Todos los capítulos de Revive the Escape: Capítulo 21 - Capítulo 27

Nang wala si Dan ay naghanda na ako. Nasa banyo pa ang Vivien nang dahan-dahan kong tinawid ang malawak na likuran. May malalaking kahoy sa gilid ng nagtaasang bakod at kahit hindi ako magmadali ay walang makapansin, tinatago ang kagubatan at binandara ang kastilyo sa itaas ng kabundokan. Tinago ko ang mukha sa nalulumang kasuotang pangkasambahay. Hindi pa rin maalis sa akin ang nangyari ng nakaraan. Sa bahaging 'to, may nananahang ang galit ay nakatuon sa mararangyang kababaehan.Ang alalahanin ang mga sandaling 'yon ay nagpagulo sa akin sa ilang sandali. “Mistress,” bulong ko at nangungunot na ang noo. “I wonder if the mistress is there that time... Someone surely mistake me for a mistress...”Sa bawat pag-ihip ng hangin ay sumasabay ang kakaibang tunog na parang sa ahas. Bigla-bigla akong dinagsa ng pangyayaring 'yon. Ilang ulit ko pang inikot ang tingin at nanginginig na ang buong katawan.“Sa likod ng kabundokan ay ang post-office ni Mario,” nanginginig ang bibig na bulong ko. H

“Who are they?” tanong ko, sinilip siya sa siwang ng ugat ng puno.“Lady,” nanginginig ang boses niya at nakapikit lamang ang mga mata. “Come, and hide here with me. It's safest here...”“I don't think so,” pagkibit-balikat ko sa kaniya. “Don't you know that snakes or any wild or poisonous animals are inhabits the cavest-like roots?”“It's rather safest than being caught by them,” seryoso ang boses niyang nagpagulat sa akin.“Seriously?” Napahinga na lamang ako. Simula nang naputol na ang linya ay nanginginig na siya at panay na ang sambit ng mga salita. Nakasiklop ang dalawang kamay na para bang nananalangin?“Hindi ka na ba talaga lalabas diyan?” Hindi ko na napigilan. Nalukot lamang ang kaniyang noo, hindi naunawaan ang salitang lumabas sa aking bibig. Naikot ko naman ang mga mata. “If it isn't a foreigner!”“Oh, God,” sambit niya at hindi na ninanais pang maabala. “Save me until then. I must fulfill the purpose and my mission. Guide me, oh, God,” halos hindi na maunawaan ang kan

Tahimik na ang Kenan nang dumating kami sa post-office. Pawisan man ay lalo lamang dumagdag sa magandang hubog ng Kaniyang mukha. “Um, is something in my face, Real?” Inosenteng tanong niya. Nagkibit-balikat lamang ako at napangising tumalikod, lalo lamang siyang nagtaka. Naalala ko tuloy ang tauhan sa kuwentong aking binasa dahil roon. Hindi dahil sa mukha niya, kundi dahil sa lito-lito na niyang emerald na mata.“So it's true,” sa isip ko habang nagtatalo ang isip sa pagtalikod. “The emerald eyes looks like a gem in person, and who knows if it's not mined by the family and just put into their eyes?” My mind rather run wild, and I can only shrugged the gibberish in it!“If it isn't the lord's wife!” maligayang tinig mula sa likuran, kasabay nang halos manginig na pagkapit ng Kenan sa aking braso.Sinamaan ko ng tingin ang gumulat rito. “Can you please, Mario?”“Oh,” he sounds rather regretful, but he smiled widely. “If it isn't the young wanted priest of town!”“Young, um, priest?

Nakasunod nga siya, ngunit hindi ang gubat ang aking tinatahak. Hindi lang dahil mapanganib 'yon, para man sa akin o para sa kaniya, kundi lalayo lamang ako sa gusto kong mangyari.Ilang sandali ay bumungad ang naabong bahagi ng bayan; mula sa mga bahay hanggang sa mga punong nakapaligid sa maliit na kapaligiran. “This doesn't compare to that of the Justice Village?” hindi ko mapigilang mapaisip. “Every tragedy suppose to given its rightful justice, but this is too much!”“Real,” anang Kenan at nahahapo pa sa mahabang nilakbay. “Is this our destination?”“Yeah,” wala sa sariling tugon ko. “This is incomparable to the tragedy in the past, so I can't help to ponder how is that tragedy really is worse?”“For what extent you want to know, Real?” nababakas ang kakaibang tinig sa Kenan, naninimbang.Nagkibit-balikat na lamang ako. “I can risk the journey that is rough and is full of torns. Whatever this is can help me somehow to gain insight about the world. Don't you think I can understan