Short
ฮองเฮาปลิดชีพตาย หลังฮ่องเต้รับสนมใหม่เข้าวัง

ฮองเฮาปลิดชีพตาย หลังฮ่องเต้รับสนมใหม่เข้าวัง

Oleh:  ผักหวานOngoing
Bahasa: Thai
goodnovel4goodnovel
8Bab
7.5KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ข้าเป็นหมอหญิงคนหนึ่ง ตอนที่ขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพร ได้ช่วยชีวิตฮ่องเต้ที่บาดเจ็บสาหัส เขาตกหลุมรักข้าตั้งแต่แรกเห็น พยายามใช้ทุกวิถีทางเพื่อแต่งข้าเป็นภรรยา เพื่อข้าแล้ว เขายอมขับไล่นางสนมในวังหลังออก แต่งตั้งข้าเป็นฮองเฮาโดยไม่สนใจคำทัดทานของผู้คน สัญญากับข้าว่าจะรักเพียงข้าผู้เดียวตลอดชาติภพ แต่หลังจากข้าเป็นฮองเฮามาได้เจ็ดปี เขากลับพาตัวบุตรสาวจากจวนแม่ทัพเจิ้นกั๋วเข้ามาในวัง มอบความรักความโปรดปรานให้ทุกวัน แล้วยังพระราชทานปิ่นหงส์ที่เป็นของฮองเฮาให้นางอีก ข้าเห็นดังนั้นก็เขียนจดหมายไปหาท่านอาจารย์ “อาจารย์ ท่านกล่าวถูกต้องแล้ว ใต้หล้านี้บุรุษล้วนโลเลหลายใจ ฮ่องเต้ก็มิต่างกัน สามวันหลังจากนี้ ข้าจะแกล้งตายแล้วหนีออกจากวัง นับแต่นี้เป็นต้นไปข้าจะติดตามอยู่ข้างกายท่าน ไม่จากไปไหนอีก”

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1

Evelyn's POV

“Surprise, babe!” I call out over the high volume in the room.

I tear my masquerade mask off my face—though it momentarily gets stuck in my thick, curly hair—revealing my face.

“E-Evelyn?” My boyfriend Lucas stands there, stutters and jumps at my appearance, eyes growing wide with…is it fear? Or anger? Why does he look disappointed to see me?

We’re surrounded by strangers dressed in sparkly gowns and dimmed party lights. The masquerade has been all anyone’s talked about for the past two weeks.

“I’ve uhh, I’ve gotta, you know, perform with the band in a minute. Just, wait here, okay?”

I envisioned surprising him tonight, but this wasn’t what I was hoping for, let alone what to expect. He just sulks away from me, leaving me standing there in confusion

What the fuck?

I don’t understand. Today, of all days, is supposed to be for me. It’s my eighteenth birthday, and tonight’s my last day here. My entire life is changing starting tomorrow.

I wanted to make the day memorable, but I’m stuck at this masquerade party with heartache threatening my tears.

I’m still lost in my thoughts, overthinking every passing second, when my body goes flying away from my spot. I feel a tugging on my arm, and before I have a moment to react, I’m in the arms of a stranger.

With blue eyes hidden beneath his black mask, the young man oozes charm as he smiles down at me with his wide grin. I can’t deny his charming smile as he holds me, and though I am unable to identify him, I can confirm he is, in fact, the sexiest man I’ve ever seen.

Growing up in Hawaii made me a great judge of character regarding men. And this one holds me tight as I stare into his eyes, unable to resist his tight embrace.

Who is this guy?

Out of the corner of my eye, in the partially dark room, a waiter carries a tray of drinks and almost bumps into me due to the momentum of my body flying into the way.

“Oh, excuse me!” He chides, covering his heart with his hand as he sighs in relief. A catastrophe avoided, he nods when he realizes I’m fine, hurrying away.

I turn back to the man, realizing I’ve been staring at him for quite some time, which is unheard of for me. I’m just enamored by this hot stranger.

“Hawaiian girl?” he murmurs, and it’s that moment I realize we’re inches away from one another’s lips, about to kiss.

Embarrassed and worried I’ll look like I’m cheating, I quickly pull away from his arms. “Sorry, I have a boyfriend.”

I run my hand through my thick curls, warmth spreading through my face and body at the idea I could have kissed a guy I don’t know. No matter. It was an accident; those happen all the time.

The man smirks down at me, shrugging his shoulders a little. “A boyfriend? Well, maybe you should try a new flavor tonight.” He winks, sending shivers through me.

“Ew! No!” I shout, immediately turned off by him. I shake my head at him, but he continues watching me. “I’m pleased with what I have, thanks.”

He bends down so he’s closer to my ear, whispering his final sentence. “Well, then. If you change your mind, I’ll be waiting all night, Princess.” With that, he blows me a kiss and heads off in a different direction of the party, disappearing into the throngs of party-goers.

Stunned by this distraction, anxious and impatient, I saunter out of my corner to locate Lucas.

I picture my stunning, beautiful mother, Madelyn, as I stomp around the party. She’s getting remarried soon. While I’m happy for her, I’m also moving away from everything I’ve ever known. She’d pitched it like an adventure to me, that we’d travel together to New York for an entirely new life.

“Think about it, Eve,” she whispered in my dark childhood bedroom. “Imagine a whole new world waiting for you.”

While the idea of something new could be so fun, and I trust my mom, the last thing I want is to leave Lucas. He’s everything I’ve wanted in a relationship since I was young: his love, commitment, and kindness, all a perfect bundle wrapped up in those gorgeous brown eyes that make my heart skip daily. This move means that this relationship could crumble faster than a sandcastle being hit by waves at the beach.

There are going to be even fewer opportunities for us to meet up in the future. We’re still so young. How do I fight against nature and its ever-changing forces?

I bob and weave through all the people I don’t recognize, trying to get wind of Lucas from any direction. Up ahead, I call out to a girl I recognize— Marcy, I think? — smiling at her before I ask if she’s seen Lucas.

“Uh, I think he’s in the corner room? He’s been bragging like an asshat all night, surprised you haven’t heard his ego above the noise.”

I furrow my brows. “Bragging about what?”

Marcy turns to look around before meeting my gaze again. “You know Sebastian? Lucas is apparently his absolute ride-or-die best friend. He’s told anyone who’ll listen that they’re best friends, and he wouldn’t miss his buddy’s birthday for the world.”

Birthday?

“Wait, who’s Sebastian?” I’m utterly dumbfounded and can feel the world spinning around me. Lucas knew today was my birthday. And he’s off celebrating some guy I’ve never heard of?

Marcy has a clear, genuine surprise covering her entire expression, and she laughs as though I’m pranking her. “Sebastian Cain? He’s an F1 racer. Pretty famous guy, too. This party is for him, and I bet you nearly every girl here hopes they’ll catch his eye.”

I still don’t get it. I’ve never heard of a Sebastian Cain. In fact, Lucas has never mentioned being friends with any racers.

It takes a moment before I realize she’s pointing out a guy who stands at the bottom of the steps, surrounded by a circle of other girls. The guy from before. The one I couldn’t stop staring at just a few minutes ago.

Then, as if aware of my presence, Sebastian Cain looks to his left and up at me, locking eyes. In a panic, I start running away from his gaze, heading toward the corner room to find Lucas.

Flustered, I finally reach the corner room. The door is already ajar, and I push forward to find my boyfriend, the man I love, embracing another girl.

Heartache and anger flare through me, my body tumbling into a downward spiral of painful emotions. How the hell could Lucas do this to me?

And on my birthday of all days?

Finally noticing me, Lucas furrows his brows as he pulls away from the other girl. “Can we help you?” He asks, deadpanned.

She runs her hand down his arm, but I still don’t move, frozen in place as my mind does somersaults.

I breathe heavily, unsure what to do in this instance.

“Hello?” The mystery girl sing-songs. “You’re kinda interrupting something.”

That cracks the ice around me.

“Are you fucking kidding me, Lucas? Seriously? Who the fuck is this?”

He looks at the girl and back to me, but there’s no life in his eyes. Then, to her, he simply says, “I’m sorry, I don’t know what she’s rambling about.”

I think I’m going to fall over and die right now because I can’t believe I’m hearing this.

“She’s probably just off her meds, no idea who this is.”

Those shitty words shake me clear of my emotions, and I take off running. Heartbroken, angry, confused, embarrassed, every emotion that could cloud my mind. I head into the only direction I have left.

Pushing through the crowd, the girls, and the stares, I stop right in front of Sebastian Cain. I don’t know this guy. But right now, I don’t give a damn.

“Remember what you said before? Make good on it. Now.”

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasan

Rattanapron Pongsanguan
Rattanapron Pongsanguan
เริ่ดมาก นางเอกแกร่งมาก ไม่ร้องไห้ ไม่ฟูมฟาย จบคือจบ ไม่รักแล้วคือไม่รักแล้ว
2026-07-03 15:54:05
1
0
Ẅ
Ẅ
อันนี้ดี แตกต่างจากเรื่องอื่น
2026-06-07 21:40:43
0
0
8 Bab
บทที่ 1
หลังจากสั่งให้องครักษ์เร่งควบม้านำจดหมายออกไปส่งให้อาจารย์ข้าก็หันหลังเดินกลับตำหนัก ระหว่างทางเห็นนางกำนัลขันทีทำงานกันอย่างเร่งรีบ ขนย้ายกระถางดอกเหอฮวนจำนวนมาก ไปยังตำหนักเฟิ่งชี"เพียงแค่เห็นดอกเหอฮวนนี้ ก็รู้แล้วว่าวันคล้ายวันประสูติของฮองเฮาใกล้เข้ามาแล้ว""ฝ่าบาททรงรักฮองเฮาอย่างลึกซึ้ง ทุกปีในวันคล้ายวันประสูติของฮองเฮาจะต้องทรงจัดการด้วยพระองค์เอง ดอกเหอฮวนแต่ละกระถางล้วนเป็นสิ่งที่ฝ่าบาททรงคัดสรรมาอย่างพิถีพิถัน"ข้าเดินอยู่ด้านหน้า ได้ยินคำพูดของนางกำนัลคนสนิทสองคนที่อยู่ด้านหลัง ในใจก็รู้สึกเศร้าเล็กน้อยภายในวังหลวง ทุกคนต่างกล่าวว่าเซี่ยจิ่งหวนรักข้าสุดหัวใจ เมื่อก่อนข้าก็เคยคิดเช่นนั้นเหมือนกันในตอนนั้น ข้าและเขาออกเดินทางท่องเที่ยวด้วยกัน ถูกงูพิษกัด เซี่ยจิ่งหวนไม่ลังเลแม้แต่น้อยที่จะดูดพิษให้ข้า จนตัวเองตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิตเขากล่าวว่า "อาเหยา ในใต้หล้านี้ข้ารักเพียงเจ้าผู้เดียว หากเจ้าเป็นอะไรไป ข้าก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่คนเดียวหรอก"คนที่เคยยอมสละชีวิตเพื่อข้าได้ แต่ตอนนี้กลับทรยศความเชื่อใจของข้าหลายวันก่อน เซี่ยจิ่งหวนแอบพาบุตรสาวของแม่ทัพเจิ้นกั๋วเข้า
Baca selengkapnya
บทที่ 2
เมื่อเขาสังเกตเห็นว่าข้าดูไม่มีความสุข วันรุ่งขึ้นเซี่ยจิ่งหวนก็ยกเลิกงานราชการทั้งหมด พาข้าแต่งกายเหมือนสามัญชนคนธรรมดาออกจากวัง ไปเที่ยวชมงานวัดข้าเติบโตมาในป่าเขา มีนิสัยรักอิสระไม่ชอบอยู่ในกรอบธรรมเนียมประเพณีปีแรกที่เข้าวัง ข้ารู้สึกอึดอัดกับกฎระเบียบในวังจนแทบหายใจไม่ออกหลังจากนั้น ทุกครั้งที่เซี่ยจิ่งหวนมีเวลาว่างก็จะพาข้าออกไปเที่ยวนอกวังเพื่อผ่อนคลายในงานวัดมีผู้คนสัญจรไปมาวุ่นวาย เซี่ยจิ่งหวนกอดข้าแนบชิดไว้ในอ้อมแขน ราวกับว่าข้าเป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดของเขา กลัวว่าคนอื่นจะเบียดเสียดมาโดนตัวข้าขณะเดินไปเรื่อยๆ ก็มาถึงร้านขายโคมไฟเซี่ยจิ่งหวนหยิบก้อนตำลึงเงินออกมาซื้อโคมไฟรูปกระต่ายจากเจ้าของร้าน แล้วยื่นให้ข้า"อาเหยา นี่คือโคมไฟกระต่ายดวงที่หนึ่งร้อย ตามที่ข้าสัญญาไว้กับเจ้า"ข้ามองโคมไฟกระต่ายอย่างเหม่อลอยหลังจากที่เซี่ยจิ่งหวนรู้ว่าข้าชอบโคมไฟกระต่าย ทุกครั้งที่ออกมาเที่ยวงานวัด เขาก็จะซื้อให้ข้าหนึ่งดวงในวังถึงกับแบ่งตำหนักหนึ่งหลังไว้เก็บโคมไฟโดยเฉพาะ ยามว่างข้าเคยลองนับดู มีโคมไฟอยู่เก้าสิบเก้าดวงตอนนั้นเซี่ยจิ่งหวนบอกว่า "ต้องรวบรวมให้ครบหนึ่งร้อยดวงถ
Baca selengkapnya
บทที่ 3
พอเลี้ยวผ่านโค้งมาก็เห็นหลินจื่อยวนโผล่ออกมาจากหลังภูเขาจำลอง แล้วโผเข้ากอดเซี่ยจิ่งหวนเซี่ยจิ่งหวนรีบสำรวจร่างกายนางอย่างร้อนรน "ไม่ใช่บอกว่าตกน้ำหรอกหรือ?"หลินจื่อยวนเบียดกายแนบชิดร่างเขา พูดเสียงออดอ้อนว่า "ถ้าหม่อมฉันไม่พูดแบบนี้ ฝ่าบาทจะเสด็จมาได้อย่างไรเพคะ"เซี่ยจิ่งหวนเอ็ดด้วยน้ำเสียงเข้มงวด "ช่างเหลวไหลสิ้นดี! เจ้าจะมาหลอกลวงข้าด้วยเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร?"หลินจื่อยวนรวบรวมความกล้าเขย่งปลายเท้าจูบริมฝีปากเขา"ก็เพราะยวนเอ๋อร์คิดถึงฝ่าบาทเหลือเกินนี่เพคะ"เซี่ยจิ่งหวนยกมือทำท่าจะผลักออก "ในเมื่อไม่เป็นอะไรก็รีบกลับวังไปเถอะ ข้ายังต้องไปอยู่เป็นเพื่อนฮองเฮาอีก"หลินจื่อยวนใช้มือทั้งสองเกี่ยวผ้าคาดเอวของเขาเอาไว้แน่น "ฝ่าบาท วันนี้พวกเราอยู่ที่นี่กันดีไหมเพคะ?""วันนี้หม่อมฉันสวมเอี๊ยมตัวบางมาด้วยนะเพคะ"พอเจอการพูดหว่านล้อมยั่วยวนหนักเข้า เซี่ยจิ่งหวนก็เริ่มไม่ต่อต้านไม่นาน เสียงครางหวานก็ดังมาจากด้านหลังภูเขาจำลองข้ายืนตัวแข็งอยู่กับที่ขณะสวมอาภรณ์ที่เปียกโชก เสียงครางของทั้งสองเหมือนคมมีดที่แทงเข้ามาในหัวใจข้า ทำให้ข้าเจ็บปวดรวดร้าวดุจใจจะขาดน้ำตาไหลออกมาจากเ
Baca selengkapnya
บทที่ 4
หลังจากกลืนยาลงไป ความทรงจำในอดีตก็ผุดขึ้นมาในภวังค์ความคิดเป็นฉากๆข้าเป็นเด็กกำพร้า ถูกอาจารย์ที่เดินทางออกรักษาผู้คนเก็บมาชุบเลี้ยงต่อมาอาจารย์ออกไปทำธุระ ข้าที่รั้งอยู่ในหุบเขาไม้ไผ่จึงได้ช่วยชีวิตเซี่ยจิ่งหวนที่บาดเจ็บหนักจากการถูกตามล่าเซี่ยจิ่งหวนตกหลุมรักข้าตั้งแต่แรกพบและสารภาพรักกับข้าอาจารย์พร่ำสอนข้าตั้งแต่ยังเป็นเด็กว่า บุรุษในใต้หล้าล้วนจิตใจโลเลไม่มั่นคง โลกใบนี้มีสตรีที่หลงงมงายในรักถูกผู้ชายหักหลังอยู่มากมาย ดังนั้นอย่าได้ยุ่งเกี่ยวกับความรักโดยเด็ดขาดข้าปฏิเสธเขาทุกวิถีทาง แต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้ให้กับการตามเกี้ยวพาราสีของเขาก่อนแต่งงานกับเซี่ยจิ่งหวน ข้าเคยแวะมาหาอาจารย์ ขอให้ท่านไปอยู่ในวังด้วยกัน จะได้ดูแลท่านอย่างดีอาจารย์ลูบผมข้าแล้วส่งยาแกล้งตายมาให้ พลางกล่าวว่า "อาเหยา ข้าจะอยู่ที่นี่ เป็นที่พึ่งสุดท้ายของเจ้า"ตอนนั้นข้าคิดแค่ว่าอาจารย์กังวลมากเกินไปเซี่ยจิ่งหวนรักข้ายิ่งกว่าชีวิตของตัวเอง แล้วเขาจะทำให้ข้าอับจนหนทางได้อย่างไรตอนนี้ข้าเพิ่งจะบรรลุว่าการฝากชีวิตและทุกสิ่งทุกอย่างไว้กับผู้ชายคนหนึ่ง เป็นการทำลายทางหนีของตัวเองแต่โชคดีที่ข้ายังมี
Baca selengkapnya
บทที่ 5
"ไม่ว่าเจ้าจะต้องการอะไร ข้าต้องทำตามใจเจ้าอยู่แล้ว ทำไมเจ้าถึงเลือกจากไปด้วยวิธีการที่เด็ดขาดเช่นนี้?"เซี่ยจิ่งหวน หากในใจท่านมีเพียงข้าคนเดียวจริงๆ ท่านคงไม่เลือกที่จะนำหลินจื่อยวนเข้าวัง แล้วร่วมรักกับนางหรอกเมื่อท่านเลือกที่จะนำนางเข้าวัง ข้าก็ไม่จำเป็นต้องไปสอบถามหรือเรียกร้องสิ่งใดจากท่านอีกความรักที่มีให้กัน ล้วนมาจากใจ มาจากความสมัครใจบัดนี้ขอเพียงความตายครั้งนี้ ตัดขาดสายใยรักระหว่างเราได้อย่างสิ้นเชิง ปลดปล่อยให้ข้าเป็นอิสระในตอนนั้นเอง ไฉ่เยว่ก็คุกเข่าลงแล้วกล่าวว่า “ฝ่าบาท พระองค์ได้โปรดมอบความยุติธรรมให้ฮองเฮาด้วยเพคะ เมื่อวานนี้แม่นางจื่อยวนจากตำหนักเจิ้งเฉียน มาเข้าเฝ้าฮองเฮาที่กำลังลงมือทำพระกายาหารค่ำที่ห้องเครื่องหลวง”เซี่ยจิ่งหวนเงยหน้าขึ้นมองไฉ่เยว่ทันที "เจ้าว่าอะไรนะ? หลินจื่อยวนมาหาอาเหยา?"เซี่ยจิ่งหวนออกคำสั่งทันที "ทหาร นำตัวหลินจื่อยวนมาที่นี่”ไม่นาน หลินจื่อยวนก็ถูกทหารองครักษ์สองคนลากตัวเข้ามา กดให้คุกเข่ากลางตำหนักใหญ่หลินจื่อยวนถูกกดตัวจนลุกขึ้นไม่ได้ รีบเงยหน้ามองเซี่ยจิ่งหวน พูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนว่า"เมื่อครู่ฝ่าบาทยังกระซิบถ้อยคำหวาน
Baca selengkapnya
บทที่ 6
เลือดลมพลุ่งพล่านขึ้นมากลางอกของเซี่ยจิ่งหวน ก่อนจะกระอักเลือดสดๆ ออกมาหมอหลวงต่างรีบเข้ามาตรวจวินิจฉัย วิงวอนขอให้ฝ่าบาทถนอมพระวรกายของตัวเองเซี่ยจิ่งหวนไล่ทุกคนออกไปแล้วเดินมาที่ข้างกายข้า อุ้มข้าเข้าสู่อ้อมอกของเขาอย่างแนบแน่น พยายามใช้ไออุ่นจากร่างกายของเขาทำให้ร่างที่เย็นเฉียบของข้าอุ่น"อาเหยา ขอโทษ ข้าขอโทษ..."น้ำเย็นๆ ไหลหยดจากคางของเขาลงมาบนแก้มของข้าเซี่ยจิ่งหวนร้องไห้ตั้งแต่รู้จักเซี่ยจิ่งหวนมา นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าเห็นเขาร้องไห้เขามักจะทำท่าราวกับกุมชัยชนะอยู่ในมือ มั่นใจในความสำเร็จของตัวเองเสมอแต่บัดนี้กลับร้องไห้สะอึกสะอื้นเพราะการจากไปของข้า ราวกับเด็กน้อยที่ไร้ที่พึ่ง"อาเหยา ข้าต้องทำอย่างไร เจ้าถึงจะยอมกลับมาหาข้า""อาเหยา ข้ารู้ตัวแล้วว่าผิด ได้โปรดอย่าทิ้งข้าไป..."วันแรกหลังจากข้า "ตาย" เซี่ยจิ่งหวนก็กินอาหารที่ข้าทำไว้จนหมด ทั้งที่มันเย็นชืดไปแล้วเขาบอกว่าถ้าเขายอมทำตัวดีๆ และกินอาหารจนหมด ข้าก็จะให้อภัยเขา ไม่โกรธเขาอีกต่อไปวันที่สองหลังข้า "ตาย" เซี่ยจิ่งหวนเรียกช่างฝีมือมาทำโคมไฟกระต่ายหนึ่งร้อยดวง แขวนไว้ในตำหนักเฟิ่งชี"อาเหยา โคมไฟกระ
Baca selengkapnya
บทที่ 7
ผู้คนต่างชื่นชมความรักที่เขามีต่อข้า และกล่าวว่าโชคชะตาช่างเล่นตลกกับคนไม่มีดวง ทำให้คนรักต้องพลัดพรากจากกันข้าได้แต่ยิ้มให้กับเรื่องนี้ ผู้คนมักชอบทำให้ความรักดูสวยงาม เพื่อหลอกล่อชายหญิงที่ไร้เดียงสาให้ตกหลุมรักมีข่าวลือว่าเพราะการตายของข้า เซี่ยจิ่งหวนเสียใจหนักจนล้มป่วย นอนซมในตำหนักมาเป็นเดือนแล้ว อาจจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่นานแต่ข้ารู้ว่าเซี่ยจิ่งหวนจะผ่านมันไปได้ ในอดีตการแย่งชิงบัลลังก์ เขายังข้ามผ่านศพกองเป็นภูเขาและเลือดที่เจิ่งนองเป็นทะเลมาได้ แล้วจะติดหล่มกับเรื่องเล็กน้อยอย่างความรักได้อย่างไรสามเดือนต่อมา เกิดกบฏในวังหลังจากข้าตายไป หลินจื่อยวนก็ถูกเซี่ยจิ่งยวนจับขังในตำหนักเย็น ถูกหลบหลู่ดูหมิ่นทุกวันแม่ทัพผู้พิทักษ์แผ่นดินทราบข่าวจึงนำทหารบุกเข้าวัง แต่กลับติดกับดักที่เซี่ยจิ่งหวนวางไว้ ถูกริบอำนาจทางทหารไปทั้งหมดหลังจากนั้นเซี่ยจิ่งหวนก็นำทหารไปปราบกบฏที่ชายแดนด้วยตัวเอง และขับไล่ศัตรูที่รุกรานจากภายนอกดังนั้นไม่ใช่ว่าเขาไร้หนทางแก้ไขปัญหา เพียงแต่เขาคิดว่าข้าไม่คุ้มค่าพอที่เขาจะเสี่ยงมากขนาดนั้นในตอนนั้น เขาสามารถทนแรงกดดันจากทั้งราชสำนักเพื่อแต่งตั้งข้า
Baca selengkapnya
บทที่ 8
เซี่ยจิ่งหวนเพิ่งมีโอรสน้อยที่อายุยังไม่ครบขวบดี แต่เขากลับพูดอย่างไม่ใส่ใจว่าจะขับไล่มารดาของเด็กออกจากวังบางทีศาสตร์แห่งการเป็นฮ่องเต้ที่เขาเรียนรู้มาตั้งแต่เด็ก อาจทำให้เขาเป็นคนที่เห็นแก่ตัวมากที่สุดในใต้หล้านี่คือสิ่งที่ข้าเพิ่งค้นพบหลังจากที่แยกตัวออกมาจากเขา"เซี่ยจิ่งหวน ถ้าข้ารักใครสักคนจริงๆ ข้าจะไม่มีวันนอกใจไปมีความสัมพันธ์กับชายอื่นหลังจากแต่งงานแล้ว""แล้วข้าก็จะไม่ไปนอนกับชายอื่นเพียงเพราะต้องการทายาท"เซี่ยจิ่งหวนพูดด้วยสีหน้าร้อนรน "อาเหยา ข้ารู้ว่าเจ้าโกรธที่ข้าไม่รักษาความซื่อสัตย์ที่มีต่อเจ้า แต่ตอนนั้นข้าไม่รู้จริงๆ ว่าเจ้ายังมีชีวิตอยู่ ถ้าข้ารู้..."ข้าขัดจังหวะเขา "สำหรับข้า ตราบใดที่ยังรักเขาอยู่ ไม่ว่าจะมีชีวิตอยู่หรือตายไปก็เหมือนกัน""เมื่อยอมรับคนอื่นเข้ามาในชีวิต นั่นหมายความว่าความรักที่ท่านมีต่อข้าไม่สะอาดบริสุทธิ์อีกต่อไปแล้ว""ท่านเป็นฮ่องเต้ผู้สูงศักดิ์ ส่วนข้าเป็นเพียงหมอหญิงต่ำต้อย ระหว่างพวกเราไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้ว ตอนนี้ขอให้ทุกอย่างกลับสู่ทางที่ควรเป็น ฝ่าบาทโปรดเสด็จกลับไปเถิด"พูดจบ ข้าก็หันหลังเดินกลับเข้าบ้านแต่เซี่ยจิ่งหวนโบ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status