ANMELDEN“ให้แต่งกับอคิน ลลิลยอมตายยย!!” “ให้แต่งกับลลิล ผมก็ยอมตายเหมือนกัน” “ดี พูดกันรู้เรื่อง ตกลงตามนี้” “แต่ตายคาอกเธอนะ..” “ไอ้บ้า!!” “หยุด..อย่าพูดไม่สุภาพกับว่าที่ผัวของเธอ..” พระอาทิตย์คู่กับพระจันทร์ฉันท์ใด..อคินกับลลิลย่อมคู่กันฉันท์นั้น..หรือใครจะเถียง ความรักที่แฝงมากับคำว่าเพื่อนสนิทจะจบลงอย่างไร...
Mehr anzeigen“ลาออก?”
เธอส่งยิ้มให้เขา มันคือรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตาด้วยซ้ำ แต่ทว่าณิรินก็เลือกที่จะยิ้ม “ค่ะ ขออภัยที่บอกกล่าวอย่างกะทันหันนะคะ แต่ว่าณิรินได้เตรียมประกาศรับสมัครเลขาใหม่ให้ท่านแล้วค่ะ แล้วก็ณิรินจะอยู่สอนงานจนกว่าเลขาคนใหม่จะทำงานได้..” “ฝันไปเหอะ! ใครจะอนุญาตให้เธอลาออกไม่ทราบ!” เธอมองหน้าเขา..โดยที่ใบหน้าของณิรินยังคงยิ้ม “ณิรินอนุญาตตัวเองได้ค่ะ..” ให้มันจบลงตรงนี้ในแบบที่เราทั้งสองคนยังพอจะมองหน้ากันในอนาคตได้เถอะ อย่าให้ถึงขนาดที่เธอไม่สามารถมองหน้าเขาได้อีกเลย . . . หกเดือนก่อนหน้านั้น “มานั่งด้วยกันสิณิริน” ณิรินยกยิ้มขึ้นมาในทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น เธอกำลังถือถาดอาหารพร้อมกับมองหาที่นั่ง เพราะเจ้านายที่สั่งงานเอาไว้เยอะมากเสียจนเธอต้องใช้เวลาในการพักเที่ยงอันมีค่าของตัวเองจัดการงานพวกนั้นบางส่วน จนลงมาทานมื้อเที่ยงช้ากว่าที่ควรจะเป็น “นี่อย่าบอกนะว่าบอสสั่งงานแกเพิ่มอีกแล้วน่ะ” ณิรินวางถาดอาหารลงบนโต๊ะก่อนที่เธอจะเริ่มลงมือทานอย่างรีบร้อน “จะไปเหลือเหรอ..” พะพายถอนหายใจออกมาเบาๆ ทั้งที่ในตอนแรก เธออิจฉาณิรินมากแท้ๆ ที่ได้ทำงานกับเจ้านายที่หล่อและโด่งดังมากๆ แต่ทว่าในตอนนี้พะพายกลับรู้สึกสงสารณิรินมากกว่า ถึงแม้ว่าค่าตอบแทนที่ได้มันจะมากมายชนิดที่ว่าเกือบเท่าเงินเดือนสองเดือนของเธอ แต่ทว่าณิรินแทบไม่เคยมีเวลาเป็นของตัวเองเลย สี่ปีที่ณิรินทำงานเป็นเลขาของบอสธีรักษ์ เพื่อนรักของเธอไม่มีเวลาว่างมาเจอกันแม้แต่วันหยุดสุดสัปดาห์อย่างวันเสาร์หรือว่าวันอาทิตย์ แม้แต่ในตอนที่ณิรินถูกบอกเลิก..เพราะแฟนเก่ามันให้เหตุผลว่าณิรินไม่มีเวลาให้ ซึ่งณิรินมันก็ไม่มีเวลาให้แฟนมันจริงๆ นั่นแหละ ในตอนที่มันต้องเสียใจกับการถูกบอกเลิก บอสยังไม่ให้มันได้พักเลย.. มันทำงานเหมือนกับว่าเป็นหนี้อยู่หลายล้านอย่างนั้นแหละ “ไปก่อนนะพะพาย ขอบใจที่แกจองที่ไว้ให้นะ” เมื่อพูดจบณิรินก็ลุกขึ้นไปในทันที พะพายทำได้เพียงส่ายหน้าเบาๆ กับอาการรีบร้อนของเพื่อนรัก “เงินมันก็สำคัญแต่ว่าสุขภาพก็สำคัญนะโว้ยณิริน..” ณิรินส่งยิ้มให้กับคำเตือนที่แสนห่วงใยของเพื่อนเพียงคนเดียวที่ยังเหลืออยู่ อาจจะเพราะว่าเราทำงานที่เดียวกัน ด้วยเหตุนั้นเธอจึงยังพอได้พบเจอพะพายอยู่บ้างในบางครั้ง งานที่เธอกำลังทำอยู่มันกินชีวิตของเธอจริงๆ นั่นแหละ แต่นี่คือคำถามข้อแรกของการเข้ามาทำงานในตำแหน่งของท่านประธานที่เขาเอ่ยถามเธอเลย “แน่นอนว่าเธออาจจะสมัครเข้ามาที่นี่เพราะเงินเดือนที่มหาศาล แต่ว่าเธอก็ต้องเตรียมใจเอาไว้ล่วงหน้าด้วยนะว่าสิ่งที่เธอต้องแปลกเปลี่ยนกับค่าตอบแทนเหล่านั้นมันคือเวลาทั้งหมดของเธอ..” ในตอนนั้นณิรินตอบรับอย่างไม่ลังเลเลย เพราะเธอต้องการเงินมากจริงๆ ..แต่ตอนนี้ถึงแม้ว่าเธอจะมีเงินเก็บบางส่วนแล้ว และณิรินวางแผนเอาไว้ว่าสิ้นปีนี้เธอจะลาออกไปเปิดร้านเค้กเล็กๆ ของตัวเอง เพราะอย่างนั้นในช่วงเวลาที่ยังเหลืออยู่ เธอก็อยากจะทำงานให้ท่านประธานในตำแหน่งที่คอยซัพพอร์ตเขาอย่างดีที่สุด ณิรินเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานของตัวเอง และเธอพบว่าเจ้านายของเธอกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ของเธอ พร้อมกับนั่งอ่านรายงานเรื่องการพ้นสภาพการเป็นผู้จัดการของคุณสิงหาที่เธอเขียนเอาไว้ “อืม..เขียนได้ไม่เลวเลยนี่ แต่สำหรับไอ้เวรนั่นไม่ได้มีข้อดีให้เธอเขียนถึงมากมายขนาดนี้หรอก แค่เขียนไปเลยว่าไอ้สิงหามันยักยอกเงินบริษัทไป เพราะสาเหตุนั้นทำให้มันพ้นจากการอยู่ในตำแหน่งผู้จัดการ..” ณิรินก้มหน้าลงเล็กน้อย “ค่ะท่าน ท่านต้องการให้ณิรินสั่งมื้อเที่ยงมาให้ไหมคะ” ดวงตาคมปรายสายตามามองหน้าเธอ ก่อนที่เขาจะเบนสายตากลับไปยังเอกสารที่อยู่ในมือ “ไม่ต้อง ผมว่าจะออกไปทานข้างนอก เลื่อนตารางงานออกให้หน่อยสิ..พอดีคุณแม่ต้องการให้ไปดูตัวน่ะ” นั่นเป็นเรื่องปกติที่ต้องเกิดขึ้นในทุกสัปดาห์ ท่านประธานใหญ่มักจะสั่งให้ท่านประธานไปดูตัวอยู่เสมอ.. “ค่ะท่าน” ธีรักษ์ลุกขึ้นก่อนที่เขาจะเดินเข้ามาหาณิริน “นี่คือเรื่องน่าเบื่อที่สุดในชีวิตของผมเลย..” “เช่นนั้นท่านประธานก็เลือกคู่ดูตัวสักคนแล้วแต่งงานด้วยให้รู้แล้วรู้รอดไป แบบนั้นท่านประธานใหญ่ก็จะไม่สั่งให้ท่านประธานไปดูตัวแล้วล่ะค่ะ” ณิรินแนะนำพร้อมกับแย้มยิ้มออกมาด้วยรอยยิ้มที่แสนน่ารัก “..ช่างเป็นคำแนะนำที่ไม่พูดออกมาจะดีกว่านะณิริน ไปรับผมด้วยล่ะ เพราะคืนนี้หลังดูตัวผมมีนัดต่อกับเพื่อน เดี๋ยวจะส่งโลเคชั่นไปก็แล้วกัน” เขาพูดออกมาพร้อมกับส่งกุญแจรถให้กับเธอ นี่คงเป็นอีกวันที่เวลาหลังเลิกงานของเธอถูกใช้ไปกับเรื่องของเราอีกแล้วสินะ “ค่ะท่าน” แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่มีทางเลือก นอกจากยิ้มแล้วพูดคำว่า “ค่ะท่าน” ออกไป เขาเดินจากไปแล้ว แต่ทว่ากลิ่นน้ำหอมราคาแพงของเขายังวนเวียนอยู่รอบตัวของเธอคล้ายกับว่าเขายังอยู่ตรงนี้ ณิรินยังคงจำวันที่เธอเข้ามาสัมภาษณ์งานได้อย่างชัดเจน วันนั้นท่านประธานเป็นคนสัมภาษณ์เธอเอง ครั้งแรกที่เจอกัน เธอตกใจจนแทบพูดออกมาไม่เป็นภาษา เพราะมันยากจะเชื่อที่คนหล่อมากขนาดที่เป็นพระเอกซีรีย์สบายๆ จะมาเป็นท่านประธานและเจ้านายของเธอ เขาดูดีในแบบที่หากเดินผ่านกันเพียงครั้งเดียว ผู้ที่พบเจอใบหน้านั้นก็คงไม่มีวันลืมเลือนใบหน้าที่พระเจ้าทรงปั้นอย่างเขาได้หรอก แล้วยิ่งในตอนที่เขาใส่แว่นตา ดาเมจความหล่อของเขายิ่งมีพลังทำลายล้างที่ต้องคูณสิบเข้าไป..ณิรินถามตัวเองอยู่ซ้ำๆ ว่าเธอจะทำงานกับเขาได้โดยที่ไม่หลงใหลและคลั่งไคล้เขาได้อย่างไรกัน จนเธอได้มาเห็นกับตาถึงการทำงานที่เหมือนโรงงานนรกของเขา..วันหยุดที่ไม่ได้หยุด และเวลาเลิกงานที่ไม่เคยมี! งานของเธอจะสิ้นสุดลงในตอนที่เธอส่งเขากลับไปที่บ้านเสร็จแล้วเท่านั้น แล้วเธอจะไปตกหลุมรักผู้ชายที่กลืนกินเวลาชีวิตของเธอไปได้ยังไงกันล่ะ ไม่มีทางซะหรอก! “พี่ณิรินคะ ผู้จัดการสิงหาต้องการพบท่านประธานด่วนเลยค่ะ” อิมเมจเดินเข้ามาพร้อมกับขนตาที่เปียกชุ่ม ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าอิมเมจคงจะถูกผู้จัดการต่อว่ามาอย่างแน่นอน “พี่เสียใจด้วยนะที่ต้องบอกว่าท่านประธานไม่อยู่น่ะ ผู้จัดการต้องนัดพบท่านประธานพรุ่งนี้แล้วล่ะ..” แต่การพ้นจากการเป็นผู้จัดการของคุณสิงหามันคือตอนเย็นของวันนี้ เพราะอย่างนั้นหากภายในวันนี้ไม่มีคำสั่งของท่านประธานหรือว่าท่านประธานใหญ่ เขาก็จะพ้นจากการเป็นผู้จัดการของบริษัทเราโดยสมบูรณ์.. ไม่มีพรุ่งนี้ให้เขาได้เข้ามาพบท่านประธานแล้วล่ะSpecial Akin Lalin and the babies“ปีนี้เมอิจะย้ายมาไทยถาวรเลยใช่ไหม?” อคินเอ่ยถามป้อมปืนที่พาลูกเดินทางไปกลับอังกฤษเป็นเวลาหลายปี“ใช่แล้ว ฉันไม่อยากให้บีบีไปๆมาๆระหว่างไทยกับอังกฤษ ตั้งใจว่าเดือนหน้าจะพาเข้าเรียนอนุบาลที่ไทยแล้ว”“ดีๆ เข้าที่เดียวกับซันเลยสิ จะได้มีเพื่อน ดูเด็กๆเข้ากันได้ดีนะ” หมอหนุ่มทอดสายตาดูลูกชายลูกสาวของเขากับเพื่อนรักกำลังก่อกองทรายริมทะเลอย่างสนุกสนานโดยมีคุณดารินทร์กับคุณย่าพลอยฝนคอยดูอย่างห่างๆ ครอบครัวของอคินมีลูกสองคน คนโตเป็นชายชื่อซัน อายุห้าขวบเท่ากันกับบีบีลูกสาวของป้อมปืน ส่วนคนเล็กเป็นเด็กผู้หญิงชื่อลูน่า“ดีเหมือนกัน เผื่อใครติดธุระจะได้ฝากรับลูกกลับบ้านด้วย” ป้อมปืนพยักหน้ารับเห็นด้วย เขาวางแพลนจะมีลูกคนที่สองแต่ก็ยังไม่มาซะที อยากได้ลูกชายเพิ่มอีกคนจากนั้นก็จะปิดอู่ทันที“แต่ลูกเราคงไม่ลงเอยกันหรอกใช่ไหม?” ป้อมปืนมองลอดแว่นเห็นน้องบีบีลูกสาวที่น่ารักช่างพูดช่างเจรจากำลังพยายามจะจัดทรงผมของน้องซันเป็นทรงโดยใช้น้ำทะเล คล้ายกับกำลังเลียนแบบเมอิตอนที่จัดทรงผมให้เขาในตอนเช้าอะไรอย่างนั้น ที่ถามไปแบบนั้นก็เพราะรู้สึกหวงลูกสาวขึ้นมาตะหงิดๆ ทั้งๆที่น้อ
Chapter 30“ที่รัก เค้าผิดไปแล้ว ดีกันนะครับ” ร่างสูงของหมอหนุ่มยืนหน้าประตูห้องนอนตัวเองอยู่เกือบชั่วโมงเต็มๆ เสียงร้องไห้ของภรรยาสาวยิ่งบีบหัวใจของเขาให้รู้สึกเศร้าตามไปด้วย ก็เขานึกว่าที่ท้องคือเจ้าลิลินและพลั้งปากบอกให้ลลิลไปหาหมอกับคนขับรถอีกด้วย เขาสมควรตายจริงๆ อคินนึกโมโหตัวเองในใจ“อคิน ไปนอนห้องแม่ก่อนก็ได้นะ ท่าทางจะอีกนาน ฮอร์โมนคนท้องก็อย่างนี้แหละ ตอนแม่ท้องเราแม่ก็หงุดหงิดน้อยใจเก่ง แต่ถ้าได้กินของโปรดนะ ยิ้มจนหน้าบาน” พลอยฝนกลัวลูกชายที่เหนื่อยล้าจากการทำงาน แล้วยังต้องมายืนง้อภรรยาอยู่หน้าห้องจะเกิดเป็นลมล้มพับไปซะก่อน ช่วงนี้ยิ่งได้ยินว่าเข้าเวรไม่ค่อยได้นอนด้วย“ของโปรดเหรอครับ?” อคินทวนคำถามนั้นพลางนิ่งคิดในใจ เอ..ยายชีชอบกินอะไรเป็นพิเศษนะ นอกจากขนมปังเจ้าดัง ใช่แล้ว!! วันก่อนเคยได้ยินว่าที่คุณแม่เปรยๆว่าอยากไปกินอาหารทะเลสดๆที่จันทบุรี“ที่รัก พรุ่งนี้ไปจันทบุรีกันนะ เค้าจะจองโรงแรมที่ใกล้กับร้านอาหารทะเลเจ้าดังที่ตัวเองอยากกินด้วย หายโกรธเค้านะครับ” อคินทำเสียงอ่อยๆออดอ้อนคนที่อยู่ข้างในห้อง เสียงร้องไห้หายไปสักพัก ประตูห้องนอนแง้มออกมานิดนึง ภรรยาคนสวยโผล่ใบหน้
Chapter 29อคินมาถึงบ้านเกือบเกือบสามทุ่ม ภายในห้องนอนมืดสนิทเหมือนไม่มีใครอยู่ ทว่ามีแสงไฟลอดออกมาจากระเบียงห้องซึ่งลลิลจัดเป็นสวนกระบองเพชรและไม้ดอกไม้ประดับที่ปลูกในกระถางเล็กๆ หญิงสาวมักจะใช้เป็นมุมจิบกาแฟทานอาหารเช้าก่อนที่จะไปทำงาน ร่างสูงเดินตรงออกไปที่ระเบียง ลลิลกำลังยกกระถางต้นไม้อันใหญ่เข้ามาชิดขอบระเบียงด้านใน หัวใจของอคินกระตุกวูบด้วยความตกใจ“ลลิล ทำไมยกของหนัก” เสียงของเขาดังจนแทบจะตะโกนด้วยความห่วงใย“ไม่หนักนะ นี่ยกได้อีกอันสบายๆ” ลลิลทำท่าจะยกกระถางต้นไม้ขึ้นมาด้วยแขนอีกข้าง อคินจึงรีบเข้าไปคว้ามันไว้ก่อน อยากจะจับภรรยามาตีก้นสักทีสองทีโทษฐานทำอะไรไม่นึกถึงเจ้าตัวเล็ก“พอๆ ห่วงตัวเองบ้างสิ ไม่ได้ตัวคนเดียวแล้วนะ” หมอหนุ่มบ่นกลายๆ กลัวว่าที่คุณแม่กับลูกน้อยจะได้รับอันตราย“อ่อ..จริงสิ ฉันมีเด็กๆที่ต้องเลี้ยงนี่นา เผื่อกระถางต้นไม้ตกใส่แข้งขาหัก จะอุ้มเจ้าตัวเล็กลำบาก” หญิงสาวพยักหน้ารับและเข้าใจไปเองว่าสามีหนุ่มหมายถึงเจ้าลิลินที่กำลังตั้งท้อง“รู้ก็ดีแล้ว ห้ามยกของหนักเข้าใจไหม ช่วงนี้ต้องระวังเป็นพิเศษ” อคินคว้าร่างบางมากอดไว้สูดกลิ่นหอมจากเรือนผมยาวสลวยนั้นอย่างหลง
Chapter 28หลังจากราวด์วอร์ดผู้ป่วยในช่วงเช้าเรียบร้อย อคินก็กลับมาที่บ้านเพื่อเข้าร่วมในการเปิดพินัยกรรมของผู้เป็นบิดาแท้ๆของเขา หมอหนุ่มเห็นด้วยกับแม่ที่จะเก็บความลับเรื่องที่เขาเป็นลูกชายทางสายเลือดของธนา เพราะอย่างไรเสียมรดกที่ลลิลจะได้รับก็เหมือนเป็นของเขาอยู่ดีและทรัพย์สินที่อคินมีทั้งหมด เจ้าตัวก็ยินยอมพร้อมใจจะมอบให้ภรรยาคนสวยแต่เพียงผู้เดียวด้วยความรักความสิเน่หาล้วนๆ เขาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าสวมเสื้อเชิร์ตสีขาวกับกางเกงสแล็คสีดำที่ลลิลเตรียมให้ หญิงสาวอยู่ในชุดเดรสสีขาว ผมปล่อยยาวสลวยทำลอนใหญ่ตรงปลาย ใบหน้าแต่งเพียงเบาบางหากแต่สวยจนหัวใจของเขาเต้นรัว อยากเข้าไปกอดไปจูบถ้าไม่ติดว่ากำลังนั่งอยู่ในห้องรับแขกที่มีญาติผู้ใหญ่อยู่กันพร้อมหน้า ทว่าเขาก็นั่งกุมมือภรรยาสาวไม่ยอมห่างจนคุณหมอของขวัญแอบมองด้วยความหมั่นไส้ เมื่อไม่นานมานี้ยังบอกว่าเป็นแค่เพื่อน นี่ยังไงผ่านมาแค่เดือนเศษๆ กลับเลื่อนสถานะมาเป็นสามีภรรยากันแถมยังหวานจนน้ำตาลเรียกพี่ให้คนโสดที่ขึ้นคานมานานอย่างเธออิจฉาอีกด้วย“เมื่อมาพร้อมกันแล้ว ผมในฐานะทนายประจำตระกูลจะขอเปิดพินัยกรรมที่นายธนา วชิระสกุลชัย ได้ทำไว้ก่อนที่จะ
Chapter 5ในความฝัน ฉันกำลังยืนอยู่ท่ามกลางดอกทานตะวัน สีเหลืองอร่ามชูช่อแข่งกับดวงอาทิตย์ที่สาดส่องลงมา สวนดอกไม้ดูร้างไร้ซึ่งผู้คน มีเพียงฉันที่ยืนอยู่เพียงคนเดียว ดูเอาเถิดในขนาดในฝันฉันยังไม่เหลือใคร ช่างคล้ายกับชีวิตจริงเหลือเกิน“ลลิล..” เสียงหวานๆที่คุ้นชินดังขึ้นทางด้านหลัง ฉันหันขวับไปตามเ
Chapter 4ฉันตื่นแต่เช้ามืดด้วยความเคยชินเดินลงไปด้านหน้าคอนโดซื้อหมูปิ้งข้าวเหนียวขนมไทย จากนั้นจึงไปปลุกร่างสูงที่นอนเปลือยอกบนโซฟาตัวยาว ฉันนั่งมองเพื่อนรักอย่างพิจารณา จะว่าไปอคินก็เป็นผู้ชายที่หล่อเหลาสมบูรณ์แบบคนหนึ่ง หน้าตาดีหน้าที่การงานก็ดี น่าแปลก..ทำไมถึงยังไม่มีแฟนสักที บางทีฉันก็อยากจะ
Chapter 3“ไฮ ซึกิจัง” เมอิสาวสวยเฉี่ยวลูกครึ่งญี่ปุ่นเดินเข้ากอดกับลลิลด้วยความดีใจ หญิงสาวเป็นดีไซเนอร์ที่เปิดห้องเสื้อที่มีชื่อเสียงในประเทศอังกฤษ ช่วงนี้เธอกลับมาเยี่ยมครอบครัวที่ประเทศไทย จึงนัดเพื่อนสนิทในกลุ่มสมัยเรียนมัธยมออกมาสังสรรค์กันที่ร้านอาหารญี่ปุ่นสไตล์อิซากายะ“เมอิ ปกติก็สวยอยู่แ
Chapter 2“ไม่ให้ฉันขับแน่นะ ฉันกลัวนายหลับใน รถชนเสาไฟฟ้า ฉันยังใช้ชีวิตไม่คุ้มเลย” ลลิลบ่นรำพึงรำพันกับตัวเอง“ใช้ชีวิตไม่คุ้มเพราะขึ้นคานมานานน่ะเหรอ?” อคินแซว “โอ้ย ฉันไม่ได้อยากมีแฟนให้เป็นภาระหรอก ที่ว่าใช้ไม่คุ้มเพราะฉันยังเดินสายทำบุญได้ไม่เต็มที่ต่างหาก ฉันยังมีอะไรต้องทำอีกเยอะแยะเลย”







![เมียพลาดของคนเถื่อน [ซีรีส์ คนเถื่อน 4/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



