“Huh? May sinasabi ka?” Si Olivia. Kaagad kong iniwas ang mata ko kay Stephanie. Nalipat iyon sa mesa kung saan nakapatong ang magkasiklop kong mga kamay. “Wala.” I shooked my head. Kumunot ang noo ni Olivia at pumihit ang ulo patalikod upang tignan kung ano ba ang dahilan ng pagtatagal ng tingin ko ro’n. Sakto naman na nakaalis na si Stephanie at ang mga kaibigan n’ya sa hamba ng pintuan. When I looked around, I spotted her near the counter, ready to order. While her friends are already comfortably sitting on the spot 3 tables away from ours. Bumalik sa harapan ang atensyon ni Olivia at tinuloy ang pagkukwento. Hindi masyadong pumapasok sa akin ang mga sinasabi n’ya dahil panay ang sulyap ko kay Stephanie at sa mga kaibigan nito. Hindi rin maalis sa isipan ko ang klase ng titig n’ya sa akin kanina. May naramdaman ako ron. Parang kilalala ako ng mga titig n’yang iyon. Hindi pa kami nagkakausap ni Franco, pero kahit na ganon ay hindi lingid sa kaalaman ko na nagkakausap at nagki
اقرأ المزيد
