Lahat ng Kabanata ng The Billionaire's Rebound Wife: Kabanata 21 - Kabanata 30

“Bakit ang bilis mo naman yatang nakabalik, Kaia? May nahanap ka ng pera?” Nag-angat ako ng tingin kay Ate Belle nang maiabot ko sa kaniya ang resibo ng pinagbayaran ko para sa pagpapaadmit kay Lola. Malakas akong bumuntong hininga at tumingin sa likod ko. Naroon ang nakapamulsang si Dylan at tila binabantayan ang bagong galaw ko.Inismiran ko siya nang ngumisi siya sa akin bago ko ibinalik ang aking tingin kay Ate Belle. “Madali lang namang makahanap ng pera,” tanging sagot ko sa kaniya.Kinagat ko ang aking ibabang labi dahil ang ibig sabihin niyon para sa akin ay marami kasing pera si Dylan. Sana all. “Tulog ba si Lola?” dagdag na tanong ko. Mabilis naman siyang tumango at ngumiti. “Kahapon ka pa niya iniintay kahit na sinabi ko na sa kaniya na baka matagalan ka bago bumalik dahil maghahanap ka pa ng pera. Hindi ko naman inaasahan na ang bilis mo palang babalik. Sigurado akong matutuwa siya kapag nakita ka niya at ang…” Saglit siyang tum

“Do you want to drink tea?”Nag-angat ako ng tingin kay Dylan nang alukin niya ako ng iniinom niya. Inihanda iyon para sa kaniya ni Ate Belle samantalang sinamahan ko naman sa kuwarto si Lola. Umiling ako at umayos ng pagkakaupo sa sofa kung saan ko naisipang umupo habang nasa kusina siya. “Bilisan mo na riyan, aalis pa tayo,” untag ko sa kaniya.He scoffed. “Come on, neg-eenjoy pa ako rito. Saka magpaalam ka muna sa Lola mo—““Nakapag-paalam na ako,” pagputol ko sa sasabihin niya kaya’t malakas siyang bumuntong hininga. Tinaasan ko naman siya ng kilay. “My grandmother is already used to goodbyes, Dylan,” I assured him.“Isama mo nalang kaya sa Maynila?”I immediately drew in a long breath upon hearing what he said. “Kung puwede nga lang e ‘di sana isinama ko na, ‘di ba? But no, I can’t. Saka narito sa probinsiya ang doctor na gumagamot sa kaniya nang ilang taon. Saka kapag nalaman ni Tita Aurora na isinama ko sa Maynila si

“Nag-iisip ka ba, ha? Bakit mo naman sinabi sa mga pinsan mo ang bagay na ‘yon?” Padabog akong naglakad kasabay si Dylan nang makalayo na kami sa mga pinsan niya. “Dapat sinabi mo muna sa akin na sasabihin mo sa kanila para naman napaghandaan ko o kaya nakaisip ako ng pupuwedeng irason. You’re being unfair, Dylan. Puwede na yata akong magtayo ng flag pole dahil isa kang dakilang red flag,” inis na dagdag ko pa.Dylan put his hands onto his pockets before he glanced towards my direction. “I just told them the truth, what’s wrong with that? Kaia, my cousins are hella smart… I’m sure if I didn’t tell them, sooner or later, they’ll find out about us in no time,” kaswal na sambit niya kaya’t malakas akong bumuntong hininga.“Kahit na, dapat sinabi mo pa rin sa akin. Hindi ‘yong gumawa ka kaagad nang desisyon nang hindi mo ako sinasabihan. Una, sinabi mo kay Lola ang tungkol sa atin noong nasa probinsiya tapos ngayon naman, sinabi mo rin sa mga pinsan mo. Ano? Sasabihin mo na sa lahat, gan

“Saan ba tayo pupunta? Sabi mo, maglulunch lang tayo, ‘di ba?” Taka akong tumingin sa gawi ni Dylan. Abala siya sa pagmamaneho ngunit hindi maalis ang mapaglarong ngiti na nakapaskil sa kaniyang mga labi. Kanina pa ako nagpipigil na magtanong sa kaniya dahil ang sabi niya lang naman sa akin ay maglulunch lang kami sa labas. Normal na naman iyon sa akin dahil tuwing day off niya ay inaaya niya ako kaya’t agad akong pumayag.Pero ngayon kasi…“Just wait and see, Kaia,” tanging sagot niya sa akin.Agad kong iniikot ang aking mga mata dahil sa sagot niya. I crossed my arms over my chest and looked at him with a hint of annoyance. “Hindi ba’t sinabi ko na sa ‘yo na ayaw ko nang walang plano? Sabihin mo na sa akin lahat para mapaghandaan ko kung saan man tayo pupunta,” inis na sambit ko.Dylan let out a harsh breath. “Chill, Kaia, chill. Why don’t you just sit there and relax, huh?” “Hindi mo ba ako naiintindihan? Sabi ko, kailangan kong magplano para hindi ako nagugulat sa kung ano mang

“Oh, Dylan’s finally here!” Rinig kong anunsyo ng birthday girl—ni Danielle—nang makapasok kami sa loob ng mansion.Wala sa sarili kong inilibot ang aking mga mata sa kabuuan ng mansion. It looks like an ancestral house. Hindi ito gaya ng ibang mansion na alam ko sa Maynila. It looks like it has been built since a long time ago. I heaved a deep sigh as I straightened my posture to look more confident. Kahit na kinakabahan ako, hindi ko naman puwedeng ipakita sa kanila ang totoong nararamdaman ko, ano. They’ll think that I am weak and I’m an easy-target. “I have a companion here with…” Hindi na natapos pa ni Dylan ang sasabihin para ipakilala ako nang may marinig na akong pamilyar na boses. “Is that Kaia?” Agad akong tumingin sa pinanggalingan ng boses na tumawag sa pangalan ko ngunit agad din namang nanlaki ang aking mga mata nang nakita roon si Tita Monika—oh, right. She’ s a Fontanilla, too, of course. I forgot about that. Siya nga pala ang nanay ni Maurice kaya..I gave her a s