The Way It Should Be のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

  Nanatili akong nakatulala habang nakatitig sa kanya. Unti-unting bumabagal ang bawat paghinga ko, at parang ayaw na yatang mawala ng mga mata ko sa kanya. He looks more than I imagined him to be. More... different. He looks manly, unlike what my colleagues told me last time. They said he looks childish. Pero ano ka ba naman, Seph? Being childish is a trait. A behavior. Kaya ngayong mukha pa nga lang ang nakikita mo, paano mo nasabing mali na kaagad ang sabi ng mga kakilala mo sa kan'ya? But then his voice also sounded so deep on the speaker. But he's also wearing a normal shirt, na may jejemon ngang print na design. Which is not so appropriate to where he is right

I smirked at that. "Yeah? You sure about your condition?""Yes," he answered abruptly.Mas lalo lang lumawak ang ngisi ko. Kung 'yon lang naman pala ang kondisyon niya, then hell, yeah. I'm going to do everything just to win his trust.But boy, he thinks he does know the entirety of my job. In fact, I bet he also doesn't know what my real job is. Bahala na siya kung habambuhay niyang isipin na isa lang akong hamak na kidnapper. Bahala siyang mag-isip kung gaano naman ako naging ganito kayamang kidnapper at nakakuha pa ako ng ganito kalaking lugar para lang sa kanya. Bahala na siya.Basta ang gusto ko lang, ang matapos na 'to kaagad.The house is just the size of a normal apartment, but its land extends up to a whole 800 square meters. Medyo malaki nga, pero kakarampot lang din kung ikukumpara sa mga bahay na angkin ng pamilya ko."Well, I can set you up some games in here. You know, we can play inside here, then I'll show you what I can do to make you pleased-""Is life just full of t

Sinabihan ko na siyang pumwesto sa loob ng linyang tinuro ko. Agad naman siyang sumunod. I also went to position myself in the actual line that I just made. He's now wearing one of the tshirts that I bought just for him. Isang Nike lang naman 'yon, at naka-short din siya na black with the same brand. Bagay na bagay para sa lalaruin namin ngayon. On the other hand, I'm still in my racerback sando, na ngayon ko lang napansin na wala pala akong bra sa ilalim. Kaya nga minabuti ko na lang kaninang isipin na dagdagan pa ang thrill sa larong 'to. Hindi ko naman kasi talaga naisip na magpa-blindfold pa. Pero nang maramdamang wala nga pala akong suot na bra mula pa kaninang umaga, at tinamad nang magsuot pa ng isa, mabuti at naisipan ko itong naisip ko ngayon. Hindi naman yata nalagyan ng kung anong kamunduhan ang isip nitong lalaking 'to. Being isolated his whole life, I doubt he ever encountered someone that can let him experience or just know those kinds of things. Pero mas mabuti nang

His eyes now can't stay on just one place. Napansin kong nagsimula na rin siyang manginig. But I didn't care about his reaction. Nangunguna pa rin sa 'kin ang inis sa nangyari kanina.Bahagya pa akong lumapit pa sa kanya, at tuluyan na nga niyang siniksik ang sarili niya sa pader sa kanyang likuran, takot na takot, kapansin-pansin ang bawat paglunok dahil sa kaba.At gaya ng mga nangyayari sa mga libro, o sa mga pelikula, I went even closer to him, and put my hands on the wall behind him, locking him from going anywhere.Oo, sadyang mas matangkad nga siya sa 'kin. But because his knees were slightly bent because of he's obviously scared of me, naging maayos lang din naman ang posisyon namin. Naaayon lang sa gusto ko.Napangisi ako. Na-corner ko siya."What did you just do, big boy?" I whispered to him, leaning even closer so our faces will be just inches away, turning him into a deep red frustrated mess."I... I..." he tried to say something, but probably can't find the right words to

I paced back ang forth on my room again, thinking deeply about what am I supposed to righteously do when I come outside again. I know I'll be encountering that boy again. Malamang, kaming dalawa lang naman ang nandito sa bahay. Even if I try to avoid him for the rest of the day, I know I won't be able to possibly do that. Especially now that he's becoming so nosy already. Hindi na nga muna ako lumabas sa kwarto ko sa mga sumunod pang mga oras. Pinalipas ko muna ang ilan pang oras, at nang makitang medyo hindi na mainit sa labas, indikasyon na medyo hapon na, saka ko pa napagdesisyunan na lumabas na nga at magtungo sa kusina. Doon nga ako dumiretso. Hindi na ako tumingin pa sa kung saang bahagi ng bahay, na maaaring tambayan ng Delgado'ng kasama ko. Of course, I already know for now that he will do everything just not to be in the kitchen for too long. Kaya nang makaabot na ako d'on, I somehow felt relieved. I can't sense his presence anywhere, and that calmed my nervous nerves. I