Lahat ng Kabanata ng It's My Day, Happy Birthday!: Kabanata 21 - Kabanata 30

Hindi kami gano'n kadikit ni Tita Hyacinth sa isa't isa kaya naman nang magkaroon ako ng lakas ng loob na magtanong sa kanya ay inaasahan ko na magugulat siya sa mga salitang sinabi ko. Hindi ako kumportable sa presensya niya, ngunit hindi ko maipagkakailang unti-unti akong nabibihag sa mga paghagod nito sa likurang bahagi ng balikat ko. Malaking bagay na sa 'kin ang pagsama at pagtabi niya rito kaya naman alam kong babaunin ko ang sandaling ito hanggang sa mga susunod na taon.Kumportable naman ako sa presensya niya dati hanggang ngayon. Siguro nga ay talagang binulag lang ako ng labis na pag-aalala at pagmamahal kay Mama kaya naman naisipang kong lumayo sa kanya kahit na alam ko sa sarili kong nasanay na ako sa presensya nito sa tabi ko. Aaminin kong malaking bagay para sa 'kin ang pag-uusap namin ni Tita Hyacinth kaya naman hindi ko maikakailang lihim ko na siyang pinasasalamatan sa isip ko. Kumportable ako sa ayos namin, maging sa pag-uusap namin

Patayin? Sinong papatayin ni Mama?Nang dahil sa sinabi niyang iyon ay hindi ko na naramdamang panawan ng antok. Para bang sa tuwing maaalala ko kung gaano niyang binanggit nang may diin ang katagang iyon ay mas lalo lamang gumugulo ang isip ko.Natatakot ako sa totoo lang. Para bang sa isang maling galaw ko ay may posibilidad na mawalan ako ng buhay.Para bang sa isang maling galaw ko sa harap ni Mama ay may posibilidad na masaktan niya ako.Para bang natatakot ako na may magawa siyang labag sa batas at kapalit no'n ay ang buhay ko. Hindi ko alam pero naninikip ang dibdib ko. Para bang nahihirapan ako sa paghinga sa tuwing maalala ko kung gaanong kapait ang boses niya.Magagawa niyang pumatay ng buhay ng isang inosenteng bata para lang sa buhay ng isang batang wala na sa tabi niya? Magagawa niyang manakit upang maghiganti? Magagawa niyang makapatay para lang sa buhay ng kanyang anak?At ano ang sinasabi niyang pinatay ni Tita Hyacinth ang a

Marahan akong naglakad patungo sa direksyon ni Bryan. Habang naglalakad palapit sa kanya ay hindi ko maiwasang pagmasdan ang postura ng katawan niyang nakadantay sa barandilya habang abala sa pagtitipa sa cellphone nito.Kilala siya sa campus na papasukan ko bilang isa sa mga pinakasikat na varsity ng campus. Magaling siya sa pagpasa ng bola at minsan ko na rin naman siyang nakitang naglaro. Magaling nga siya.Sa tuwing siya ang inaalok na sumama sa isang game ay palaging nananalo ang team na nag-imbita sa kanya. Hindi ko alam, pero masasabi kong malaki ang impluwensya ni Bryan para sa mga kalaro niya. May umabot pa sa puntong kinilala siya ng lahat bilang isa sa mga tanyag na manlalaro sa campus na papasukan ko.Maraming nagkakagusto sa kanya, hindi lang dahil sa galing niya sa paglalaro kundi dahil na rin siguro sa angkop nitong kakisigan. Aaminin kong hindi magiging sapat kung ikukumpara ko ang sarili ko sa kanya.Dalawang taon ang agwat niya sa 'kin.

Inabot sa 'kin ni Mama ang isang papel na nakarolyo. Sa halip na tanggapin ko ito ay kunot-noo ko pa muna siyang pinagmasdan na malungkot niyang nginitian.“Susunod ako, Kimberly. H'wag kang mag-alala,” matamis na ngiti niya.Dahan-dahan kong inabot ang nakarolyong papel bago siya muling binalingan ng kuryosong tingin.Hindi ko alam kung magtatampo ba ako sa kanya o maiintindihan ko na lang ang desisyon niya.Dalawang taon pagkatapos maghiwalay ng landas naming dalawa ni Klaude, hindi ko inaasahan na lilipat kami ng bahay. Buo ang loob ko na magagawa pa akong balikan ni Klaude sa dati naming bahay, pero lumipas ang ilang linggo nang hindi na siya muling nagpakita.Labag man sa loob ko ang desisyon ng mga magulang ko, wala rin naman akong nagawa kundi ang sumunod. Hindi rin naman sila kumbinsido na may iba pa akong hinihintay at mukha namang wala silang pakialam sa opinyon ko. Ayoko rin namang maiwang mag-isa sa iisang lugar habang naghi

Pinanood ko ang paulit-ulit na pagtingin ni Klaude sa leeg ko kung saan nakasuot ang heart-shaped necklace na iniregalo niya sa 'kin sa birthday ko no'ng nakaraang linggo.“Bakit ba titig na titig ka sa kwintas ko?” reklamo ko kahit na natatawa na dahil mukha siyang seryoso sa pagtitig sa leeg ko. “Tigilan mo na nga 'yan,” dagdag ko pa bago muling yumuko at nagpatuloy sa ginagawa ko.Nagpatuloy ako sa pagsusulat sa ibabaw ng desk at sa halip na komprontahin si Klaude sa paninitig niya ay nilibang ko na lang ang sarili ko sa pagguhit.Bakante ang oras namin ngayon, at maswerte namang ito na ang panghuling klase namin ngayong hapon para sa araw na ito. Naghihintay na lang kami ng oras upang ganap nang matapos ang oras ng pagpasok namin para sa araw na ito.Habang tumatagal ang pagguhit ko sa papel ay mas lalo ring tumatagal at lumalalim ang paninitig ni Klaude sa 'kin— sa necklace na nasa leeg ko. Nang dahil sa kawalan ko ng ku