ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา のすべてのチャプター: チャプター 2911 - チャプター 2920

แม้จะบอกว่าให้พักผ่อน ทว่าทันทีที่หลิงหว่านวางสัมภาระลง ก็ถูกเหมยซิ่วเรียกตัวไปใช้งานทันทีทางห้องครัวมีผักสดจำนวนมากที่ต้องตระเตรียมและชะล้าง เหล่าสาวใช้หลายนางต่างล้อมวงกันเด็ดผักล้างผักกันอยู่ที่ริมบ่อน้ำเหมยซิ่วแนะนำหลิงหว่านให้ทุกคนรู้จัก ก่อนจะปลีกตัวออกไปจัดการธุระของตนส่วนหลิงหว่านนั่งลงช่วยเด็ดผักก่อนหน้านี้นางเคยเลี้ยงวัวนม ทุกสิ่งล้วนลงมือทำด้วยตนเอง งานสัพเพเหระเพียงเท่านี้จึงมิได้คณามือนางทว่าหลิงหว่านเพิ่งมาใหม่ยังมิรู้จักใคร สาวใช้หลายคนคุยกัน นางแทบไม่มีโอกาสแทรกพูด จึงได้แต่ฟังเงียบ ๆจากถ้อยคำซุบซิบของพวกสาวใช้ ทำให้หลิงหว่านล่วงรู้ว่า งานพิธีปักปิ่นที่จะจัดขึ้นในวันพรุ่งนั้นเป็นงานของหลานสาวแท้ ๆ ของอัครเสนาบดีจูเก๋อ คุณหนูใหญ่จูเก๋อเยวียนจูเก๋อเยวียนผู้นี้มีรูปโฉมงดงามดั่งบุปผา แม้ยังมิผ่านพิธีปักปิ่น แต่ผู้คนก็แห่กันมาสู่ขอจนธรณีประตูบ้านตระกูลจูเก๋อแทบสึกกร่อนทว่าฮูหยินผู้เฒ่าจูเก๋อยังมิยอมตกปากรับคำ กล่าวเพียงว่าอยากจะช่วยจูเก๋อเยวียนพิจารณาดูคู่ครองที่เหมาะสมให้ถ้วนถี่เสียก่อนฉะนั้น งานเลี้ยงพิธีปักปิ่นในวันพรุ่ง จึงจัดขึ้นเพื่อดูตัวเหล่าคุณชายที

“กระไรหรือเจ้าคะ?”หลิงหว่านเผลอถามออกไปสุ่ยฉินลดเสียงให้ต่ำลง พลางขยับกายเข้าไปใกล้หลิงหว่าน “จุดจบที่อนาถที่สุดก็คือ... ถูกเขาส่งตัวไปยังเขาสือติ้ง เพื่อเป็นของเล่นให้แก่เหล่าทหาร หรือไม่ก็ถูกใช้เป็นหนูทดลองยาพิษ!”หลิงหว่านเบิกตากว้างด้วยความตระหนกเช่นนั้นมิได้หมายความว่า หากถูกส่งเข้าไปแล้วจะต้องมืดมนไร้เดือนตะวัน ทนทุกข์ทรมานแสนสาหัสจวบจนตัวตายหรอกหรือ?“บุรุษเช่นนี้จะแต่งด้วยได้อย่างไร?”สุ่ยฉินเอ่ยอย่างเย้ยหยัน “หากเป็นข้า ต่อให้ต้องตายก็มิยอมแต่งงานกับเขาเด็ดขาด!”“ทว่าเซวียนหยวนเซินกลับเสแสร้งแกล้งทำตัวเป็นคนดี พร่ำบอกว่ามีใจรักมั่นต่อคุณหนูหนานเพียงผู้เดียว ชาตินี้หากมิใช่นางก็จะมิขอแต่งกับผู้ใด!”“ซ้ำยังกล่าวอีกว่า หากคุณหนูหนานตอบตกลงแต่งงาน เขาพร้อมจะกลับตัวกลับใจเป็นคนใหม่ ขอเพียงคุณหนูหนานให้โอกาสเขาเพียงสักครา!”หลิงหว่านถึงกับพูดมิออก ความหน้าหนาไร้ยางอายของบุรุษผู้นี้ ช่างเลวร้ายยิ่งกว่าคนชั่วช้าสารเลวใด ๆ ที่นางเคยพบพานมาเสียอีก!หลิงหว่านรู้สึกใจคอมิดี หากเป็นเพราะคุณหนูหนานมิอาจถอนพิษได้ จึงเป็นเหตุให้เซวียนหยวนเซินจับตัวเผยอวี้ไปแล้วเผยอวี้ที่ตกอยู่ใ

โลหิตแดงฉานพุ่งทะลักออกมาในชั่วพริบตาแม้หลัวชุ่ยจะเคยผ่านตาเรื่องเลือดตกยางออกมาก่อน ก็ยังอดมิได้ที่จะตื่นตระหนกส่วนแม่นมทั้งสองยิ่งตกใจจนขาสั่นไปหมดการผ่าท้องนำทารกออกมาทั้งที่มารดายังมีลมหายใจเช่นนี้ พวกนางเพิ่งเคยพบพานเป็นครั้งแรก และต่างตื่นตะลึงจนพูดมิออกด้านนอก อดีตเจ้าตำหนักยังคงเดินวนเวียนไปมาด้วยความร้อนรนเซียวหลินเทียนพาฝูหานรุดมาสมทบ แม้ดวงตาของเขาจะมืดบอด แต่กลับเชื่อมั่นในวิชาแพทย์ของหลิงอวี๋อย่างเต็มเปี่ยมเมื่อฟังเสียงฝีเท้าอันกลัดกลุ้มของอดีตเจ้าตำหนักที่เดินไปมา เซียวหลินเทียนจึงเอ่ยปลอบประโลมว่า “อดีตเจ้าตำหนัก ท่านโปรดวางใจ ฮูหยินของข้ากล่าวว่ารักษาชีวิตแม่ลูกคู่นี้ไว้ได้ นางย่อมต้องทำได้อย่างแน่นอน!”อดีตเจ้าตำหนักชะงักฝีเท้า แล้วมองเซียวหลินเทียนเซียวหลินเทียนยิ้มกล่าวว่า “ผู้คนมากมายต่างมิเชื่อถือในวิชาแพทย์ของนางในตอนแรก รวมถึงตัวข้าเองด้วย ทว่านางกลับสร้างปาฏิหาริย์ครั้งแล้วครั้งเล่า!”เพื่อคลายความกังวลของทุกคน เซียวหลินเทียนจึงถือโอกาสเล่าเรื่องราวในอดีต ยามที่ขาของเขาพิการ ล้วนได้หลิงอวี๋เป็นผู้รักษาจนกลับมาเดินเหินได้อีกครั้งให้พวกเขาฟังมิเพ

เหตุใดกัน!หยวนเหยากู่ร้องด้วยความคับแค้นใจ “ข้าเองก็เป็นบุตรีตระกูลหยวน หยวนเฉี่ยนเฉี่ยนก็เป็นบุตรีตระกูลหยวนเช่นกัน!”“เหตุใดนางได้เป็นถึงพระชายาแล้วยังมิรู้จักพอ ไยต้องก่อเรื่องราวมากมายเพียงเพื่อขัดขวางความสุขของข้าด้วย!”“นางสมควรตาย... นางสมควรตายยิ่งนัก!”หยวนเหยาคำรามลั่นในอก ครั้นเงยหน้าหมายจะเอ่ยปากพ่นวาจาอีกครา กลับต้องปะทะกับสายตาอันคมปลาบของบิดาที่จ้องเขม็งมายังตนหยวนเหยาสะท้านเยือกไปทั้งร่างโดยมิอาจควบคุมท่านพ่อท่านแม่เห็นพ้องต้องกันเยี่ยงนี้ เช่นนี้ก็เข้าข้างหยวนเฉี่ยนเฉี่ยนกันหมดหากยามนี้นางยังบังอาจพล่ามวาจาเหลวไหลอีก ท่านพ่อท่านแม่คงมิยอมปล่อยนางไว้แน่!นางเลื่อนสายตาไปยังอดีตเจ้าตำหนักทว่าสีหน้าของอดีตเจ้าตำหนักนั้นย่ำแย่เหลือทน แววตาที่มองมาทางนางก็มีเพียงความเฉยชาอันเยือกเย็นใจของหยวนเหยาดิ่งวูบ แม้แต่ท่านปู่ที่เคยรักใคร่เอ็นดูนางมาตลอด จากนี้ไปก็จะรังเกียจนาง เพียงเพราะนางด่าทอหยวนเฉี่ยนเฉี่ยนแล้วกระนั้นหรือ?หยวนเหยากำหมัดแน่นได้ ในเมื่อพวกท่านทุกคนล้วนเข้าข้างหยวนเฉี่ยนเฉี่ยน มิแยแสข้าแล้ว เช่นนั้นข้าก็จะถือเสียว่าไร้วาสนากับครอบครัวเช่นพวกท่าน

หลิงอวี๋กำชับเหล่าแม่นมและหลัวชุ่ยถึงวิธีดูแลปรนนิบัติหยวนเฉี่ยนเฉี่ยนเสร็จสิ้น จึงเดินนำออกไปก่อนเซียวหลินเทียนกับหลิงอวี๋กลับไปพักผ่อนยังเรือนชิงอิน ทว่ายังมิทันได้ก้าวข้ามธรณีประตูก็เห็นจั่วชิวเดินสวนออกมาด้วยท่าทีร้อนรนเซียวหลินเทียนได้ยินเสียงฝีเท้า จึงขมวดคิ้วมุ่น “จั่วชิว เกิดเหตุอันใดขึ้น?”จั่วชิวรายงาน “นายท่านอู่ เมื่อครู่เหยี่ยวดำนำจดหมายจากคุณหนูหลิงมาส่ง แจ้งว่าแม่ทัพเผยถูกคนลักพาตัวไปแล้วขอรับ!”ว่ากระไรนะ?เซียวหลินเทียนชะงักงันไปหลิงอวี๋รีบเอ่ยขึ้น “ส่งจดหมายมาให้ข้า ขอข้าดูหน่อย!”จั่วชิวยื่นจดหมายส่งให้ หลิงอวี๋จึงอ่านเนื้อความในจดหมายให้เซียวหลินเทียนฟังเซียวหลินเทียนฟังจบก็นิ่งตรึกตรองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยขึ้น “อาอวี๋ เจ้าไปบอกกล่าวแก่อดีตเจ้าตำหนักเถิด คืนนี้พวกเราจะลงเขาไปช่วยเผยอวี้กัน!”หลิงหว่านอยู่เพียงลำพังที่เมืองไห่เจียงโจว อีกทั้งยังมีศัตรูแฝงเร้น หลิงอวี๋เองก็มิอาจวางใจนางพยักหน้ารับ “เพคะ หม่อมฉันจะรีบไปหาอดีตเจ้าตำหนักบัดนี้เลย!”หลิงอวี๋รีบรุดกลับไปยังห้องปรุงโอสถขณะเดียวกันนี้ ทางด้านอดีตเจ้าตำหนักนั้นยังคงอยู่ในห้องปรุงโอสถ ส่วนมู