ห้องสมุด
ค้นหา
หน้าหลัก / ทั้งหมด / Love and Expectation / บทที่ 41 - บทที่ 50

บททั้งหมดของ Love and Expectation: บทที่ 41 - บทที่ 50

88

Chapter 21.4

Chapter 21.4Pumunta kami ni Kairo sa mini basket ball na arcade at 'yun ang unang nilaro. Naghulog siya ng tokens saka ako binalingan nang tingin."Kung sino ang matatalo siya ang manlilibre," aniya sabay ngiti nang malawak. Parang confident talaga siya na matatalo niya 'ko. Walang pag-alinlangan naman akong tumango saka siya nginisihan."Game," sabi ko. Nagulat naman siya sa pagtanggap ko sa hamon niya.Mukhang may gusto pa siyang sabihin lalo na't titig na titig siya sa akin pero sa huli ay nginisihan niya lang din ako.I want to treasure this moment with him. Hindi ko alam kung kailan ito ulit mauulit but I just wish I could be able to spend more time with him again. Alam ko hindi rin magtatagal ay makikilala niya 'ko kaya hindi rin malabo na magbago ang tingin niya sa akin.Kaya hangga't hindi niya pa kilala ang tunay na ako I want to enjoy his presence.Naunang naglaro si Kairo. Nagsimula ang isang minutong oras kay
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 22

Chapter 22Dumating ang araw ng kaarawan ni Irish. It was her 18th birthday to be exact and finally she's not longer a teen. Sabado ngayon kaya wala kaming pasok. Kakagising ko pa lang at akmang babangon na sa kama nang tumunog ang cellphone ko. Inabot ko 'yun sa bed side table at tinignan kung sino ang caller.Irish is calling...I sighed. What it is again?"Hello?" sabi ko nang sagutin ko ang tawag."Don't forget later, okay? Don't be late, Trixie!" Napabuga ako ng hangin sa kawalan at hindi napigilan ang matawa sa reaksyon niya. Bakas kasi sa boses niya ang saya kaya talagang nakakahawa lang sa pandinig."Oo na po, pupunta po ako mamaya," I said while chuckling."Nah! Just making sure baka kasi hindi ka sumipot. Sige ka FO na talaga tayo kapag hindi kita nakita mamaya," "Weh? Kaya mong gawin 'yun?" hamon ko. Hindi naman siya agad nakasagot kaya humagalpak ako sa pagtawa. "Oh, Irish you can't do
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 22.1

Chapter 22.1Saktong three-thirty ng hapon ay natapos na akong maligo. Lumabas ako ng banyo saka dumiretso sa vanity mirror. Kinuha ko roon ang isang paper bag na may laman na isang dress saka 'yun tinignan. I don't know how will I look like if I wear this. Bagay kaya sa akin 'to? Babagay kaya ang isang dress na 'to sa isang pangit na katulad ko?Napabuntong hininga na lang ako dahil sa naisip. I laid the dress on the bed then took the small towel from the cabinet to wipe my hair. Nang matapos I looked in the mirror again and put on the dress I had bought.Sakto lang ang laki at ang haba nito sa akin. Hindi siya maiksi tignan at kumportableng-kumportable naman akong suotin. Tinignan ko ang kabuuan ko sa salamin at medyo napangiwi pa 'ko nang mapunta ang tingin ko sa aking buhok. Buhaghag ito kaya pumapangit itong tignan sa suot kong dress. Wala naman akong suot na salamin ngayon pero hindi naman gano'n ka linaw ang paningin ko. 
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 22.2

Chapter 22.2Pagkatapos ayusan ni Irish ay ako naman ang imayusan nang kaniyang stylist. Gamit ang plantsa sa buhok ay mas lalo pa nilang ginawang straight ang buhok ko. Hindi ko na alam kung anong ginagawa nila ngayon sa akin dahil ang isang stylist ay panay ang paglalagay nang kung anu-ano sa mukha ko."Alam mo tama si ma'am Allysa may ibubuga ang ganda mo kung mag-aayos ka lang," sabi ng stylist na naglalagay nang make-up sa mukha ko."A-ah... s-salamat po," was all I can say. Hindi ko pa rin kasi alam kung paano tatanggapin ang mga salitang sinasabi nila tungkol sa akin. Nahihiya pa rin ako. When they both finished fixing me I looked at my face in the mirror and my jaw dropped when I saw my reflection. I blinked my eyes twice to make sure if I was just dreaming now or not.Kung kanina ay mukhang tao na 'ko bago ako umalis nang bahay ngayon naman ay parang hindi ko na makilala pa ang sarili ko. Kumikinang ang buhok kong mahaba
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 22.3

Chapter 22.3Hindi ko namalayan na may namumuong luha na pala sa mata ko habang nakatanaw sa kanilang dalawa ni Irish at sa Daddy niya.Bago pa 'yun tumulo ay mabilis ko na 'yung pinahid at humugot nang hangin. Nagtuloy-tuloy naman ang program. Hindi ko namalayan na tapos na palang isayaw ni Tito si Irish kaya ngayon ay ang schoolmates naman namin sa Xavier ang kasayaw niya.Tinignan ko isa-isa ang mga 18 roses ni Irish at kumabog nang sobrang bilis ang puso ko nang dumako ang mga mata ko sa isang tao. Napahawak ako sa aking dibdib at parang bigla akong nanghina.Kairo...Kahit nakatanaw lang sa malayo ay ganito na ang epekto niya sa akin. Hindi pa man siya nakatingin o lumalapit pero parang hihimatayin na 'ko sa sobrang bilis nang tibok ng puso ko. Nakatayo siya sa gilid ng mga upuan kung saan naroon ang mga 18 candles ni Irish kaya tuloy ang mga kababaehan imbes na sa harap manood ay na kay Kairo ang atensyon. Mukhang wala lamang ito
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 22.4

Chapter 22.4Bumaba ang tingin ko sa kamay ni Krezha na nakayapos sa braso ni Kairo. Pero nagulat ako ng kunin 'yun ni Kairo at pinagsiklop ang kanilang daliri.Ang kaninang puso kong parang kinakatay ngayon ay parang unti-unti na itong pinapatay. Ilang beses akong kumurap para pigilan ang paglandas nang luha sa aking mata. Para huwag 'yung tumulo sa aking pisngi."Nothing, babe. May sinasabi lang ako sa kaniya," sagot ni Kairo sa marahang boses. Nakagat ko ang loob ng aking pisngi. Paano niya nagagawang lambingin ang boses niya kapag si Krezha ang kausap? Pero kapag ako ay kulang na lang ay ipahiya niya 'ko sa harap ng maraming tao? Nanatili akong nakatingin sa kamay nilang dalawang magkasiklop. Their hands fits perfectly na para bang itinadhana silang dalawa dahil fit na fit ang kamay nila sa isa't isa. "Nasabi mo na ba sa kaniya ang totoo?" Narinig kong tanong ni Krezha.Doon na 'ko napaangat nang tingin sa kanila
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 23

Chapter 23Hindi ko alam kung saan ako dadalhin ni Kaizer pagkatapos niya akong hilain palabas nang bahay ni Irish. Para lamang akong isang hangin na nagpatangay sa hila niya dahil sa totoo lang wala na akong lakas pa. Wala na akong lakas para umangal at wala na rin akong lakas para magpumiglas pa. I just want to escape this fucking reality. Parang gusto ko na lang takasan ang mundo dahil wala naman itong ibang ginawa kundi ang saktan ako. Ano bang kasalanan ko bakit ako pinaparusahan nang ganito? I just wanted to love someone, that's all. Pero bakit napakahirap naman yatang gawin 'yun?Bakit sa t'wing sinusubukan ko ay nasasaktan ako? Bakit ba ayaw ng mundo na maging masaya ako?Bakit? Masama bang hilingin ko sa langit na mahalin din ako ni Kairo? Na magustuhan niya rin ako katulad ng sinabi niya? Masama bang hilingin ko na maging masaya ako?Kasi kung masama sana noon pa lang hindi ko na sana 'yun hiniling pa. Sana
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 24

Chapter 24HINDI AKO pumasok nang dumating ang araw ng lunes. Wala akong ganang bumangon sa kama. Pakiramdam ko binagsakan ako ng mabigat na bagay dahil sobrang bigat talaga ng katawan ko lalo na ang pakiramdam ko.I felt betrayed. Parang ayoko nang mabuhay sa mundong ito. Sobrang nasasaktan na 'ko at nakakapanghina na ng loob.Paano pa ako babangon sa buhay ko kung ubos na ubos na 'ko? Paano pa 'ko magpapatuloy kung mismo 'yung sarili ko ay hindi ko na magawang makapitan?Sobrang nasasaktan ako sa mga nangyayari sa buhay ko. Mula sa pamilya ko at sa nag-iisang taong minahal ko. Gusto ko lang naman sanang sumaya pero bakit hindi man lang 'yun maibigay sa akin?Nagmahal lang naman ako pero bakit sakit ang naging kapalit no'n? Alam kong may pagkakamali rin ako dahil hindi ko muna inalaman ang lahat. Kumagat agad ako sa mga magagandang salita ni Kairo at nahulog agad ako sa ipinapakita niya. At ang mas malala pa roon ay ibini
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 25

Chapter 25Pagkatapos ng ilang araw na pagkukulong at pagmukmok ko sa kuwarto, ang mga araw na nag-iisa akong umiiyak at mga araw na walang kain ay may isang bagay akong napagtanto. Sa mundong ito hindi talaga maiiwasan na hindi ka apihin at masaktan. You cannot please people to like you. Na kahit ano pang gawin mo ay may masasabi at masasabi pa rin talaga sila sa'yo. Hindi mo man ito maiiwasan pero kaya mo naman itong labanan. Hindi sa lahat ng oras ay kailangan mong manahimik kahit pa inaapi at sinasaktan ka na ng mga tao. May karapatan kang lumaban at may karapatan ka ring magsalita. Kaya sa mga nakalipas na mga araw na realize ko lang na hindi ko na dapat hayaan ang mga taong saktan at durugin ako. Hindi ko na dapat sila bigyan nang rason para apihin ako. Kailangan maging palaban ako para maipagtanggol ko ang aking sarili. At ngayon handa na akong harapin silang lahat. Ang mga taong nanakit at ginawang impyerno ang buhay
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 25.1

Chapter 25.1Pagkarating ko sa room ay mabilis agad akong nakita ni Irish. Bahagya pa siyang nagulat nang makita ako pero kalaunan din ay napakurap siya bago siya tumayo sa pagkakaupo at salubungin ako."T-trixie…" Puno ng pag-aalala ang boses niya at nakita ko kung paano niya pinigilan ang mga luhang namumuo sa kaniyang mga mata habang nakatitig sa akin.Ngumiti ako sa kaniya. "Hi…" "Oh my God! Trixie!" Hindi na napigilan ni Irish ang kaniyang emosyon dahil mabilis niya 'kong niyakap nang mahigpit at mahina siyang napahikbi."I'm so… sorry, Trixie. Sorry wala akong nagawa para hindi ka n-nila saktan…" basag ang boses niyang aniya.Mapakla akong napangiti at hindi na rin napigilan ang mapaluha katulad niya. Napatingin sa gawi namin ang classmates namin at katulad kay Irish ay bakas din sa mga mukha nila ang awa sa akin. Nakaupo ang iba sa kanila at 'yung iba naman ay na
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
1
...
34567
...
9
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status