ดาราจักรแต้มรัตติกาล

ท่าทางที่ดูเป็นผู้บริสุทธิ์และห่างเหินเช่นนี้ จุดไฟโทสะที่อัดอั้นมาหลายวันในอกของเซียวเยี่ยนเฟิงให้ลุกโชนขึ้นมาทันที

"ช่วงนี้เจ้าไม่ยอมให้ข้าเข้าห้องเจ้า กลับผลักไสข้าไปหาหลิงหว่านทุกวัน! ตอนนี้เหิงเอ๋อร์ป่วยหนักขนาดนี้แล้ว ไข้ขึ้นสูงไม่ลด เอาแต่เรียกหาแม่ เจ้าเป็นแม่แต่ไม่ไปดูแล กลับมานั่งอ่านนิยายอย่างสบายใจอยู่ตรงนี้อย่างนั้นหรือ?!" เซียวเยี่ยนเฟิงหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง แววตาคมกริบราวกับมีด "หร่วนเหยากวง เจ้าตั้งใจจะทรมานตัวเอง หรือตั้งใจจะทรมานข้ากับเหิงเอ๋อร์กันแน่?!"

หร่วนเหยากวงได้ยินดังนั้น ก็รู้สึกว่าไม่เป็นธรรมเลย เธอราวกับได้รับความไม่เป็นธรรมอย่างใหญ่หลวง "ท่านอ๋อง ที่หม่อมฉันให้ท่านไปพักที่เรือนของน้องหญิงชุย ก็เพราะท่านเคยบอกว่า นางฝีมือดีมากยามอยู่บนเตียง ส่วนที่หม่อมฉันไม่ไปดูเหิงเอ๋อร์ ก็เพราะเขาบอกว่า อย่าไปรบกวนเขาหากไม่มีเรื่องจำเป็น เขาอยู่กับแม่เล็กชุยก็เพียงพอแล้ว หม่อมฉันทำไปตามความต้องการของทั้งสองทั้งนั้น!"

เซียวเยี่ยนเฟิงราวกับถูกหมัดชกหน้าอย่างแรง ความโกรธเกรี้ยวที่กำลังพุ่งพล่านพลันแข็งค้างอยู่บนใบหน้า กลายเป็นความว่างเปล่าที่น่าอับอาย

เขาอ้าปากค้าง อยากจะเถียงกลับ แต่กลับพบว่าตัวเองพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

ผ่านไปพักใหญ่ เขาจึงยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้ว กล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนลงและเจือความเหนื่อยล้าปนประนีประนอม "ข้าผิดเอง ข้าผิดเองตกลงไหม ใช่ ข้าทรยศต่อคำสาบานที่ว่าจะมีเจ้าคนเดียวตลอดไป แต่หลิงหว่าน...นางเสียความบริสุทธิ์ให้ข้า ทั้งยังไร้ที่พึ่งพิง ข้าทอดทิ้งนางไม่ได้ เหิงเอ๋อร์ยังเด็ก ที่เขาบอกว่าชอบหลิงหว่าน ก็เป็นเพราะเจ้าเข้มงวดกับเขาเกินไป เขาแค่ประชด ตอนนี้เขาป่วยเอาแต่เรียกหาเจ้า แสดงว่าเจ้ายังสำคัญที่สุดในใจเขา ต่อไปข้าจะสั่งสอนเขาให้ดี ไม่ให้เขาทำกับเจ้าเช่นนั้นอีก ต่อไป...ต่อไปพวกเราสี่คนมาใช้ชีวิตด้วยกันให้ดีนะ ตอนนี้เจ้าไปดูเขาหน่อย ได้หรือไม่"

เขายื่นมือออกไปหาเธอ มือคู่นั้นเรียวยาวทรงพลัง เคยจูงมือเธอ กอดเธอ และให้คำมั่นสัญญากับความอบอุ่นแก่เธอมานับครั้งไม่ถ้วน

ทว่าหร่วนเหยากวงยังคงส่ายหน้าเช่นเดิม แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงจนใจ "ไกลเกินไป หม่อมฉันไม่อยากไปจริง ๆ เพคะ"

เซียวเยี่ยนเฟิงชะงักทันที ราวกับฟังไม่ถนัด "อะไรนะ?!"

"จากที่นี่ไปเรือนของเหิงเอ๋อร์ มันไกลเกินไป หม่อมฉันไม่อยากเดิน นิยายเล่มนี้กำลังสนุกเชียว อ่านยังไม่จบเลย"

เลือดฝาดบนใบหน้าเซียวเยี่ยนเฟิงค่อย ๆ ซีดจางลง เขามองเธอด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ ราวกับเพิ่งเคยรู้จักสตรีผู้นี้เป็นครั้งแรก

"หร่วนเหยากวง..." เขาเสียงสั่น "แค่สิบกว่าก้าว...เจ้าถึงกับไม่ยอมเดินเพียงไม่กี่ก้าวเพื่อเหิงเอ๋อร์เชียวหรือ"

หร่วนเหยากวงไม่ตอบ เพียงแต่ก้มหน้าลงหยิบหนังสือนิยายขึ้นมาอีกครั้ง

การปฏิเสธที่ไร้เสียงนี้ ทำให้เซียวเยี่ยนเฟิงรู้สึกอับอายและเดือดดาลยิ่งกว่าคำพูดที่รุนแรงใด ๆ เสียอีก!

เขาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นมากพอจะทำให้เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย

"ข้าจะแบกเจ้าไป! ข้าจะแบกเจ้าไปเอง! พอใจหรือยัง?!"

ทว่าเมื่อมือสัมผัสผิวเนื้อของเธอ หร่วนเหยากวงกลับสะดุ้งราวกับถูกลวก รีบชักมือกลับและถอยหนีจากการสัมผัสเธอทันที

มือของเซียวเยี่ยนเฟิงค้างอยู่กลางอากาศ มองเธอด้วยแววตาเหลือเชื่อ

"ตอนนี้... แม้แต่จะให้ข้าแตะต้อง เจ้ายังไม่ยอมเชียวหรือ?!"

หร่วนเหยากวงหลุบตาลง จัดสาบเสื้อที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อย กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ฟังไม่ออกว่าอยู่ในอารมณ์ใด "จะทำเช่นนั้นได้อย่างไร ท่านอ๋องคิดมากไปแล้ว หม่อมฉันเพียงแค่... ไม่อยากไปจริง ๆ เพคะ"

ขณะที่เซียวเยี่ยนเฟิงมองท่าทีดื้อรั้นไม่ยอมฟังใครของเธอ เพลิงโทสะที่อัดอั้นในอกมานานก็ระเบิดออกมา!

"หร่วนเหยากวง! เจ้าจะเป็นเช่นนี้ใช่หรือไม่?!"

"ดี! ดีมาก! แต่อย่าลืมนะ หากไร้ความโปรดปรานจากข้า ในจวนอ๋องแห่งนี้เจ้าก็ไม่เหลืออะไรเลย! ข้าจะคอยดูว่าเจ้าจะทนประชดข้าไปได้อีกนานเท่าไร! ข้าจะรอวันที่เจ้ากลับมาขอร้องข้า!"

เขาสะบัดชายเสื้อแล้วหมุนตัวจากไปอย่างโกรธจัด ประตูถูกกระแทกปิดจนเสียงดังสนั่นราวกับฝ้าเพดานจะร่วงหล่นลงมา

หร่วนเหยากวงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ราวกับเสียงดังสนั่นนั้นไม่เกี่ยวข้องกับตน ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอจึงเอ่ยขึ้นว่า "อวิ๋นหลิง"

อวิ๋นหลิงเฝ้าอยู่ข้างนอกตลอด นางรีบเข้ามาอย่างตัวสั่นหวาดกลัว "พระชายา! บ่าวอยู่นี่เจ้าค่ะ! พระชายาจะให้บ่าวไปตามท่านอ๋องกลับมาหรือไม่เพคะ บ่าวจะรีบไปเดี๋ยวนี้!"

"ไม่ต้อง ปิดประตูซะ ทางเรือนเหิงเอ๋อร์มีเสียงเรียกตลอด หนวกหูมาก รบกวนสมาธิข้าตอนอ่านหนังสือ"

อวิ๋นหลิงมองเธออย่างุนงง ราวกับเพิ่งเคยรู้จักเจ้านายของตัวเองเป็นครั้งแรก

เมื่อผ่านไปครู่ใหญ่ นางถึงได้ทรุดตัวลงคุกเข่า แล้วส่งเสียงสะอื้นไห้

"พระชายา! ท่าน... ท่านตั้งใจจะทำเช่นนี้จริง ๆ หรือเพคะ ไม่สนท่านอ๋อง ไม่สนซื่อจื่อ...ท่านไม่กลัวหรือเจ้าคะ...ไม่กลัวว่าวันข้างหน้าจะอยู่จวนนี้ลำบากหรือ ท่าน...ท่านจะไม่เสียใจทีหลังจริง ๆ หรือเจ้าคะ"

เสียใจทีหลัง?

หร่วนเหยากวงยิ้มบาง ๆ ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับไม่ส่งไปถึงแววตา

สิ่งที่เธอเสียใจที่สุด คือการที่เมื่อเจ็ดปีก่อนได้แต่งงานกับเซียวเยี่ยนเฟิงและให้กำเนิดเหิงเอ๋อร์แก่เขา

โชคดีที่เหลือเวลาอีกเพียงห้าวัน

อีกห้าวัน เธอก็จะจากไปแล้ว

ทุกอย่างนี้ ก็ควรจะกลับเข้าที่เข้าทางแล้วเช่นกัน