Short
ดาราจักรแต้มรัตติกาล

ดาราจักรแต้มรัตติกาล

作家:  อาร์เธอร์完了
言語: Thai
goodnovel4goodnovel
24チャプター
12.7Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

ความรักทรมาน

ย้อนกลับ

ความลำเอียง/ความเห็นแก่ตัว

เสแสร้ง

มีสติและเป็นอิสระ

เคาท์ดาวน์

การแต่งงาน

ไล่ล่าภรรยา

ปีที่เจ็ดที่หร่วนเหยากวงแต่งงานกับเซียวเยี่ยนเฟิง ในที่สุดเธอก็กลายเป็นนายหญิงที่ดูแลเรือนได้สมบูรณ์แบบและรู้ความที่สุดในเมืองหลวง เธอไม่ร้องขอชีวิตคู่ที่รักเดียวใจเดียวอีกแล้ว ตรงกันข้าม เธอกลับเป็นฝ่ายจัดการหาอนุภรรยาให้เซียวเยี่ยนเฟิงเสียเอง แทนที่จะยึดติดกับอำนาจการดูแลจวนอ๋อง เธอกลับแบ่งอำนาจการดูแลจวนส่วนใหญ่ให้อนุภรรยา ถึงขั้นว่าไม่หมุนตัวรอบตัวเซียวเยี่ยนเฟิงอีกต่อไป เธอทำตรงกันข้าม นั่นก็คือหาข้ออ้างสารพัดเพื่อผลักไสเขาไปยังเรือนของอนุภรรยาเหล่านั้นครั้งแล้วครั้งเล่า แม้แต่ตอนที่เซียวเหิง บุตรชายสายตรงไข้ขึ้นสูงจนละเมอเรียกหาแต่ 'ท่านแม่' อยู่บนเตียงทั้งคืน เธอกลับเพียงแค่นั่งอ่านนิยายอยู่ในห้องของตัวเอง ไม่เหลือบตาขึ้นมองสักนิด เซียวเยี่ยนเฟิงทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาผลักประตูห้องเธอเข้าไป "หร่วนเหยากวง เจ้าจะพาลไปถึงเมื่อไรกัน!" หร่วนเหยากวงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ก่อนถามด้วยสีหน้างุนงง "อาละวาด? ท่านอ๋องหมายความว่าอย่างไรหรือ หม่อมฉันพาลตรงไหนกัน"

もっと見る

第1話

บทที่ 1

Gago. Gago. Gago.

Paulit-ulit iyon sa isip ko habang pumapasok sa elevator pababa. Hindi ko na alam kung ilang baso na ng alak ang naubos ko bago ako magdesisyong pumunta dito. Pero alam ko, isa lang ang sigurado ako ngayong gabing ito.

Ayokong umuwi.

Ayokong harapin ang walang tigil na tawag ni Marcus. Ayokong marinig ang mga kasinungalingan niya, ang mga dahilan, ang mga pangakong paulit-ulit niyang binibinitawan pero hindi naman tinutupad. Pagod na pagod na ako.

Kaya nang mabanggit ng kaibigan kong si Chloe ang lugar na ito ang Fantasy Lounge ay isang underground BDSM club kung saan raw ang mga babae ang pumipili ng lalaking magpapasaya sa kanila sa gabing iyon, parang isang maliwanag na ilaw sa gitna ng kadiliman ng relasyon kong walang saysay.

"Just pay for it, Avery," sabi ni Chloe. "No drama. No commitment. Just pure, raw pleasure. You don't need a name. You don't need a number. Isa lang siyang panandaliang aliw."

At ngayon, nandito na ako.

Binayaran ko ang entrance f*e na limampung libong piso. Limampung libo. Ang isang buwan kong sahod iyon sa dati kong trabaho. Pero wala akong pakialam. Hindi ko dala ang credit card ni Marcus ngayon. Pera ko ito. Desisyon ko ito.

"Ma'am, please follow me," sabi ng isang matangkad na babaeng naka-black leather na maskara. Binuksan niya ang isang mabigat na pintuan, at sa loob ay isang silid na may pulang ilaw, velvet na sofa, at isang malaking salamin na nakatakip ng manipis na kurtina.

"Please take a seat. I'll just call the available companion for you."

Tumango ako kahit na nanginginig ang mga tuhod ko.

Anong ginagawa ko dito?

Pero bago pa ako magbago ng isip, may yumakap sa likuran ko. Mainit na hininga sa aking tainga. Malakas na kamay sa aking baywang.

"Hush," bulong ng isang boses—deep, commanding, dangerous. "Don't speak. Don't look."

Bago ko pa maproseso ang nangyayari, may itim na piraso ng tela na pumalibot sa aking mga mata. Piring. Hinto ang lahat. Nawala ang pulang ilaw. Nawala ang salamin. Ang natira na lang ay ang kumakabog kong puso at ang presensya ng lalaking nasa likuran ko.

"W-who are you?" nauutal kong tanong.

"The one you paid for," sagot niya, at sa tono pa lang niya, alam kong siya ang pinakadelikadong klase ng lalaki. "But tonight, you have no name. I have no name. Just call me... X."

Napaawang ang labi ko.

Naramdaman ko ang mga kamay niyang marahan akong inihiga sa malambot na kama. Hindi ko nakikita ang kisame, hindi ko alam kung gaano kalaki ang silid na ito, pero ang tanging tumatakbo sa isip ko ay ang init ng katawan niyang papalapit sa akin.

"We have rules," sabi niya, at ngayon ay nasa pagitan na siya ng aking mga hita. Nabibingi ako sa sarili kong tibok ng puso. "First: if you say stop, hihinto ako. No questions asked. But if you don't say that word... I will keep going until you have nothing left to give."

Dilaan ko ang aking mga labi. "G-got it."

"Second..." Naramdaman ko ang paghakbang niya pababa. Ang pagkalas ng aking panty na para bang ginagawa niya ito araw-araw. "Don't hold back your moans."

At saka ko naramdaman ang unang pagdampi ng kanyang dila.

Diyos ko.

"Ahhh—!" hindi ko napigilang ungol nang pasukin ng kanyang mainit na dila ang pinakasentro ng aking pagkababae. Kumabog ang dibdib ko sa hindi inaasahang sarap. Hindi na ako nakapagsalita pa.

"Shhh," bulong niya sa pagitan ng kanyang paghalik sa aking hiyas. "Like that. I want to hear you."

Dinilaan niya ako nang paikot-ikot, mabagal sa simula, para akong isang ubas na sinusupsop. Bawat himaymay ng aking pagkababae ay parang sinisindi ng apoio. Ang kamay ko ay napahawak sa kanyang buhok na malambot at makapal at hinila ko siya palapit pa.

"Ah... ah... X... please..."

Hindi ko alam kung ano ang hinihingi ko. Pero tila alam niya.

Dinilaan niya nang mas mabilis. Mas malalim. Ang kanyang dila ay pumasok sa loob ko, sumayaw sa mga pader na namamasa na sa sarap. Pakiramdam ko ay sasabog na ako sa unang pagkancel sa loob ng mahabang panahon.

"Aaaahhh! O-Oooh my God—!"

Naramdaman ko ang kanyang bahagyang pagtawa laban sa aking balat. "You sound so good when you moan. Give me more."

Iniluwa niya ang aking hiyas at saka hinalikan ang aking hita pataas. Dumampi ang kanyang bibig sa aking tiyan, sa pagitan ng aking dibdib—at saka may biglang dumampi sa aking kaliwang u***g.

Malamig.

Yelo.

"Haah!" napasinghap ako nang maramdaman ang maliit na piraso ng yelo na marahang iginuhit sa aking u***g. Namula na ito sa lamig, pero sabay na nag-init ang buo kong pagkatao. Ang kontradiksyon ay sobrang sarap na para bang nalulunod ako at lumalangoy sa parehong oras.

"Ah... ahhh... X, it's so good... so good..."

Pinadaan niya ang yelo mula sa kaliwa kong u***g papunta sa kanan, pababa sa aking tadyang, pabalik sa aking u***g na namimilipit na sa sakit at sarap. Ibinuka ko ang aking bibig para huminga ngunit ang lumabas ay isa na naman mahabang ungol.

"U-uuuhhh... don't stop... please..."

Ang yelo ay pinalitan ng kanyang mainit na bibig. Sinipsip niya ang aking u***g na para bang doon nakasalalay ang kanyang buhay. Kasabay noon, ang kanyang daliri ay bumalik sa aking basang-basa na pagkababae.

Isang daliri.

"Ahhh!"

Dalawang daliri.

"A-Aaaahhh—!"

At isang hagod na hagod sa aking clit gamit ang kanyang hinlalaki.

"HAAAAAHHHH—!"

Pumailanlang ako sa unang orgasm ko sa gabing iyon. Nanginig ang buo kong katawan na para bang may kuryenteng dumaloy sa bawat ugat ko. Ang aking likod ay nakaarko. Ang aking mga hita ay nanginginig. At ang mga ungol ko ay hindi ko na alam kung akin pa ba o sa kanya.

"A-Ahh... ahh... fuck..." bulong ko, nakalimutan ang lahat—kung nasaan ako, kung sino ako, kung bakit ako nandito.

Nang humupa ang pagyanig ng aking katawan, naramdaman kong tumayo siya.

At sa kabila ng piring, alam kong nakatingin siya sa akin.

"You look so damn good dripping wet," sabi niya sa mababa, mabagsik na boses. "But we're not done yet. Not even close."

Naramdaman ko ang pagkalas niya ng kanyang sinturon.

Ang pagbuka ng kanyang zipper.

At ang paglapit ng isang bagay na napakalaki, napakainit, dumikit sa aking hita.

Napalunok ako.

"Now," bulong niya sa aking tainga, hinalikan ang aking leeg, "I'll show you what it really means to be owned."

At hindi ko alam kung bakit na sa kabila ng lahat, sa kabila ng kawalan ko ng mukha at pangalan ng lalaking ito at ang tanging nasa isip ko ay:

Sana hindi na matapos ang gabing ito.

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む

レビュー

Soey Neeranuch
Soey Neeranuch
จบแบบนี้ไม่ซื้อแล้ว​ยกเลิกจ้า
2026-06-29 11:47:21
0
0
Jump Wanpuech
Jump Wanpuech
เป็นตอนจบที่ดีที่สุด ถึงจะรู้สึกว่ามันควรจบได้ตั้งแต่ตอนที่นางร้ายรับกรรมและพระเอกจมอยู่กับความเศร้าไปตลอดกาล
2026-06-25 16:54:25
4
3
Freeland Love
Freeland Love
จบแบบนี้จริงเหรอ มันงงเด้อ
2026-06-27 19:53:08
3
1
forgame na001
forgame na001
จบแบบเห้อ......
2026-07-07 21:39:18
0
0
24 チャプター
บทที่ 1
ท่าทางที่ดูเป็นผู้บริสุทธิ์และห่างเหินเช่นนี้ จุดไฟโทสะที่อัดอั้นมาหลายวันในอกของเซียวเยี่ยนเฟิงให้ลุกโชนขึ้นมาทันที"ช่วงนี้เจ้าไม่ยอมให้ข้าเข้าห้องเจ้า กลับผลักไสข้าไปหาหลิงหว่านทุกวัน! ตอนนี้เหิงเอ๋อร์ป่วยหนักขนาดนี้แล้ว ไข้ขึ้นสูงไม่ลด เอาแต่เรียกหาแม่ เจ้าเป็นแม่แต่ไม่ไปดูแล กลับมานั่งอ่านนิยายอย่างสบายใจอยู่ตรงนี้อย่างนั้นหรือ?!" เซียวเยี่ยนเฟิงหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง แววตาคมกริบราวกับมีด "หร่วนเหยากวง เจ้าตั้งใจจะทรมานตัวเอง หรือตั้งใจจะทรมานข้ากับเหิงเอ๋อร์กันแน่?!"หร่วนเหยากวงได้ยินดังนั้น ก็รู้สึกว่าไม่เป็นธรรมเลย เธอราวกับได้รับความไม่เป็นธรรมอย่างใหญ่หลวง "ท่านอ๋อง ที่หม่อมฉันให้ท่านไปพักที่เรือนของน้องหญิงชุย ก็เพราะท่านเคยบอกว่า นางฝีมือดีมากยามอยู่บนเตียง ส่วนที่หม่อมฉันไม่ไปดูเหิงเอ๋อร์ ก็เพราะเขาบอกว่า อย่าไปรบกวนเขาหากไม่มีเรื่องจำเป็น เขาอยู่กับแม่เล็กชุยก็เพียงพอแล้ว หม่อมฉันทำไปตามความต้องการของทั้งสองทั้งนั้น!"เซียวเยี่ยนเฟิงราวกับถูกหมัดชกหน้าอย่างแรง ความโกรธเกรี้ยวที่กำลังพุ่งพล่านพลันแข็งค้างอยู่บนใบหน้า กลายเป็นความว่างเปล่าที่น่าอับอายเขาอ้าปากค้าง อยาก
続きを読む
บทที่ 2
นางไม่ใช่คนของโลกใบนี้แต่แรกเจ็ดปีก่อน เธอเพิ่งสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จ ได้ไปตั้งแคมป์บนยอดเขากับเพื่อนสนิทเพื่อรอชมปรากฏการณ์ดาวเคราะห์เรียงตัวเจ็ดดวงที่ร้อยปีจะมีสักครั้ง วินาทีที่แสงดาวร้อยเรียงเป็นเส้น ภาพตรงหน้าเธอก็ดำมืด เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็มายืนอยู่บนถนนโบราณที่ไม่คุ้นตาแล้วไม่มีเงินติดตัวสักแดงเดียว พูดจาสื่อสารไม่รู้เรื่อง เกือบถูกมองว่าเป็นตัวประหลาดและถูกเผาทั้งเป็น ในช่วงที่สิ้นหวังที่สุด เธอได้พบกับเซียวเยี่ยนเฟิง ผู้สำเร็จราชการที่เพิ่งยกทัพกลับเมืองหลวง เขาเก็บนางกลับไปยังจวนอ๋องเขาหาเสื้อผ้าให้เธอสวม หาข้าวให้เธอกิน สอนเธอเขียนอักษรของโลกใบนี้ ค่อย ๆ ประคบประหงมดูแลเธอจนเติบใหญ่ต่อมาในเมืองหลวงเริ่มมีข่าวลือหนาหูว่า ผู้สำเร็จราชการผู้เย็นชาไม่รู้ไปเก็บเด็กสาวมาจากที่ใด ทะนุถนอมราวกับแก้วตาดวงใจ เกรงว่าคงจะกำลังเลี้ยงดูว่าที่ภรรยาหร่วนเหยากวงตกใจแทบตาย กลัวว่าเขาได้ยินข่าวลือแล้วจะจัดการเธอ จึงรีบวิ่งไปอธิบาย "ท่านอ๋อง เรื่องที่คนเขาลือกัน หม่อมฉันไม่ได้เป็นคนปล่อยข่าวนะ!"เซียวเยี่ยนเฟิงในขณะนั้นกำลังอ่านหนังสือ พอได้ยินก็เงยหน้าขึ้นมองเธออยู่ครู่ใหญ่ แล
続きを読む
บทที่ 3
สองวันต่อมา หร่วนเหยากวงยังคงเก็บตัวเงียบไม่ออกไปไหนไข้สูงที่เล่นงานเซียวเหิงอยู่ทั้งคืน ในที่สุดก็ลดลงแล้วเมื่อรู้ว่าหร่วนเหยากวงไม่ได้แวะมาดูอาการเขาเลยแม้แต่ครั้งเดียว เจ้าตัวเล็กก็โกรธจัดจนพังทำลายเครื่องเคลือบแตกพังทั้งห้องหร่วนเหยากวงไม่ได้ใส่ใจเซียวเยี่ยนเฟิงและบุตรชายเริ่มเอาอกเอาใจชุยหลิงหว่านมากขึ้นเรื่อย ๆวันนี้มอบเครื่องประดับศีรษะอันแสนแพงให้ วันพรุ่งนี้พาไปเดินเลือกซื้อผ้าไหมทั่วเมืองหลวง วันมะรืนจัดเลี้ยงในสวนดอกไม้ ครอบครัวสามคนพ่อแม่ลูกดูกลมเกลียวสำราญใจหร่วนเหยากวงก็ยังคงไม่ใส่ใจเช่นเดิมเธอเอาแต่นั่งอยู่ในเรือนของตัวเอง พลิกอ่านหนังสือนิยาย คอยดูแลดอกไม้ใบหญ้า ราวกับเป็นคนนอกที่ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องราวเหล่านี้อวิ๋นหลิงร้อนใจจนมุมปากเป็นแผลร้อนใน แต่กลับทำอะไรไม่ได้เลยแม้แต่น้อยกระทั่งวันนี้ เซียวเยี่ยนเฟิงและเซียวเหิงได้ผลักประตูเรือนใหญ่เข้ามาด้วยกันอีกครั้งเซียวเยี่ยนเฟิงยังสีหน้าย่ำแย่ แต่น้ำเสียงอ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย "อาละวาดพอหรือยัง ควรมีขอบเขตบได้แล้ว วันนี้มีงานล่าสัตว์หลวง ต้องพาพระชายาเอกไปออกงานด้วย เจ้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วไปกับพวกเร
続きを読む
บทที่ 4
เซียวเยี่ยนเฟิงจ้องมองใบหน้าด้านข้างอันสงบนิ่งของหร่วนเหยากวงอย่างไม่ละสายตา ไฟโทสะในอกพลุ่งพล่าน ทว่ากลับพูดอะไรไม่ออก สุดท้ายทำได้เพียงสะบัดตัวหันหลังกลับ แล้วกล่าวเสียงต่ำว่า "หลิงหว่าน ไปเถิด ข้าจะพาเจ้าไปล่าสัตว์"เขาพาชุยหลิงหว่านขี่ม้าพุ่งเข้าไปในลานล่าสัตว์เซียวเหิงเหลือบมองหร่วนเหยากวงแวบหนึ่ง เม้มปากแน่น ก่อนจะควบม้าตามไปเช่นกันตลอดทาง เซียวเยี่ยนเฟิงดูเหมือนมีบางอย่างอัดอั้นในใจ ธนูยิงออกไปไม่เคยพลาดเป้า ทั้งเก้ง กวาง และกระต่ายป่าที่ล่าได้ ล้วนถูกโยนให้ชุยหลิงหว่านที่อยู่ด้านหลัง เรียกเสียงปรบมือและสายตาอิจฉาจากผู้คนรอบข้างเป็นพัก ๆเซียวเหิงเองก็ไม่ยอมแพ้ ล่าไก่ฟ้าได้สองสามตัวก็นำมามอบให้ชุยหลิงหว่านราวกับเป็นของล้ำค่าชุยหลิงหว่านนั่งอยู่บนหลังม้าอย่างภาคภูมิใจ แก้มแดงระเรื่อ ดื่มด่ำกับความรักที่ท่านอ๋องและบุตรชายมอบให้อย่างเปิดเผย นางหันกลับมาเป็นระยะ มองหร่วนเหยากวงที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลังไกล ๆ ด้วยสายตาที่เย่อหยิ่งและท้าทายหร่วนเหยากวงขี่ม้าตัวเมียนิสัยเชื่องตัวหนึ่ง เดินทอดน่องตามหลังมาเป็นคนสุดท้ายเสียงวิพากษ์วิจารณ์ สายตาสมเพชหรือเหยียดหยามจากคนรอบข้าง เธอไม่
続きを読む
บทที่ 5
ภายในกระโจม สุดท้ายเซียวเหิงก็น้ำตาร่วง "เสด็จพ่อ...เสด็จแม่...กลายเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร หรือว่า...พวกเราทำเกินไปจริง ๆ พวกเราไปขอโทษนาง...ดีหรือไม่"ขณะที่เซียวเยี่ยนเฟิงมองม่านกระโจมที่ยังคงไหวไปมา เขาก็รู้สึกจุกอก แผลตรงแขนก็ปวดหนึบขึ้นมาเป็นระยะเช่นกันมีหรือที่เขาจะไม่รู้ ว่าเรื่องในวันนี้โหดร้ายสำหรับหร่วนเหยากวงเพียงใดทว่าเขากลับยอมเสียหน้าไม่ได้เขาเคยชินกับความว่านอนสอนง่ายและความรักอันลึกซึ้งของเธอ เคยชินกับการที่ต่อให้เขาทำอะไรลงไป สุดท้ายเธอก็จะให้อภัยและกลับมาหาเขาเสมอเขาไม่สามารถเอ่ยปากในเรื่องนี้ได้หากเอ่ยปากยอมแพ้ไปแล้วครั้งหนึ่ง ต่อไปเธอก็จะใช้วิธีการนี้มาควบคุมเขาอีกครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่จบไม่สิ้นเขาสูดหายใจลึกเฮือกหนึ่ง ข่มกลั้นความว้าวุ่นและความอึดอัดในใจลง ก่อนจะปรับน้ำเสียงให้กลับมาเย็นชาอีกครั้ง"ไม่ต้องทำเช่นนั้นหรอก นางก็แค่ใช้วิธีนี้บีบให้พวกเรายอมก้มหัวให้ บีบให้พวกเราขับไล่หลิงหว่าน นางอาศัยว่าพวกเรารักนาง ถึงได้กล้ากำเริบเสิบสานขนาดนี้! พวกเราอย่าหลงกลนางเชียวนะ! ยอมตามใจไปครั้งหนึ่ง ก็จะมีครั้งที่สอง! จะทำให้นางคิดว่าต่อไปจะใช้วิธีนี้มาควบคุมพวกเ
続きを読む
บทที่ 6
กลางดึก หร่วนเหยากวงกำลังนอนหลับอย่างสนิท จู่ ๆ ก็ถูกเสียงรัวเคาะประตูกับเสียงตะโกนอันตื่นตระหนกของอวิ๋นหลิงปลุกให้สะดุ้งตื่น"พระชายา! พระชายา แย่แล้วเพคะ! เรือนหล่านเยว่เกิดเรื่องใหญ่แล้วเพคะ!"หร่วนเหยากวงถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยสียงดัง เธอปวดหัวเล็กน้อย "เกิดเรื่องอะไรถึงได้ตื่นตระหนกเช่นนี้"อวิ๋นหลิงหน้าซีดเผือด พูดจาจับต้นชนปลายไม่ถูก "พระชายารองชุย... นางตื่นมาถ่ายเบาตอนกลางคืน แล้วลื่นตกบันไดเพคะ! หัวแตกเลือดอาบ! หมอหลวงเพิ่งตรวจพบ...พบว่านางตั้งครรภ์ได้เพียงเดือนเดียว แต่ตอนนี้...ตอนนี้เด็กไม่อยู่แล้วเพคะ!"หร่วนเหยากวงขมวดคิ้วชุยหลิงหว่านตั้งครรภ์? แล้วก็แท้งไปแล้ว?"ท่านอ๋องโกรธมาก กำลังสอบสวนเรื่องนี้จนถึงที่สุด! ผลการสอบสวนออกมาว่า มีคนไปราดน้ำมันไว้บนบันไดเพคะ! ใครจะไปคิดว่าพอจับตัวคนที่ทำได้ คนผู้นั้นกลับบอกว่า...บอกว่าเป็นคำสั่งของพระชายาเพคะ! ท่านอ๋องสั่งให้ท่านรีบไปเดี๋ยวนี้!" อวิ๋นหลิงร้อนใจจนน้ำตาไหลพราก "พระชายา นี่เป็นการใส่ร้ายแน่ ๆ เพคะ! ท่านรีบไปอธิบายให้ท่านอ๋องฟังให้กระจ่างเถิด!"หร่วนเหยากวงหลับตาลง เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เธอก็ตาสว่างแล้ว ถึงขั้นเผย
続きを読む
บทที่ 7
เมื่อฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ก็พบว่าตัวเองอยู่ในห้องที่จวนหลักอันเงียบเหงามีเพียงอวิ๋นหลิงที่ตาบวมแดงเฝ้าอยู่ข้างเตียง เมื่อเห็นเธอฟื้นขึ้นมา อีกฝ่ายก็ดีใจปนประหลาดใจ รีบประคองป้อนน้ำอุ่นให้หร่วนเหยากวงไร้เรี่ยวแรง ปล่อยให้อวิ๋นหลิงป้อนน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า และเปลี่ยนยาให้ด้วยความรู้สึกชินชาอวิ๋นหลิงร้องไห้พลางกระซิบเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นให้ฟังว่า ท่านอ๋องมีรับสั่งให้ปิดปากเงียบ ไม่ยอมให้เรื่องในคืนนั้นแพร่งพรายออกไป พระชายารองชุยแท้งลูกจำเป็นต้องพักผ่อน ท่านอ๋องกับซื่อจื่อแวะเไปเยี่ยมเยียนดูแลทุกวัน มอบรางวัลให้ไม่ขาดสายข้างนอกร่ำลือกันว่าพระชายาใจอำมหิตขี้หึง คิดมุ่งร้ายต่อทายาท จนถูกท่านอ๋องรังเกียจทอดทิ้งไปแล้ว...หร่วนเหยากวงฟังแล้วก็ได้แต่ทอดสายตาที่ว่างเปล่าจ้องมองลายดอกบัวเถาที่ปักอยู่บนเพดานกระโจม เธอไม่ได้พูดอะไรสักคำรังเกียจ? รังเกียจมานานแล้วต่างหากเธอไม่สนใจอะไรอีกแล้ว ไม่คิดจะแย่งชิง แม้แต่จะเคียดแค้นก็ยังขี้เกียจเลยเธอเพียงแค่พักรักษาตัวเงียบ ๆ นับวันรอคอยเวลาที่จะได้กลับบ้านในที่สุด วันที่ปรากฏการณ์เจ็ดดาวเรียงตัวก็มาถึงหร่วนเหยากวงเปลี่ยนมาสวมเส
続きを読む
บทที่ 8
ชุยหลิงหว่านกุมศีรษะไว้ได้จังหวะพอดี พร้อมส่งเสียงร้องครวญครางอย่างทุกข์ทรมาน "อา...หัวของข้า... ปวดเหลือเกิน...เหมือนหัวจะแตก..."ไต้ซือรูปนั้นรีบสวดมนต์เสียงดังทันที แล้วยกแส้ขึ้นฟาดลงบนกองกระดูกชิ้นเล็ก ๆ นั้น!เศษกระดูกขาวกระจัดกระจาย"ไม่นะ!!!"หร่วนเหยากวงกรีดร้องอย่างเศร้าสลด ไม่รู้ว่าเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน พลันพุ่งตัวหลุดจากทหารองครักษ์ แล้วโถมตัวเข้าหาหน้ากองกระดูกนั้น ใช้ร่างกายบังแส้ที่จะฟาดลงมาต่อจากนั้นแส้ฟาดลงบนแผ่นหลังของเธอ เจ็บแสบร้อนผ่าว ตากลับเทียบไม่ได้แม้แต่หนึ่งในหมื่นของความรู้สึกที่เหมือนถูกเฉือนหัวใจ"ทำต่อไป! การขับไล่สิ่งชั่วร้ายต้องทำให้ถึงที่สุด!" ไต้ซือสั่ง พร้อมส่งสัญญาณให้ทหารลากตัวหร่วนเหยากวงออกไปหร่วนเหยากวงกอดกองกระดูกที่แตกหักนั้นไว้แน่น จิกเล็บลงบนพื้นดิน รู้สึกเจ็บปวดเจียนตาย แต่กลับไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว"ท่านอ๋อง! ซื่อจื่อ! วิญญาณร้ายนี้ยึดติดฝังลึกนัก แค่โบยยังไม่พอ ต้องทำลายกระดูกและโปรยเถ้าทิ้ง ถึงจะชำระล้างได้หมดจด!" ไต้ซือกล่าวอีก"ไม่! อย่า!" หร่วนเหยากวงร้องไห้ตะโกนออกมา "ใครก็ห้ามแตะต้องลูกของข้า!"เซียวเยี่ยนเฟิงมองดูท่าทางเ
続きを読む
บทที่ 9
วันรุ่งขึ้น เมื่อเซียวเยี่ยนเฟิงตื่นขึ้นมา เขาก็รู้สึกเพียงว่าปวดศีรษะจนแทบระเบิด"ท่านอ๋องตื่นแล้วหรือเพคะ" ชุยหลิงหว่านตื่นแล้วเช่นกัน นางยันกายลุกขึ้น ชุดนอนไหลเลื่อนหลุดจากหัวไหล่ เผยให้เห็นรอยแดงคลุมเครือที่ทิ้งไว้เมื่อคืนบนผิวขาวผ่อง "จะให้หม่อมฉันปรนนิบัติแต่งตัวหรือไม่เพคะ"เซียวเยี่ยนเฟิงโบกมือปฏิเสธ เขาจัดการสวมเสื้อคลุมตัวนอกด้วยตนเอง"ท่านอ๋อง" ชุยหลิงหว่านเอ่ยขึ้นอีก "เมื่อคืนพระชายาวิ่งออกไปเช่นนั้น จะไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเพคะ หรือส่า...ท่านไปดูสักหน่อยดีหรือไม่"มือที่กำลังผูกสายคาดเอวของเซียวเยี่ยนเฟิงชะงักไปเล็กน้อยแววตาที่หร่วนเหยากวงมองเขาเป็นครั้งสุดท้ายแวบเข้ามาในหัว ความหงุดหงิดในใจยิ่งทวีคูณขึ้น"นางจะไปเกิดเรื่องอะไรได้" เขาแสยะยิ้ม แล้วกล่าวเสียงแข็ง "ก็แค่อยากใช้แผนทรมานตัวเองบีบให้ข้ายอมก้มหัวให้ ข้าไม่ไปดูนางหรอก จะคอยดูว่านางจะเสแสร้งได้นานแค่ไหน"พูดจบ เขาก็ตะโกนเรียกพ่อบ้านที่รออยู่หน้าประตู"หากพระชายามาขอเข้าพบ ก็บอกว่าข้ากำลังยุ่ง ให้รอนางรอไป""พ่ะย่ะค่ะ"พ่อบ้านโค้งกายแล้วถอยออกไปเซียวเยี่ยนเฟิงจัดสาบเสื้อให้เรียบร้อย แล้วเดินก้าวยาว
続きを読む
บทที่ 10
"อะไรนะ?!"เซียวเยี่ยนเฟิงหรี่ตาลงฉับพลัน เขาผลักอวิ๋นหลิงออกให้พ้นทาง แล้วยกเท้าถีบประตูเรือนที่ปิดสนิทอย่างแรง!เสียงดัง 'ปัง' สนั่นหวั่นไหว กลอนประตูหักกระเด็น ประตูเรือนเปิดอ้ากว้างเขาก้าวเท้ายาวพุ่งเข้าไปในตัวเรือนภายในเรือนเงียบสงัดเตียงนอนเป็นระเบียบเรียบร้อย ผ้านวมพับเป็นระเบียบ หมอนวางตรง ไม่มีร่องรอยของการผ่านการนอนหลับแม้แต่น้อยเขาพุ่งตัวไปที่ตู้เสื้อผ้า แล้วกระชากบานประตูให้เปิดออกข้างในนั้น ชุดกระโปรงที่เธอสวมใส่เป็นประจำถูกแขวนไว้อย่างเป็นระเบียบโดยไล่ตามสีอ่อนเข้ม ชุดกระโปรงยาวสีเมฆยามอรุณที่ทำจากผ้าอวิ๋นจิ่น ตัวที่นางโปรดปรานที่สุดก็ยังคงแขวนอยู่อย่างปกติสุขทว่าที่ชั้นล่างสุดของตู้เสื้อผ้า ห่อผ้าที่เธอเก็บรักษาไว้อย่างดีและไม่ยอมให้ใครแตะต้องกลับหายไปเซียวเยี่ยนเฟิงจำห่อผ้านั้นได้ในนั้นใส่ 'ชุดประหลาด' ที่เธอสวมใส่ตอนมาถึงจวนอ๋องใหม่ ๆ เสื้อตัวสั้นรูปแบบแปลกตาหนึ่งตัว กับกางเกงสีฟ้าเนื้อผ้าหยาบ ๆ หนึ่งตัวเธอบอกว่า นั่นคือเสื้อผ้าจากบ้านเกิดของเธอตอนนั้นเขาเพียงคิดว่าเธอพูดจาเพ้อเจ้อ ทั้งยังเคยพูดหยอกเธอว่าเป็นนักต้มตุ๋นตัวน้อย ว่าเธอไปขโมยเสื้อผ้าค
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status