Lahat ng Kabanata ng ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา: Kabanata 2901 - Kabanata 2910

คาดว่าซินเล่อคงเพิ่งเคยประสบเคราะห์กรรมเช่นนี้เป็นครั้งแรก แม้ภายในใจมิอยากร่ำไห้ แต่น้ำตากลับไหลพรากออกมาอย่างมิอาจหักห้ามเขาสะอึกสะอื้นพลางกล่าวว่า “ท่านพ่อ... ท่านพ่อถูกพวกเขาจับตัวไป สินค้าเต็มรถคันนั้นก็ถูกพวกเขาปล้นไปจนหมด!”เผยอวี้ถึงกับพูดมิออก พวกเขาคือผู้ใดกัน?คำพูดของซินเล่อช่างจับต้นชนปลายมิถูกเอาเสียเลย!ทว่าหลิงหว่านเคยดูแลเยี่ยนจื่อและเซียวเยวี่ยมาก่อน จึงมีวิธีหลอกล่อเด็กอยู่บ้างนางเอ่ยถามอย่างใจเย็น “ซินเล่อ ผู้ใดจับตัวพ่อเจ้าไป? แล้วจับไปด้วยเหตุผลใดกัน?”ซินเล่อปาดน้ำตา “ก็... ก็พวกกองกำลังอารักขาตลาด พวกเขาหาว่าใบชาของท่านพ่อมีที่มามิชัดเจน มิพูดพร่ำทำเพลงก็กุมตัวท่านพ่อไปทันที!”“ท่านพ่อมิยอม จึงเกิดการยื้อยุดฉุดกระชากกัน เลือด... เลือดบนตัวข้านี่ก็เป็นของท่านพ่อ!”“ท่านพ่อถูกฟันที่แขนแผลหนึ่ง แล้วสั่งให้ข้าหนี ข้าถึงได้หนีออกมา!”ซินเล่อกล่าวทั้งน้ำตา “ข้ามิรู้จะไปขอความช่วยเหลือจากผู้ใด คิดว่าพวกท่านน่าจะพักอยู่ที่นี่ จึงรีบมาหา!”เผยอวี้ขมวดคิ้วมุ่น นึกฉงนใจว่าเหตุใดกองกำลังคุ้มกันถึงได้ใส่ร้ายซินฉาเช่นนี้?ต่อให้สินค้าคันรถนั้นมีมูลค่านับแสน แต่พ่

เถ้าแก่โหวกล่าวอย่างร้อนรน “ข้าหวังดีต่อเจ้า ดูท่าทางเจ้ากับเถ้าแก่ซินก็มิได้สนิทสนมกันปานนั้น หากมิได้มีไมตรีลึกซึ้ง ก็อย่าได้สืบสาวหาตัวเขาเลย!”“ขืนเอาตัวเข้าไปพัวพัน เจ้าจะเอาชีวิตไปทิ้งเสียเปล่า ๆ!”เผยอวี้ขมวดคิ้ว พลางลดเสียงลงถาม “เถ้าแก่โหว ตกลงว่าเถ้าแก่ซินไปล่วงเกินผู้ใดเข้าหรือ? หากท่านรู้ตื้นลึกหนาบาง โปรดบอกข้าเถิด!”“ข้ากับเขารู้จักกันก็นับว่ามีวาสนา หากเขาตกอยู่ในอันตราย ข้าก็มิอาจนิ่งดูดายได้!”“เถ้าแก่โหว ท่านก็เห็นบุตรชายของเขาแล้ว เจ้าหนูนั่นน่าเวทนานัก ท่านคงมิใจจืดใจดำทนดูเขาต้องกำพร้าบิดาหรอกกระมัง!”เถ้าแก่โหวถอนหายใจ และกล่าวเสียงเบา “เถ้าแก่ซินไปล่วงเกินบุคคลที่มิอาจแตะต้องได้เข้าแล้ว!”“น้องชาย ในไห่เจียงโจวนี้ ผู้ที่มีอำนาจล้นฟ้าที่สุดก็คือตระกูลเซวียนหยวนที่เราเพิ่งเอ่ยถึงเมื่อครู่!”เผยอวี้ชะงักไปครู่หนึ่ง “ต่อให้ตระกูลเซวียนหยวนจะยิ่งใหญ่เพียงใด แต่ในเมื่อตลาดแห่งนี้ตั้งอยู่ได้ และภาษีก็ล้วนเข้ากระเป๋าพวกเขา ไฉนจึงต้องมาหาเรื่องพ่อค้าธรรมดา ๆ อย่างซินฉาด้วยเล่า?”“ทำเช่นนี้ มิใช่จะทำให้พ่อค้าคนอื่นมิกล้ามาทำการค้าที่ไห่เจียงโจวหรอกหรือ?”เถ้าแก่โห

เผยอวี้สืบทราบจนแน่ใจแล้วว่าคุณหนูหนานพักอยู่ในห้องส่วนตัวใด จึงได้เปิดห้องข้างเคียงเอาไว้เมื่อได้ยินเสียงสนทนาแว่วมาจากห้องของคุณหนูหนาน เผยอวี้จึงสั่งอาหารมาวางไว้พอเป็นพิธี ก่อนจะแนบหูฟังที่ผนังห้องเพื่อลอบฟังความเคลื่อนไหวพลันได้ยินเสียงหนึ่งกล่าวขึ้นว่า “คุณหนู หากมิไหวจริง ๆ พวกเรากลับกันเถิดเจ้าค่ะ!”“คนผู้นั้นตามรังควานดั่งวิญญาณอาฆาต ขืนเป็นเช่นนี้ต่อไป จะทำให้ชื่อเสียงเกียรติยศของคุณหนูมัวหมองเอานะเจ้าคะ!”อีกเสียงหนึ่งที่ฟังดูอ่อนหวานนุ่มนวลตอบกลับมาว่า “ต่อให้กลับไปถึงเมืองกวงจ้าว เจ้าคิดว่าเขาจะมิตามไปหรือไร?”“ตราบใดที่ข้ายังมีลมหายใจ พวกเขาไม่มีทางล้มเลิกการเกี่ยวดองครั้งนี้เป็นแน่!”นี่คงเป็นเสียงของคุณหนูหนานเผยอวี้รู้สึกฉงนใจ ตระกูลหนานมีอิทธิพลล้นฟ้า บิดามารดาหรือแม้แต่ท่านปู่ล้วนมิใช่สามัญชนผู้ใดกันที่กล้าบีบคั้นให้คุณหนูหนานออกเรือน?นี่เป็นเพราะคุณหนูหนานมิเต็มใจเอง หรือถูกบีบบังคับจริง ๆ กันแน่“เจ้าลองไปดูซิ เหตุใดหนานหัวยังมิมาเสียที หากนางมิมา พวกเรากินเสร็จก็กลับกันเถิด!”คุณหนูหนานสั่งสาวใช้เผยอวี้ได้ยินเสียงประตูเปิด จึงเดินไปที่หน้าประตู ม

เผยอวี้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงเอ่ยขึ้นว่า “คุณหนูหนาน ข้าเองก็ยินดีที่จะใช้วิธีของท่านแก้ปัญหา!”“เพียงแต่ ข้าจะเชื่อใจท่านได้อย่างไร?”เผยอวี้กล่าวพลางหยิบโอสถพิษเม็ดหนึ่งออกมาวางตรงหน้าหนานซวง“เอาเช่นนี้เถิด ยาพิษเม็ดนี้จะออกฤทธิ์ในอีกเจ็ดวัน หากท่านกลืนมันลงไป ข้าจะปล่อยท่านกลับไป!”“ขอเพียงวันพรุ่งท่านนำตัวเถ้าแก่ซินกลับมา ข้าจะมอบยาถอนพิษให้ท่าน!”“แน่นอนว่า ท่านอาจกลับไปหาคนช่วยถอนพิษ หรือกระทั่งพาบิดาของท่านมาจับกุมข้าก็ได้!”หนานซวงมองเผยอวี้ที่กำลังเอ่ยวาจา มุมปากนางยกยิ้มเย้ยหยัน ทว่านางกลับต้องชะงักไปครู่หนึ่งบุรุษผู้นี้ไปเอาความมั่นใจเยี่ยงนี้มาจากที่ใดกัน?นางมองยาพิษตรงหน้า ก่อนจะหยิบมันขึ้นมา“คุณชายก็รู้ว่ามารดาของข้าเป็นคนของตระกูลเซวียนหยวนแห่งสำนักเซียนแพทย์ ยังกล้าใช้ยาพิษมาเดิมพันอีกหรือ?”หนานซวงรู้สึกเพียงว่าคุณชายผู้นี้ดูลึกลับยิ่งนัก เขาไปเอาความมั่นใจมาจากที่ใดกันแน่?เผยอวี้ยิ้มเยาะ “ท่านคิดว่าสำนักเซียนแพทย์เก่งกาจนักหรือ? คิดว่าพวกเขาแก้พิษได้ทุกชนิดกระนั้นรึ?”“ก็มิแน่กระมัง? ยกตัวอย่างเรื่องพระชายาอ๋องเหลียน หยวนเฉี่ยนเฉี่ยน นางยังมิอาจแก้

“ไฟไหม้แล้ว!!”เถ้าแก่โรงเตี๊ยมเห็นเปลวเพลิงลุกโชนขึ้น ก็ร้อนใจจนตะโกนร้องก้องผู้คนบางส่วนจึงรีบกุลีกุจอไปตักน้ำมาช่วยดับไฟหลิงหว่านปรายตามองเถ้าแก่โรงเตี๊ยมด้วยความรู้สึกผิดอยู่บ้าง เพลิงกองนี้เป็นนางเองที่จุดขึ้นเถ้าแก่โรงเตี๊ยมผู้นี้ต้องมาประสบเคราะห์กรรมโดยไร้สาเหตุ โรงเตี๊ยมถูกเผาผลาญเช่นนี้ ความเสียหายย่อมมิใช่น้อยหลิงหว่านล้วงก้อนตำลึงทองออกมาสองก้อน อาศัยจังหวะชุลมุนสาวเท้าเข้าไปใกล้เถ้าแก่โรงเตี๊ยมหลิงหว่านมิได้เอ่ยสิ่งใด เพียงดึงมือเขามาแล้วยัดตำลึงทองทั้งสองก้อนใส่มือเขากว่าเถ้าแก่โรงเตี๊ยมจะตั้งสติได้ หลิงหว่านก็กลืนหายเข้าไปในกลุ่มฝูงชนที่กำลังช่วยกันดับไฟเสียแล้วกระทั่งรูปโฉมของนาง เถ้าแก่ก็ยังมองมิถนัดตาเขาก้มลงมองก้อนตำลึงทองในมือ นัยน์ตาก็เป็นประกายด้วยทองคำสองก้อนนี้ เขาสามารถบูรณะโรงเตี๊ยมขึ้นใหม่ ซ้ำยังขยายกิจการให้ใหญ่โตกว่าเดิมได้อีกเถ้าแก่โรงเตี๊ยมเข้าใจได้ในทันทีว่า นี่คงเป็นการชดเชยจากผู้ที่ก่อเหตุเป็นแน่เขาจึงมิได้แพร่งพรายสิ่งใด ทำเพียงสั่งการให้เสี่ยวเอ้อร์เร่งดับไฟต่อไปชาวบ้านละแวกใกล้เคียงต่างตื่นตระหนก เกรงว่าไฟจะลุกลามมาถึงเรือนต