Short
ฮองเฮาปลิดชีพตาย หลังฮ่องเต้รับสนมใหม่เข้าวัง

ฮองเฮาปลิดชีพตาย หลังฮ่องเต้รับสนมใหม่เข้าวัง

Oleh:  ผักหวานOngoing
Bahasa: Thai
goodnovel4goodnovel
8Bab
7.1KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ข้าเป็นหมอหญิงคนหนึ่ง ตอนที่ขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพร ได้ช่วยชีวิตฮ่องเต้ที่บาดเจ็บสาหัส เขาตกหลุมรักข้าตั้งแต่แรกเห็น พยายามใช้ทุกวิถีทางเพื่อแต่งข้าเป็นภรรยา เพื่อข้าแล้ว เขายอมขับไล่นางสนมในวังหลังออก แต่งตั้งข้าเป็นฮองเฮาโดยไม่สนใจคำทัดทานของผู้คน สัญญากับข้าว่าจะรักเพียงข้าผู้เดียวตลอดชาติภพ แต่หลังจากข้าเป็นฮองเฮามาได้เจ็ดปี เขากลับพาตัวบุตรสาวจากจวนแม่ทัพเจิ้นกั๋วเข้ามาในวัง มอบความรักความโปรดปรานให้ทุกวัน แล้วยังพระราชทานปิ่นหงส์ที่เป็นของฮองเฮาให้นางอีก ข้าเห็นดังนั้นก็เขียนจดหมายไปหาท่านอาจารย์ “อาจารย์ ท่านกล่าวถูกต้องแล้ว ใต้หล้านี้บุรุษล้วนโลเลหลายใจ ฮ่องเต้ก็มิต่างกัน สามวันหลังจากนี้ ข้าจะแกล้งตายแล้วหนีออกจากวัง นับแต่นี้เป็นต้นไปข้าจะติดตามอยู่ข้างกายท่าน ไม่จากไปไหนอีก”

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1

Nyelle

I walked into our house on our fifth wedding anniversary and found my husband proposing to Cassia, my adoptive parents' biological daughter—the woman I had replaced five years ago.

"It's been five years," Vincent said, looking at her with a tenderness I had spent years wishing he would show me. "Five years, and I've only ever had eyes for you. I've waited so long for this moment, so long to tell you how much you mean to me."

My fingers tightened around the cake box in my hands.

Five years.

The same five years I had spent carrying his name, sleeping beside him, and telling myself that perhaps, eventually, he would see me as something more than the woman forced into his life.

"Will you marry me again?"

Cassia smiled at him.

"Yes."

The cake slipped from my hands and hit the floor, cream splattering across the tiles as Vincent rose and pulled her into his arms. Applause broke out around them.

"They look so good together!"

My eyes burned, and suddenly I was back in the doctor's office, sitting across from him while he stared at my test results with an expression that made my fingers go cold around my iPad.

I typed the question I was already afraid to ask.

[Is it serious?]

He looked at me for so long that my heart began pounding before finally lowering his eyes.

"I'm afraid the results aren't good, Mrs. Vincent."

A strange numbness moved through me as I typed again. [What is it?]

"Stage four cancer."

My fingers hovered over the screen. [Can it be treated?]

"It has progressed too far and there is no curative treatment at this stage."

The words refused to make sense.

I waited for him to correct himself, to tell me there had been a mistake or that another test might change the results, but instead he continued explaining treatment, management, and the time I had left.

Less than two years.

That was the only part that remained with me.

When I left the hospital, the first person I thought of was Vincent.

My husband.

He had never given me warmth or affection unless it suited him, but when my entire world had fallen apart, he was still the person I wanted beside me. So I called him again and again.

I sat alone in the hospital hallway while the calls rang unanswered, staring at my phone each time the line finally went dead.

He never picked up.

I didn't know that while I was sitting there trying to understand how I was supposed to live with the knowledge that I was dying, Vincent was at home preparing candles, flowers, rose petals, and a proposal for another woman.

The sound of applause pulled me back.

She was still wrapped in Vincent's arms while people congratulated them, and I stood near the entrance with my ruined anniversary cake at my feet.

Nobody in that room knew I was his wife.

To them, I was probably just his mute secretary, standing quietly in the corner while her boss proposed to the woman he truly loved.

Five years ago, I had stood in my father's office while Vincent argued against marrying me as though I wasn't even there.

"She's mute. Why would I marry her?"

I had heard every word.

My father hadn't even looked at me when he answered.

"It's necessary for the company."

Vincent hadn't wanted me, and my father hadn't cared.

Even on our wedding night, Vincent had made sure I understood exactly what I was to him.

"You'll only be my wife when I need sex," he had said as he loosened his tie. "Apart from that, you're nothing to me."

Five years later, he was still keeping that promise.

As soon as Vincent noticed me standing there, his brows lifted slightly in surprise before he casually walked towards me.

His gaze moved from my face to the ruined cake on the floor before he walked toward me.

"Your sister is back, and you know I never wanted this marriage." He glanced over his shoulder at Cassia. "I'll send the divorce papers soon. Sign them when they arrive. Cassia and I are getting married this week."

Cassia came to stand beside him, slipping her arm through his.

"Aw," she said as her eyes moved over me. "You still can't speak? You never got that surgery to fix your voice?"

She smiled before her hand drifted toward my stomach.

"Anyway, thank you for taking care of my man while I was gone. And thank you for not getting pregnant too."

My fingers curled at my sides.

As if Vincent had ever allowed that to happen.

Every time he touched me, he made sure there was no possibility of me carrying his child. I had stopped counting the number of times he had pulled away at the last moment.

"I can't let you carry my child."

He had said it often enough that I eventually stopped asking why.

I had wanted a baby, though. I had imagined tiny fingers wrapped around mine and little footsteps running through our home, someone who would belong to me and love me without seeing me as a burden because I couldn't speak.

But Vincent had never given me that chance. And now I had less than two years left to live.

Why should I quietly sign the divorce papers and disappear from his life after giving him five years of mine?

My hands trembled as I reached for my iPad, but I straightened my back and began typing.

Vincent watched me impatiently while Cassia glanced toward the screen.

Then I turned it toward him.

[One month.]

His brows drew together as I continued.

[Let me be your wife for one month. Your real wife.]

For five years, I had carried the title without ever having the marriage that came with it. I lifted my eyes to Vincent's as I typed the final words.

[After that, I'll sign the divorce papers.]

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasan

Rattanapron Pongsanguan
Rattanapron Pongsanguan
เริ่ดมาก นางเอกแกร่งมาก ไม่ร้องไห้ ไม่ฟูมฟาย จบคือจบ ไม่รักแล้วคือไม่รักแล้ว
2026-07-03 15:54:05
1
0
Ẅ
อันนี้ดี แตกต่างจากเรื่องอื่น
2026-06-07 21:40:43
0
0
8 Bab
บทที่ 1
หลังจากสั่งให้องครักษ์เร่งควบม้านำจดหมายออกไปส่งให้อาจารย์ข้าก็หันหลังเดินกลับตำหนัก ระหว่างทางเห็นนางกำนัลขันทีทำงานกันอย่างเร่งรีบ ขนย้ายกระถางดอกเหอฮวนจำนวนมาก ไปยังตำหนักเฟิ่งชี"เพียงแค่เห็นดอกเหอฮวนนี้ ก็รู้แล้วว่าวันคล้ายวันประสูติของฮองเฮาใกล้เข้ามาแล้ว""ฝ่าบาททรงรักฮองเฮาอย่างลึกซึ้ง ทุกปีในวันคล้ายวันประสูติของฮองเฮาจะต้องทรงจัดการด้วยพระองค์เอง ดอกเหอฮวนแต่ละกระถางล้วนเป็นสิ่งที่ฝ่าบาททรงคัดสรรมาอย่างพิถีพิถัน"ข้าเดินอยู่ด้านหน้า ได้ยินคำพูดของนางกำนัลคนสนิทสองคนที่อยู่ด้านหลัง ในใจก็รู้สึกเศร้าเล็กน้อยภายในวังหลวง ทุกคนต่างกล่าวว่าเซี่ยจิ่งหวนรักข้าสุดหัวใจ เมื่อก่อนข้าก็เคยคิดเช่นนั้นเหมือนกันในตอนนั้น ข้าและเขาออกเดินทางท่องเที่ยวด้วยกัน ถูกงูพิษกัด เซี่ยจิ่งหวนไม่ลังเลแม้แต่น้อยที่จะดูดพิษให้ข้า จนตัวเองตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิตเขากล่าวว่า "อาเหยา ในใต้หล้านี้ข้ารักเพียงเจ้าผู้เดียว หากเจ้าเป็นอะไรไป ข้าก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่คนเดียวหรอก"คนที่เคยยอมสละชีวิตเพื่อข้าได้ แต่ตอนนี้กลับทรยศความเชื่อใจของข้าหลายวันก่อน เซี่ยจิ่งหวนแอบพาบุตรสาวของแม่ทัพเจิ้นกั๋วเข้า
Baca selengkapnya
บทที่ 2
เมื่อเขาสังเกตเห็นว่าข้าดูไม่มีความสุข วันรุ่งขึ้นเซี่ยจิ่งหวนก็ยกเลิกงานราชการทั้งหมด พาข้าแต่งกายเหมือนสามัญชนคนธรรมดาออกจากวัง ไปเที่ยวชมงานวัดข้าเติบโตมาในป่าเขา มีนิสัยรักอิสระไม่ชอบอยู่ในกรอบธรรมเนียมประเพณีปีแรกที่เข้าวัง ข้ารู้สึกอึดอัดกับกฎระเบียบในวังจนแทบหายใจไม่ออกหลังจากนั้น ทุกครั้งที่เซี่ยจิ่งหวนมีเวลาว่างก็จะพาข้าออกไปเที่ยวนอกวังเพื่อผ่อนคลายในงานวัดมีผู้คนสัญจรไปมาวุ่นวาย เซี่ยจิ่งหวนกอดข้าแนบชิดไว้ในอ้อมแขน ราวกับว่าข้าเป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดของเขา กลัวว่าคนอื่นจะเบียดเสียดมาโดนตัวข้าขณะเดินไปเรื่อยๆ ก็มาถึงร้านขายโคมไฟเซี่ยจิ่งหวนหยิบก้อนตำลึงเงินออกมาซื้อโคมไฟรูปกระต่ายจากเจ้าของร้าน แล้วยื่นให้ข้า"อาเหยา นี่คือโคมไฟกระต่ายดวงที่หนึ่งร้อย ตามที่ข้าสัญญาไว้กับเจ้า"ข้ามองโคมไฟกระต่ายอย่างเหม่อลอยหลังจากที่เซี่ยจิ่งหวนรู้ว่าข้าชอบโคมไฟกระต่าย ทุกครั้งที่ออกมาเที่ยวงานวัด เขาก็จะซื้อให้ข้าหนึ่งดวงในวังถึงกับแบ่งตำหนักหนึ่งหลังไว้เก็บโคมไฟโดยเฉพาะ ยามว่างข้าเคยลองนับดู มีโคมไฟอยู่เก้าสิบเก้าดวงตอนนั้นเซี่ยจิ่งหวนบอกว่า "ต้องรวบรวมให้ครบหนึ่งร้อยดวงถ
Baca selengkapnya
บทที่ 3
พอเลี้ยวผ่านโค้งมาก็เห็นหลินจื่อยวนโผล่ออกมาจากหลังภูเขาจำลอง แล้วโผเข้ากอดเซี่ยจิ่งหวนเซี่ยจิ่งหวนรีบสำรวจร่างกายนางอย่างร้อนรน "ไม่ใช่บอกว่าตกน้ำหรอกหรือ?"หลินจื่อยวนเบียดกายแนบชิดร่างเขา พูดเสียงออดอ้อนว่า "ถ้าหม่อมฉันไม่พูดแบบนี้ ฝ่าบาทจะเสด็จมาได้อย่างไรเพคะ"เซี่ยจิ่งหวนเอ็ดด้วยน้ำเสียงเข้มงวด "ช่างเหลวไหลสิ้นดี! เจ้าจะมาหลอกลวงข้าด้วยเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร?"หลินจื่อยวนรวบรวมความกล้าเขย่งปลายเท้าจูบริมฝีปากเขา"ก็เพราะยวนเอ๋อร์คิดถึงฝ่าบาทเหลือเกินนี่เพคะ"เซี่ยจิ่งหวนยกมือทำท่าจะผลักออก "ในเมื่อไม่เป็นอะไรก็รีบกลับวังไปเถอะ ข้ายังต้องไปอยู่เป็นเพื่อนฮองเฮาอีก"หลินจื่อยวนใช้มือทั้งสองเกี่ยวผ้าคาดเอวของเขาเอาไว้แน่น "ฝ่าบาท วันนี้พวกเราอยู่ที่นี่กันดีไหมเพคะ?""วันนี้หม่อมฉันสวมเอี๊ยมตัวบางมาด้วยนะเพคะ"พอเจอการพูดหว่านล้อมยั่วยวนหนักเข้า เซี่ยจิ่งหวนก็เริ่มไม่ต่อต้านไม่นาน เสียงครางหวานก็ดังมาจากด้านหลังภูเขาจำลองข้ายืนตัวแข็งอยู่กับที่ขณะสวมอาภรณ์ที่เปียกโชก เสียงครางของทั้งสองเหมือนคมมีดที่แทงเข้ามาในหัวใจข้า ทำให้ข้าเจ็บปวดรวดร้าวดุจใจจะขาดน้ำตาไหลออกมาจากเ
Baca selengkapnya
บทที่ 4
หลังจากกลืนยาลงไป ความทรงจำในอดีตก็ผุดขึ้นมาในภวังค์ความคิดเป็นฉากๆข้าเป็นเด็กกำพร้า ถูกอาจารย์ที่เดินทางออกรักษาผู้คนเก็บมาชุบเลี้ยงต่อมาอาจารย์ออกไปทำธุระ ข้าที่รั้งอยู่ในหุบเขาไม้ไผ่จึงได้ช่วยชีวิตเซี่ยจิ่งหวนที่บาดเจ็บหนักจากการถูกตามล่าเซี่ยจิ่งหวนตกหลุมรักข้าตั้งแต่แรกพบและสารภาพรักกับข้าอาจารย์พร่ำสอนข้าตั้งแต่ยังเป็นเด็กว่า บุรุษในใต้หล้าล้วนจิตใจโลเลไม่มั่นคง โลกใบนี้มีสตรีที่หลงงมงายในรักถูกผู้ชายหักหลังอยู่มากมาย ดังนั้นอย่าได้ยุ่งเกี่ยวกับความรักโดยเด็ดขาดข้าปฏิเสธเขาทุกวิถีทาง แต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้ให้กับการตามเกี้ยวพาราสีของเขาก่อนแต่งงานกับเซี่ยจิ่งหวน ข้าเคยแวะมาหาอาจารย์ ขอให้ท่านไปอยู่ในวังด้วยกัน จะได้ดูแลท่านอย่างดีอาจารย์ลูบผมข้าแล้วส่งยาแกล้งตายมาให้ พลางกล่าวว่า "อาเหยา ข้าจะอยู่ที่นี่ เป็นที่พึ่งสุดท้ายของเจ้า"ตอนนั้นข้าคิดแค่ว่าอาจารย์กังวลมากเกินไปเซี่ยจิ่งหวนรักข้ายิ่งกว่าชีวิตของตัวเอง แล้วเขาจะทำให้ข้าอับจนหนทางได้อย่างไรตอนนี้ข้าเพิ่งจะบรรลุว่าการฝากชีวิตและทุกสิ่งทุกอย่างไว้กับผู้ชายคนหนึ่ง เป็นการทำลายทางหนีของตัวเองแต่โชคดีที่ข้ายังมี
Baca selengkapnya
บทที่ 5
"ไม่ว่าเจ้าจะต้องการอะไร ข้าต้องทำตามใจเจ้าอยู่แล้ว ทำไมเจ้าถึงเลือกจากไปด้วยวิธีการที่เด็ดขาดเช่นนี้?"เซี่ยจิ่งหวน หากในใจท่านมีเพียงข้าคนเดียวจริงๆ ท่านคงไม่เลือกที่จะนำหลินจื่อยวนเข้าวัง แล้วร่วมรักกับนางหรอกเมื่อท่านเลือกที่จะนำนางเข้าวัง ข้าก็ไม่จำเป็นต้องไปสอบถามหรือเรียกร้องสิ่งใดจากท่านอีกความรักที่มีให้กัน ล้วนมาจากใจ มาจากความสมัครใจบัดนี้ขอเพียงความตายครั้งนี้ ตัดขาดสายใยรักระหว่างเราได้อย่างสิ้นเชิง ปลดปล่อยให้ข้าเป็นอิสระในตอนนั้นเอง ไฉ่เยว่ก็คุกเข่าลงแล้วกล่าวว่า “ฝ่าบาท พระองค์ได้โปรดมอบความยุติธรรมให้ฮองเฮาด้วยเพคะ เมื่อวานนี้แม่นางจื่อยวนจากตำหนักเจิ้งเฉียน มาเข้าเฝ้าฮองเฮาที่กำลังลงมือทำพระกายาหารค่ำที่ห้องเครื่องหลวง”เซี่ยจิ่งหวนเงยหน้าขึ้นมองไฉ่เยว่ทันที "เจ้าว่าอะไรนะ? หลินจื่อยวนมาหาอาเหยา?"เซี่ยจิ่งหวนออกคำสั่งทันที "ทหาร นำตัวหลินจื่อยวนมาที่นี่”ไม่นาน หลินจื่อยวนก็ถูกทหารองครักษ์สองคนลากตัวเข้ามา กดให้คุกเข่ากลางตำหนักใหญ่หลินจื่อยวนถูกกดตัวจนลุกขึ้นไม่ได้ รีบเงยหน้ามองเซี่ยจิ่งหวน พูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนว่า"เมื่อครู่ฝ่าบาทยังกระซิบถ้อยคำหวาน
Baca selengkapnya
บทที่ 6
เลือดลมพลุ่งพล่านขึ้นมากลางอกของเซี่ยจิ่งหวน ก่อนจะกระอักเลือดสดๆ ออกมาหมอหลวงต่างรีบเข้ามาตรวจวินิจฉัย วิงวอนขอให้ฝ่าบาทถนอมพระวรกายของตัวเองเซี่ยจิ่งหวนไล่ทุกคนออกไปแล้วเดินมาที่ข้างกายข้า อุ้มข้าเข้าสู่อ้อมอกของเขาอย่างแนบแน่น พยายามใช้ไออุ่นจากร่างกายของเขาทำให้ร่างที่เย็นเฉียบของข้าอุ่น"อาเหยา ขอโทษ ข้าขอโทษ..."น้ำเย็นๆ ไหลหยดจากคางของเขาลงมาบนแก้มของข้าเซี่ยจิ่งหวนร้องไห้ตั้งแต่รู้จักเซี่ยจิ่งหวนมา นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าเห็นเขาร้องไห้เขามักจะทำท่าราวกับกุมชัยชนะอยู่ในมือ มั่นใจในความสำเร็จของตัวเองเสมอแต่บัดนี้กลับร้องไห้สะอึกสะอื้นเพราะการจากไปของข้า ราวกับเด็กน้อยที่ไร้ที่พึ่ง"อาเหยา ข้าต้องทำอย่างไร เจ้าถึงจะยอมกลับมาหาข้า""อาเหยา ข้ารู้ตัวแล้วว่าผิด ได้โปรดอย่าทิ้งข้าไป..."วันแรกหลังจากข้า "ตาย" เซี่ยจิ่งหวนก็กินอาหารที่ข้าทำไว้จนหมด ทั้งที่มันเย็นชืดไปแล้วเขาบอกว่าถ้าเขายอมทำตัวดีๆ และกินอาหารจนหมด ข้าก็จะให้อภัยเขา ไม่โกรธเขาอีกต่อไปวันที่สองหลังข้า "ตาย" เซี่ยจิ่งหวนเรียกช่างฝีมือมาทำโคมไฟกระต่ายหนึ่งร้อยดวง แขวนไว้ในตำหนักเฟิ่งชี"อาเหยา โคมไฟกระ
Baca selengkapnya
บทที่ 7
ผู้คนต่างชื่นชมความรักที่เขามีต่อข้า และกล่าวว่าโชคชะตาช่างเล่นตลกกับคนไม่มีดวง ทำให้คนรักต้องพลัดพรากจากกันข้าได้แต่ยิ้มให้กับเรื่องนี้ ผู้คนมักชอบทำให้ความรักดูสวยงาม เพื่อหลอกล่อชายหญิงที่ไร้เดียงสาให้ตกหลุมรักมีข่าวลือว่าเพราะการตายของข้า เซี่ยจิ่งหวนเสียใจหนักจนล้มป่วย นอนซมในตำหนักมาเป็นเดือนแล้ว อาจจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่นานแต่ข้ารู้ว่าเซี่ยจิ่งหวนจะผ่านมันไปได้ ในอดีตการแย่งชิงบัลลังก์ เขายังข้ามผ่านศพกองเป็นภูเขาและเลือดที่เจิ่งนองเป็นทะเลมาได้ แล้วจะติดหล่มกับเรื่องเล็กน้อยอย่างความรักได้อย่างไรสามเดือนต่อมา เกิดกบฏในวังหลังจากข้าตายไป หลินจื่อยวนก็ถูกเซี่ยจิ่งยวนจับขังในตำหนักเย็น ถูกหลบหลู่ดูหมิ่นทุกวันแม่ทัพผู้พิทักษ์แผ่นดินทราบข่าวจึงนำทหารบุกเข้าวัง แต่กลับติดกับดักที่เซี่ยจิ่งหวนวางไว้ ถูกริบอำนาจทางทหารไปทั้งหมดหลังจากนั้นเซี่ยจิ่งหวนก็นำทหารไปปราบกบฏที่ชายแดนด้วยตัวเอง และขับไล่ศัตรูที่รุกรานจากภายนอกดังนั้นไม่ใช่ว่าเขาไร้หนทางแก้ไขปัญหา เพียงแต่เขาคิดว่าข้าไม่คุ้มค่าพอที่เขาจะเสี่ยงมากขนาดนั้นในตอนนั้น เขาสามารถทนแรงกดดันจากทั้งราชสำนักเพื่อแต่งตั้งข้า
Baca selengkapnya
บทที่ 8
เซี่ยจิ่งหวนเพิ่งมีโอรสน้อยที่อายุยังไม่ครบขวบดี แต่เขากลับพูดอย่างไม่ใส่ใจว่าจะขับไล่มารดาของเด็กออกจากวังบางทีศาสตร์แห่งการเป็นฮ่องเต้ที่เขาเรียนรู้มาตั้งแต่เด็ก อาจทำให้เขาเป็นคนที่เห็นแก่ตัวมากที่สุดในใต้หล้านี่คือสิ่งที่ข้าเพิ่งค้นพบหลังจากที่แยกตัวออกมาจากเขา"เซี่ยจิ่งหวน ถ้าข้ารักใครสักคนจริงๆ ข้าจะไม่มีวันนอกใจไปมีความสัมพันธ์กับชายอื่นหลังจากแต่งงานแล้ว""แล้วข้าก็จะไม่ไปนอนกับชายอื่นเพียงเพราะต้องการทายาท"เซี่ยจิ่งหวนพูดด้วยสีหน้าร้อนรน "อาเหยา ข้ารู้ว่าเจ้าโกรธที่ข้าไม่รักษาความซื่อสัตย์ที่มีต่อเจ้า แต่ตอนนั้นข้าไม่รู้จริงๆ ว่าเจ้ายังมีชีวิตอยู่ ถ้าข้ารู้..."ข้าขัดจังหวะเขา "สำหรับข้า ตราบใดที่ยังรักเขาอยู่ ไม่ว่าจะมีชีวิตอยู่หรือตายไปก็เหมือนกัน""เมื่อยอมรับคนอื่นเข้ามาในชีวิต นั่นหมายความว่าความรักที่ท่านมีต่อข้าไม่สะอาดบริสุทธิ์อีกต่อไปแล้ว""ท่านเป็นฮ่องเต้ผู้สูงศักดิ์ ส่วนข้าเป็นเพียงหมอหญิงต่ำต้อย ระหว่างพวกเราไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้ว ตอนนี้ขอให้ทุกอย่างกลับสู่ทางที่ควรเป็น ฝ่าบาทโปรดเสด็จกลับไปเถิด"พูดจบ ข้าก็หันหลังเดินกลับเข้าบ้านแต่เซี่ยจิ่งหวนโบ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status