยจิ่งหวนพูดด้วยสีหน้าร้อนรน "อาเหยา ข้ารู้ว่าเจ้าโกรธที่ข้าไม่รักษาความซื่อสัตย์ที่มีต่อเจ้า แต่ตอนนั้นข้าไม่รู้จริงๆ ว่าเจ้ายังมีชีวิตอยู่ ถ้าข้ารู้..."ข้าขัดจังหวะเขา "สำหรับข้า ตราบใดที่ยังรักเขาอยู่ ไม่ว่าจะมีชีวิตอยู่หรือตายไปก็เหมือนกัน""เมื่อยอมรับคนอื่นเข้ามาในชีวิต นั่นหมายความว่าความรักที่ท่านมีต่อข้าไม่สะอาดบริสุทธิ์อีกต่อไปแล้ว""ท่านเป็นฮ่องเต้ผู้สูงศักดิ์ ส่วนข้าเป็นเพียงหมอหญิงต่ำต้อย ระหว่างพวกเราไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้ว ตอนนี้ขอให้ทุกอย่างกลับสู่ทางที่ควรเป็น ฝ่าบาทโปรดเสด็จกลับไปเถิด"พูดจบ ข้าก็หันหลังเดินกลับเข้าบ้านแต่เซี่ยจิ่งหวนโบ
ผู้คนต่างชื่นชมความรักที่เขามีต่อข้า และกล่าวว่าโชคชะตาช่างเล่นตลกกับคนไม่มีดวง ทำให้คนรักต้องพลัดพรากจากกันข้าได้แต่ยิ้มให้กับเรื่องนี้ ผู้คนมักชอบทำให้ความรักดูสวยงาม เพื่อหลอกล่อชายหญิงที่ไร้เดียงสาให้ตกหลุมรักมีข่าวลือว่าเพราะการตายของข้า เซี่ยจิ่งหวนเสียใจหนักจนล้มป่วย นอนซมในตำหนักมาเป็นเดือนแล้ว อาจจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่นานแต่ข้ารู้ว่าเซี่ยจิ่งหวนจะผ่านมันไปได้ ในอดีตการแย่งชิงบัลลังก์ เขายังข้ามผ่านศพกองเป็นภูเขาและเลือดที่เจิ่งนองเป็นทะเลมาได้ แล้วจะติดหล่มกับเรื่องเล็กน้อยอย่างความรักได้อย่างไรสามเดือนต่อมา เกิดกบฏในวังหลังจากข้าตายไป หลินจื่อยวนก็ถูกเซี่ยจิ่งยวนจับขังในตำหนักเย็น ถูกหลบหลู่ดูหมิ่นทุกวันแม่ทัพผู้พิทักษ์แผ่นดินทราบข่าวจึงนำทหารบุกเข้าวัง แต่กลับติดกับดักที่เซี่ยจิ่งหวนวางไว้ ถูกริบอำนาจทางทหารไปทั้งหมดหลังจากนั้นเซี่ยจิ่งหวนก็นำทหารไปปราบกบฏที่ชายแดนด้วยตัวเอง และขับไล่ศัตรูที่รุกรานจากภายนอกดังนั้นไม่ใช่ว่าเขาไร้หนทางแก้ไขปัญหา เพียงแต่เขาคิดว่าข้าไม่คุ้มค่าพอที่เขาจะเสี่ยงมากขนาดนั้นในตอนนั้น เขาสามารถทนแรงกดดันจากทั้งราชสำนักเพื่อแต่งตั้งข้า
เลือดลมพลุ่งพล่านขึ้นมากลางอกของเซี่ยจิ่งหวน ก่อนจะกระอักเลือดสดๆ ออกมาหมอหลวงต่างรีบเข้ามาตรวจวินิจฉัย วิงวอนขอให้ฝ่าบาทถนอมพระวรกายของตัวเองเซี่ยจิ่งหวนไล่ทุกคนออกไปแล้วเดินมาที่ข้างกายข้า อุ้มข้าเข้าสู่อ้อมอกของเขาอย่างแนบแน่น พยายามใช้ไออุ่นจากร่างกายของเขาทำให้ร่างที่เย็นเฉียบของข้าอุ่น"อาเหยา ขอโทษ ข้าขอโทษ..."น้ำเย็นๆ ไหลหยดจากคางของเขาลงมาบนแก้มของข้าเซี่ยจิ่งหวนร้องไห้ตั้งแต่รู้จักเซี่ยจิ่งหวนมา นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าเห็นเขาร้องไห้เขามักจะทำท่าราวกับกุมชัยชนะอยู่ในมือ มั่นใจในความสำเร็จของตัวเองเสมอแต่บัดนี้กลับร้องไห้สะอึกสะอื้นเพราะการจากไปของข้า ราวกับเด็กน้อยที่ไร้ที่พึ่ง"อาเหยา ข้าต้องทำอย่างไร เจ้าถึงจะยอมกลับมาหาข้า""อาเหยา ข้ารู้ตัวแล้วว่าผิด ได้โปรดอย่าทิ้งข้าไป..."วันแรกหลังจากข้า "ตาย" เซี่ยจิ่งหวนก็กินอาหารที่ข้าทำไว้จนหมด ทั้งที่มันเย็นชืดไปแล้วเขาบอกว่าถ้าเขายอมทำตัวดีๆ และกินอาหารจนหมด ข้าก็จะให้อภัยเขา ไม่โกรธเขาอีกต่อไปวันที่สองหลังข้า "ตาย" เซี่ยจิ่งหวนเรียกช่างฝีมือมาทำโคมไฟกระต่ายหนึ่งร้อยดวง แขวนไว้ในตำหนักเฟิ่งชี"อาเหยา โคมไฟกระ
"ไม่ว่าเจ้าจะต้องการอะไร ข้าต้องทำตามใจเจ้าอยู่แล้ว ทำไมเจ้าถึงเลือกจากไปด้วยวิธีการที่เด็ดขาดเช่นนี้?"เซี่ยจิ่งหวน หากในใจท่านมีเพียงข้าคนเดียวจริงๆ ท่านคงไม่เลือกที่จะนำหลินจื่อยวนเข้าวัง แล้วร่วมรักกับนางหรอกเมื่อท่านเลือกที่จะนำนางเข้าวัง ข้าก็ไม่จำเป็นต้องไปสอบถามหรือเรียกร้องสิ่งใดจากท่านอีกความรักที่มีให้กัน ล้วนมาจากใจ มาจากความสมัครใจบัดนี้ขอเพียงความตายครั้งนี้ ตัดขาดสายใยรักระหว่างเราได้อย่างสิ้นเชิง ปลดปล่อยให้ข้าเป็นอิสระในตอนนั้นเอง ไฉ่เยว่ก็คุกเข่าลงแล้วกล่าวว่า “ฝ่าบาท พระองค์ได้โปรดมอบความยุติธรรมให้ฮองเฮาด้วยเพคะ เมื่อวานนี้แม่นางจื่อยวนจากตำหนักเจิ้งเฉียน มาเข้าเฝ้าฮองเฮาที่กำลังลงมือทำพระกายาหารค่ำที่ห้องเครื่องหลวง”เซี่ยจิ่งหวนเงยหน้าขึ้นมองไฉ่เยว่ทันที "เจ้าว่าอะไรนะ? หลินจื่อยวนมาหาอาเหยา?"เซี่ยจิ่งหวนออกคำสั่งทันที "ทหาร นำตัวหลินจื่อยวนมาที่นี่”ไม่นาน หลินจื่อยวนก็ถูกทหารองครักษ์สองคนลากตัวเข้ามา กดให้คุกเข่ากลางตำหนักใหญ่หลินจื่อยวนถูกกดตัวจนลุกขึ้นไม่ได้ รีบเงยหน้ามองเซี่ยจิ่งหวน พูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนว่า"เมื่อครู่ฝ่าบาทยังกระซิบถ้อยคำหวาน
หลังจากกลืนยาลงไป ความทรงจำในอดีตก็ผุดขึ้นมาในภวังค์ความคิดเป็นฉากๆข้าเป็นเด็กกำพร้า ถูกอาจารย์ที่เดินทางออกรักษาผู้คนเก็บมาชุบเลี้ยงต่อมาอาจารย์ออกไปทำธุระ ข้าที่รั้งอยู่ในหุบเขาไม้ไผ่จึงได้ช่วยชีวิตเซี่ยจิ่งหวนที่บาดเจ็บหนักจากการถูกตามล่าเซี่ยจิ่งหวนตกหลุมรักข้าตั้งแต่แรกพบและสารภาพรักกับข้
พอเลี้ยวผ่านโค้งมาก็เห็นหลินจื่อยวนโผล่ออกมาจากหลังภูเขาจำลอง แล้วโผเข้ากอดเซี่ยจิ่งหวนเซี่ยจิ่งหวนรีบสำรวจร่างกายนางอย่างร้อนรน "ไม่ใช่บอกว่าตกน้ำหรอกหรือ?"หลินจื่อยวนเบียดกายแนบชิดร่างเขา พูดเสียงออดอ้อนว่า "ถ้าหม่อมฉันไม่พูดแบบนี้ ฝ่าบาทจะเสด็จมาได้อย่างไรเพคะ"เซี่ยจิ่งหวนเอ็ดด้วยน้ำเสียงเข
เมื่อเขาสังเกตเห็นว่าข้าดูไม่มีความสุข วันรุ่งขึ้นเซี่ยจิ่งหวนก็ยกเลิกงานราชการทั้งหมด พาข้าแต่งกายเหมือนสามัญชนคนธรรมดาออกจากวัง ไปเที่ยวชมงานวัดข้าเติบโตมาในป่าเขา มีนิสัยรักอิสระไม่ชอบอยู่ในกรอบธรรมเนียมประเพณีปีแรกที่เข้าวัง ข้ารู้สึกอึดอัดกับกฎระเบียบในวังจนแทบหายใจไม่ออกหลังจากนั้น ทุกคร
หลังจากสั่งให้องครักษ์เร่งควบม้านำจดหมายออกไปส่งให้อาจารย์ข้าก็หันหลังเดินกลับตำหนัก ระหว่างทางเห็นนางกำนัลขันทีทำงานกันอย่างเร่งรีบ ขนย้ายกระถางดอกเหอฮวนจำนวนมาก ไปยังตำหนักเฟิ่งชี"เพียงแค่เห็นดอกเหอฮวนนี้ ก็รู้แล้วว่าวันคล้ายวันประสูติของฮองเฮาใกล้เข้ามาแล้ว""ฝ่าบาททรงรักฮองเฮาอย่างลึกซึ้ง ท






reviews