LOGIN中秋の夜、娘がホームレスの男を家に招き、食事を一緒にしようと言い出した。 私は台所で三時間もかけて、彼のために八品もの料理を作った。 しかし途中、娘は急に病院の仕事に呼び出され、戻らなかった。 その後、ホームレスの男は私に邪な思いを抱き、隙をついて辱めてきた。 事件の後、私はすぐに警察に通報したが、娘はこう言った。 「お母さん、もう歳なんだから、そんなこと気にしなくていいでしょ?これも善意だと思えば?」 さらには、娘は私の訴えを取り下げ、「お母さんは頭がおかしい、妄想癖がある」とまで言い放った。 この出来事は私に深い心の傷を残し、そのせいで精神的に病んでしまった。 そして、最後には不運にも海へ転落して命を落とすことに...... 目を覚ますと、私は中秋の朝に戻った。
View MoreKABANATA 1 – Kasal at Kasunduan
Maingay ang paligid, pero sa pandinig ni Elaine Santos, tila lahat ay naging tahimik.
Nakatayo siya sa harap ng isang dambuhalang salamin, suot ang isang puting bestidang hindi naman kanya. Ang mga alahas na kumikislap sa kanyang katawan ay hindi rin kanya. Ang bawat hikaw, ang kwintas na may diyamante, at ang manipis ngunit mamahaling belo na tinatakpan ang bahagi ng kanyang mukha—lahat ay simbolo ng isang buhay na hindi niya pinangarap.
Ang kasal na ito ay hindi para sa pagmamahalan. Isa itong kasunduan.
"Ready ka na, Elaine," sabi ni Julia, ang event coordinator na ni hindi siya tinignan sa mata. Para bang isa lamang siyang prop sa entabladong ito ng kayamanan.
Tumango siya, bagamat mabigat ang dibdib. Mula sa likod ng kurtina, tanaw niya ang pulutong ng mga bisitang mayayaman—mga politiko, business tycoon, at sikat na personalidad. Sa altar, nakatayo na si Aidan Velasquez. Matangkad, maamo ang anyo, ngunit malamig ang mga mata.
Ito ang lalaking papakasalan niya.
Hindi dahil sa pagmamahal. Kundi dahil sa pera.
Tatlong linggo na ang nakalipas nang naganap ang kanilang unang pagtatagpo. Si Elaine, isang freelance writer na tinanggal sa trabaho, ay nagpupumilit noon na makahanap ng paraan upang maipagamot ang kanyang kapatid na si Mateo, na may malalang sakit sa puso. Walang ospital ang tatanggap sa kanila nang walang malaking deposito. Ang halagang kailangan nila: P4.2 milyon.
At gaya ng milagro, lumitaw si Aidan.
“I can cover your brother’s medical bills,” sabi nito habang malamig na nakatitig sa kanya. “But in exchange… I need a wife.”
“Is this some kind of joke?” tanong ni Elaine noon.
“Hindi ako nagbibiro. You’ll marry me. Legally. For one year. Walang damdamin, walang istorbo. I just need a clean marriage record para sa board ng kumpanya. After one year, we’ll divorce. Your brother gets everything. You walk away.”
At ngayon, narito siya. Sa harap ng dambuhalang altar. Sa harap ng isang estrangherong magiging asawa niya sa papel.
Dumating ang organista. Nagsimulang tumugtog ang “Canon in D.” Tumayo ang lahat. Dahan-dahang naglakad si Elaine patungo sa altar, habang ang kanyang puso’y parang paputok sa kaba’t pangamba.
“Just one year,” bulong niya sa sarili. “Gagawin ko ‘to para kay Mateo.”
Pagdating niya sa altar, ngumiti si Aidan. Isang ngiting walang emosyon. Parang negosyanteng natapos na ang isang deal.
“Maganda ang bihis mo,” mahina nitong sabi.
“Salamat. Binili mo rin ‘yan,” sagot ni Elaine sa parehong tono.
Nagsimula ang pari sa seremonya. Pormal. Maiksi. Walang drama. Walang tears of joy, walang kilig. Tanging katahimikan ng dalawang taong may kanya-kanyang motibo.
“Elaine Santos, tinatanggap mo ba si Aidan Velasquez bilang iyong esposo, sa hirap at ginhawa, sa kalusugan at karamdaman, habang kayo’y nabubuhay?” tanong ng pari.
Saglit siyang natigilan. Isang taon. Hindi habang buhay. Peke ang lahat, maliban sa mismong kasulatan.
“Opo, Padre,” sagot niya sa wakas.
Ang tanong ay naulit kay Aidan.
“Opo,” sagot nito, walang pag-aalinlangan.
Isinusuot ni Aidan ang singsing sa kanyang daliri. Ang tingin nito ay wala pa rin ni bahagyang init. Isa itong kasunduan lamang. Isa siyang asawa sa papel. Walang karapatang umasa.
“Ngayon,” wika ng pari, “maari mo nang halikan ang iyong asawa.”
Nagtagpo ang tingin nina Elaine at Aidan. Saglit na katahimikan. Parang huminto ang mundo. Lahat ng bisita ay nakatingin. Walang puwang para sa pag-aalinlangan.
Lumapit si Aidan. Mahina at dahan-dahan ang pagkilos niya, tila humihingi ng pahintulot. Si Elaine naman ay nanatiling nakatayo, naglalaban ang isip at damdamin. Ngunit sa huli, pinikit niya ang kanyang mga mata—hindi dahil sa kilig, kundi bilang pagsunod sa eksenang kailangan nilang gampanan.
Hinawakan ni Aidan ang kanyang pisngi at idinampi ang kanyang labi sa labi ni Elaine—isang magaan ngunit matagal na halik. Walang init, ngunit may lalim. Isang halik ng kasinungalingan, ngunit maramdamin sa mata ng ibang tao.
Sa likod ng mga camera at palakpakan, iyon ang halik na peke—pero sa kaibuturan ng damdamin ni Elaine, may kakaibang bagay na sumagi.
Pagkalayo ng kanilang mga labi, bumulong si Aidan, “Good job, Mrs. Velasquez.”
Pagkatapos ng seremonya, sinakay sila sa isang private helicopter papuntang resort. Tahimik ang biyahe. Wala ni isang salita mula kay Aidan. Sa paglapag, sinalubong sila ng staff ng resort at inalalayan papunta sa isang villa sa gitna ng gubat—napapalibutan ng dagat at bundok. Isang paraiso na mukhang kulungan para kay Elaine.
Sa loob ng villa, may iisang silid. Malaking kama. Airconditioned. May jacuzzi, wine bar, at balcony na tanaw ang dagat.
“Don’t worry,” sabi ni Aidan habang naghuhubad ng coat. “You can sleep on the bed. I’ll take the couch. Hindi kita gagalawin. Unless gusto mo.”
Agad siyang umiwas ng tingin. “Hindi mo kailangang ipaalala ‘yan.”
Ngumiti ito. “Mahusay kang umarte, Elaine. Pero sana ‘wag mong kalimutan—lahat ng ito ay negosyo lang.”
Huminga siya nang malalim. “Hindi ko ‘yan nakakalimutan.”
Tumayo si Elaine sa gilid ng bintana. Tinitigan ang dagat na kumikislap sa liwanag ng buwan.
“Paano kung may makaalam ng totoo?” tanong niya, hindi lumilingon.
“Walang makakaalam. Basta pareho tayong magaling umarte.”
“Anong mangyayari sa kontrata kapag nalaman ng publiko na peke lang ang kasal natin?”
“Malulugi ako,” malamig na sagot ni Aidan. “At baka mawalan ng pag-asa ang kapatid mo.”
Doon siya natigilan. Lahat ng ito ay para kay Mateo. Kahit anong sakit, kahit anong pagkukunwari, kahit anong kapalit.
Kailangan niyang manatili.
“Good night, Mr. Velasquez,” bulong niya habang humiga sa kabilang dulo ng kama.
“Good night, Mrs. Velasquez,” sagot nito, bago tuluyang namuo ang katahimikan sa gabing iyon.
娘が刑務所に入った後、田村美蘭良から何度も電話がかかってきた。彼女の怪我は想像以上に深刻だった。骨折だけでなく、神経も傷ついており、要するに彼女はもう一生立ち上がることはできなかった。電話の中で田村美蘭良は私に叫んだ。「もしあんたの娘がいなければ、私がこんな目に遭うことはなかった!」私は冷たく答えた。「和愛はもう代償を払ったわ。刑務所に入ってるし、それに、これはあんたたち二人の問題で、私には関係ない」「あなたは和愛の母親でしょう!私の面倒を見る義務があるのよ!今、お金もなく、誰も世話してくれないから、あなたは私を一生養うべきだわ!」娘の強気な理屈、誰に似たのだろうかと、やっと気づいた。「あなたを養うなんて無理だよ。どうしてもというなら、訴えてみなさい」そう言って、電話を切り、彼女の番号をブロックした。私に連絡できなくなった田村美蘭良は、警察に通報した。すべての話を聞いた後、尋ねてきた警察も呆れた顔をしていた。その後、警察が田村美蘭良に何を言ったのか、彼女はそれ以降私に何も言ってこなくなった。三年の時があっという間に過ぎた。出所した娘がまた私を見つけに来るんじゃないかと心配になって、家を売り、高級な老人ホームに引っ越した。ここはセキュリティがしっかりしていて、面会には事前予約が必要だった。その日、介護スタッフが私に言った。「入口に田村和愛という女性が来てます。中川さんの娘だそうです」私は言った。「娘なんていません」スタッフが娘を追い出した翌日、娘は再びやってきた。今度は警察を連れてきて、「老人ホームが母さんを監禁してる」と主張していた。事態が大きくなり、仕方なく彼女と一度会うことになった。娘は私に育てられ、何不自由なく育った。家の状況は決して良くはなかったが、私はできる限りのことをしてきた。医者になった娘は、患者にはとても優しく、常に優秀な勤務成績を残していた。しかし、刑務所に入った娘はまるで別人のように変わってしまった目には以前のような清らかさを失い、どこかぼんやりとしていた。痩せ細った姿から、刑務所でどれだけ辛い思いをしたのかが伝わってきた。私を見ると、彼女は「お母さん」と呼びかけてきた。私は無言で返事をした。何を言っていいのか分からなか
手術の予約は無事に済ませることができた。一人きりで不安だったため、介護スタッフを雇うことにした。暇な時間を持て余していたある日、他の入院患者と雑談をしていると、ふと娘の姿が目に入った。彼女は何かを抱えて向かいの整形外科の部屋に入っていった。その時、田村美蘭良が向かいに入院していることに、ようやく気づいた。娘は、前回のように非難されることを恐れてか、私にはもう文句を言いに来なくなった。でも、私を無視して伯母の田村美蘭良の世話をしているって話は、すぐに広まっちゃった。病院の中の噂は、外よりも早く広がった。さらに、支払い窓口で私と娘が言い争っているところを誰かが撮影して、事情がみんなに知られちゃった。田村美蘭良の件ももう隠しきれないと悟った娘は、彼女を転院手続きをした。その時初めて気づいた。娘は単に鈍感なのではなく、冷酷だった。手術は順調に進み、病院に二週間ほど入院した後、家に戻った。しかし、家の中に足を踏み入れた瞬間、目の前の光景に言葉を失った。まるで嵐が通り過ぎたかのような有様だった。クローゼットの扉は開きっぱなしで、服はすべて床に散乱していた。引き出しは荒らされ、中身がめちゃくちゃになっていた。胸騒ぎがして、自分の部屋に駆け込んだ。ベッドの下に隠していた小さな箱を取り出して確認すると、クレジットカードはそのままだったが、中にあった二つの金のブレスレットと金の指輪が消えていた。これらは母からの結婚指輪であり、遺してくれた唯一の形見だった。夫が病気で苦しかった時期ですら、売れなかった大切なものだった。私はすぐに警察に通報した。警察が防犯カメラを調べたところ、この半月の間に家に出入りしたのは娘だけだった。娘が呼び出され、事情を聞かれると、彼女はあっさりと認めた。「私が持って行ったのよ。お金をくれないから、こうするしかなかった」その瞬間、私は激怒し、彼女に掴みかかった。「あれはおばあちゃんが私にくれたプレゼントで、遺してくれた唯一のものなのよ!」この品物には特別な思い入れがあった。子供の頃、家では父がすべてのお金を管理していて、母は千円以上の現金を手にしたことがなかったんだそれでも、私が結婚する時、母は私を悲しませまいと一年間もれんが工場で働き、金のブレスレットと
田村美蘭良の顔は怒りで歪んでしまった。一瞬にして赤くなったり青くなったりした。彼女は怒りで手が震え、指を指して言った。「私はもうわかったわ。これは絶対にあんたたち母娘が私を嵌めようとしてるんでしょう。あの村上力翔、あんたたちに何かいいことでもしてくれたの?警察に通報するわ、あんたたち二人を逮捕させる」田村美蘭良はスマホを取り出そうとしたが、右手が骨折しているため、左手でようやく画面を開けることができた。震える手で番号を押し、私に向かって言った。「覚えてろよ」「好きに通報すればいいじゃない。私はもう帰るわ」このこと、私には何の関係もない。警察が来たって、私は怖くない。ドアを開けて外に出ようとした。数歩歩くと、娘が追いかけてきた。「母さん!なんでこんなことして伯母さんを刺激するの?さっきあんな大きな傷を負ったばかりで、感情が不安定なのに、そんな言い方をしたらまずいよ」娘は田村美蘭良のスマホを持っていた。一瞬、正義の化身のように振る舞い、道徳的な立場から私を非難してきた。私は冷たく彼女を見つめて言った。「本当に伯母さんが私に刺激されたと思ってるの?それはあなたじゃないの?」娘はため息をついて言った。「誰が悪いかなんて考えても仕方ないよ。もう起こったことなんだから、ケンカしても意味ないし。伯母さんがちゃんと治療を受けることが一番大事なんだから」私は「うん」とだけ返事した。娘は頷いて、当然のように私にお金を払わせ、田村美蘭良の入院費を払ってくるように言った。そして、私がそのお金を払ったら、田村美蘭良の感情を気にかけて世話をしなさい、さっきみたいに言葉を乱暴に使っちゃダメだと言った。私は彼女を睨みつけた。「なんで私が払わなきゃいけないの?なんで私が世話しなきゃいけないの?」娘は目を大きく見開いて言った。「お金を払わせるために呼んだんだよ。明日仕事があるから、誰が面倒を見るの?」私はまた娘の論理に驚かされた。両手を広げて言った。「お金もないし、あんな人の面倒なんて見れないよ。自分で火をつけた問題は自分で解決しなよ」娘は顔を険しくした。「お母さん、そんなことしてたら本当に怒るわよ」私は振り返りもせずに歩き出した。怒っても構わないけど、あなたが怒って亡くなっても、それは日本にとってプラスに
「殴られたから、お金を送ってくれよ」私はその電話をすぐに切ろうと思った。でも、どうしてもその場面を見たくなってしまって、我慢できなかった。病院の救急に着いたとき、娘が言っていた病室を見つけた。まだ入る前に、田村美蘭良が娘を罵っている声が聞こえてきた。「何だって?あの人を逃がしたの?お前、頭おかしいんじゃないの?私がこんな状態なのに、どうしてあんな奴を放っておいたのよ」娘の馴染みの声が響いた。「伯母さん、その人本当に可哀想なんだよ。さっき地面にひざまずいて謝ってたんだ、許すべきじゃないの?無理やり追い込む必要あるの?」田村美蘭良は怒りで死にそうになった。「あんたは本当にがっかりだよ!あの男が私に手を出したとき、あんたはそこにいたのに、何もしなかったじゃない!」この言葉を聞いて、私は驚愕した。どういうことだ?まさか、あの出来事が起こったとき、娘は田村美蘭良の横で見ていただけだったのか?前の人生で、もし村上力翔が私に手を出したとき、娘も一緒にいたら、結果は違ったかもしれないと何度も考えたことがあった。だって、人から聞いた話と、実際に自分の目で見るのは違うから。だけど、今回は娘が田村美蘭良が被害に遭う瞬間を目撃していたのに、何もせずに黙って見ていたなんて。私はいったい、どんな子を育てたんだろう?「伯母さんは歳を取ってるんだから、そんなこと気にしないでよ。あの時、彼がナイフを持ってたんだよ。だから仕方なく彼の言うことを聞いたんだ。しかも、その後謝ったし、酔ってたって言ってたじゃない」「お前......お前......」田村美蘭良が怒りすぎて倒れそうになったので、私は部屋のドアを開けた。心の準備はしていたが、田村美蘭良を見た瞬間、驚いた。彼女はまるでミイラのように包まれていて、頭だけでなく、腕や足にも傷があった。私を見て、田村美蘭良は再び興奮して叫んだ。「中川琴音、ついに来たね。あなたの娘が何をしたか知ってる?」私はにやりと笑いながら尋ねた。「何をしたの?」多分、娘にあまりにも怒られて、田村美蘭良は遠慮しないで、今夜の出来事をそのまま話してくれた。それは、私が前の人生で経験したことと同じだった。彼女たちは村上力翔を歓迎し、酒を振舞った。途中、娘はバルコニーで電話を受けていた。