Todos os capítulos de ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา: Capítulo 2921 - Capítulo 2929

หลิงอวี๋ถ่ายทอดข่าวสารที่เผยอวี้สืบความมาได้ให้แก่หยวนเฉี่ยนเฉี่ยนครั้นหยวนเฉี่ยนเฉี่ยนได้ยินว่าเฮ่อหลานเฟิงถึงกับยอมนำตำรับโอสถเกล็ดมังกรออกมาเพื่อบีบคั้นสำนักเซียนแพทย์ นางก็อดหัวเราะออกมามิได้“อาอวี๋ เจ้ากล่าวเช่นนี้ ข้ายิ่งมั่นใจขึ้นเป็นกอง!”“อาจารย์ของข้าเฝ้าคะนึงหาตำรับโอสถเกล็ดมังกรของตระกูลเฮ่อหลานจนน้ำลายสอมานานแล้ว เพียงเพื่อสิ่งนี้ เขาต้องตอบตกลงเป็นแน่!”“พวกเราเพียงต้องสุมไฟใส่กองเพลิงอีกสักหน่อย รับรองว่าสำนักเซียนแพทย์ย่อมมิอาจต้านทานสิ่งล่อใจจนต้องยอมเปิดทางให้มีการคัดเลือกอย่างแน่นอน!”“อาอวี๋ ประเดี๋ยวเจ้าก็เริ่มเตรียมการเถิด ขอเพียงพวกเขาตอบตกลง ก็น่าจะกำหนดวันฝ่าด่านได้แล้ว!”หลิงอวี๋พยักหน้า ด้วยมีการเคลื่อนไหวจากทั้งตำหนักเสวียนเทียนและตำหนักเจ็ดดารา นางเชื่อว่าเพื่อรักษาหน้าตาแล้ว สำนักเซียนแพทย์จะต้องตอบตกลงหลิงอวี๋สนทนากับหยวนเฉี่ยนเฉี่ยนต่ออีกครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มมีสีหน้าอ่อนเพลีย จึงให้พักผ่อน ส่วนตนก็ขอตัวกลับไปก่อนทางด้านเซียวหลินเทียนเตรียมตัวลงเขาเรียบร้อยแล้ว ครั้นได้ฟังหลิงอวี๋ถ่ายทอดคำแนะนำของอดีตเจ้าตำหนัก เขาก็เห็นพ้องที่จะล

หลิงหว่านทั้งร้อนรนทั้งขุ่นเคือง ทว่าหลังจากนั้นเสี่ยวเยี่ยนกลับปิดปากเงียบ มิยอมเอ่ยถึงเรื่องนี้อีกหลิงหว่านจนปัญญา แต่ในใจยังคงระแวดระวัง คอยแอบจับตามองเสี่ยวเยี่ยนอยู่อย่างเงียบเชียบจูเก๋อเยวียนคิดปองร้ายหนานซวง และเสี่ยวเยี่ยนผู้นี้เห็นทีจะเป็นผู้รู้เห็นเป็นใจอย่างแน่แท้หรือนี่อาจหมายความว่า เสี่ยวเยี่ยนเองก็มีหน้าที่ร่วมวางแผนทำร้ายหนานซวงด้วยเช่นกันการที่เสี่ยวเยี่ยนถูกขับไล่ให้มาทำงานหยาบในโรงครัวนั้น ต้นเหตุล้วนมาจากหนานซวงวาจาของนางเปี่ยมไปด้วยความเคียดแค้นชิงชัง หากมีหนทางใดที่จะจัดการหนานซวงได้ มีหรือที่นางจะมิยินยอมพร้อมใจ!พิธีปักปิ่นจะจัดขึ้นในยามเว่ย[footnoteRef:0] ทว่าตั้งแต่ยามซื่อ[footnoteRef:1] แขกเหรื่อก็เริ่มทยอยเดินทางมาถึงกันอย่างมิขาดสาย [0: ยาวเว่ย เริ่มนับตั้งแต่เวลา 13.00 – 15.00 น.] [1: ยามซื่อ เริ่มนับตั้งแต่เวลา 09.00 – 11.00 น.] ผู้ที่มาถึงก่อนล้วนเป็นญาติสนิทมิตรสหายของจวนตระกูลจูเก๋อ โรงครัวต้องจัดเตรียมสำรับมื้อเที่ยงเพื่อรับรองแขกเหล่านี้ บรรดาพ่อครัวแม่ครัวต่างพากันวุ่นวายโกลาหลยิ่งนักหลิงหว่านจับตามองเสี่ยวเยี่ยนมิคลาดสายตา นางครุ

ฉินตะวันตก?สำหรับจูซื่อแล้ว แคว้นนี้ช่างแสนแปลกหูนัก นางมิอาจจินตนาการได้เลยว่าบ้านเมืองแห่งนั้นมีสภาพความเป็นอยู่เช่นไรนางเอ่ยถามด้วยความใคร่รู้ “เช่นนั้นสามีของท่านเล่า?”“ข้าเห็นเขามีท่าทีสง่างามมิใช่สามัญ... หรือจะเป็นองค์ชายกระมัง?”หลิงอวี๋รู้สึกจูซื่อผู้นี้น่าสนใจนัก หรือนางจะเห็นว่าคุณชายทั่วไปมิคู่ควรกับหลานสาวของท่านเสนาบดี จึงทึกทักเอาเองว่าเซียวหลินเทียนต้องเป็นองค์ชายทว่าเซียวหลินเทียนก็กำเนิดเป็นองค์ชายจริงเสียด้วย หลิงอวี๋จึงอมยิ้มพลางพยักหน้ายอมรับ “เขาคือองค์ชายสี่ ทั้งยังเสด็จขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิแห่งฉินตะวันตกแล้วเจ้าค่ะ!”จูซื่อถึงกับตะลึงลานไปในทันทีจักรพรรดิหรือ?คำเรียกขานนี้ในแคว้นซิงลั่วคือตัวแทนแห่งอำนาจและฐานะอันสูงส่ง!เช่นนั้นในฉินตะวันตก ย่อมหมายถึงอำนาจและบารมีเหนือผู้คนเช่นนั้นสตรีตรงหน้านางผู้นี้ มิใช่ฮองเฮาหรอกหรือ?แม้จักรพรรดิและฮองเฮาแห่งฉินตะวันตกจะมิได้มีอำนาจในแคว้นซิงลั่ว ทว่าฐานะอันสูงส่งเทียมฟ้าของคนทั้งสองก็ยังเป็นสิ่งที่จูซื่อคาดคิดมิถึงอยู่ดีเหตุที่หลิงอวี๋มิได้ปิดบังฐานะของตน ก็เพื่อเป็นการปูทางในภายภาคหน้าหากมีจูซ

สิ่งที่จูเสียเอ่ยมา ก็เป็นสิ่งที่หลิงอวี๋กำลังคิดคำนึงอยู่เช่นกันนางหวนนึกถึงเรื่องราวที่เผยอวี้ต้องประสบ จึงเอ่ยขึ้นว่า “นั่นสิ แม้ข้าเพิ่งมาถึงแคว้นซิงลั่วได้มินาน แต่ก็ได้ยินกิตติศัพท์เรื่องความกร่างและใช้อำนาจบาตรใหญ่ของตระกูลเซวียนหยวนมามิน้อย!”“อย่างเมื่อวานนี้ ได้ยินว่าคุณชายน้อยตระกูลเซวียนหยวนเห็นผู้อื่นขายใบชาล้ำค่าในตลาด ก็เข้าแย่งชิงเอาดื้อ ๆ มิเพียงฉกฉวยใบชาไปเท่านั้น ยังฉุดคร่าตัวคนไปอีกด้วย!”“เพียงใบชาแผ่นเดียวยังเหิมเกริมได้ถึงเพียงนี้ หากต้องตาบุตรีบ้านใด มีหรือจะยอมละเว้น?”วาจานี้ทำให้จูเสียพยักหน้าเห็นพ้อง นางเอ่ยเสียงเบาว่า “โชคยังดีที่ข้ามิได้มีรูปโฉมงดงามปานล่มเมือง คุณชายตระกูลเซวียนหยวนจึงมิได้คิดมิดีมิร้ายกับข้า!”“แต่ถึงกระนั้น ท่านแม่ก็มิยอมให้ข้าเผยตัวออกหน้าออกตาง่าย ๆ!”“วันนี้ข้ามาร่วมงานพิธีปักปิ่นของจูเก๋อเยวียน ท่านแม่ยังกำชับแล้วกำชับอีก มิให้ข้าทำตัวโดดเด่น หรือแต่งกายสะดุดตาผู้คนจนเกินงาม!”“เฮ้อ ต้องใช้ชีวิตอย่างระแวดระวังปานนี้ ช่างน่าอึดอัดใจยิ่งนัก!”จูเก๋อเหวินยังเยาว์วัยนัก จึงมิได้คิดอ่านซับซ้อน นางเอ่ยถามด้วยความไร้เดียงสาว่า “เซ

หลิงอวี๋ยิ่งตรองดูก็ยิ่งตระหนักถึงความมิชอบมาพากล จูเก๋อเยวียนกำลังเล่นงิ้วฉากใดกันแน่!“หว่านเอ๋อร์ นอกจากวาจาเหล่านั้นแล้ว เสี่ยวเยี่ยนมิได้มีท่าทีอื่นใดผิดแผกไปอีกหรือ?”หลิงอวี๋ยังคงปักใจเชื่อว่าจูเก๋อเยวียนคิดวางอุบายปองร้ายหนานซวง และต้องลงมือภายในจวนอัครเสนาบดีจูเก๋อแห่งนี้เป็นแน่ทันใดนั้นนางก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ หรือแท้จริงแล้วหนานซวงมิได้ก้าวเท้าออกจากจวน ทว่าถูกวางยาและนำตัวไปซุกซ่อนไว้ที่ใดสักแห่งในจวนอัครเสนาบดีแล้วเพื่อรอพิธีปักปิ่นสิ้นสุดลง จึงค่อยเปิดโปงให้อับอายขายหน้าเยี่ยงนั้นหรือ?หลิงหว่านครุ่นคิดครู่หนึ่งจึงกล่าว “หามีไม่ ทว่านางดูตื่นเต้นดีใจอยู่ตลอดเวลา...”“จริงสิ เมื่อครู่ข้าเดินผ่านทางจูเก๋อเยวียน สีหน้าของนางเองก็ดูตื่นเต้นลิงโลดยิ่งนัก ความปีติยินดีฉายชัดทางสีหน้าและแววตาจนแทบปิดบังไว้มิอยู่!”“ผู้คนต่างเข้าใจว่านางดีใจเพราะพิธีปักปิ่นของตนเองเจ้าค่ะ!”หลิงอวี๋ไตร่ตรองชั่วครู่จึงเอ่ยขึ้น “เจ้าไปทำธุระเถิด ประเดี๋ยวค่อยกลับพร้อมพวกข้า!”“ข้าจะไปขอพบฮูหยินผู้เฒ่าสักหน่อย!”งานเลี้ยงยังมิได้เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ ฮูหยินผู้เฒ่าจึงยังมิได้ปรากฏตัวหลิง