All Chapters of ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา: Chapter 2931 - Chapter 2940

ฮูหยินผู้เฒ่ามิรู้เลยว่าในหัวของจูเก๋อเยวียนมีสิ่งใดอยู่กันแน่!หากหนานซวงเกิดเหตุอันใดขึ้นในจวนอัครเสนาบดีจูเก๋อ แม่ทัพหนานจะยอมละเว้นพวกนางกระนั้นหรือ?แม้นายท่านผู้เฒ่าจูเก๋อจักวางมือจากราชการแล้ว ทว่าบุตรหลานตระกูลจูเก๋อยังคงรับราชการอยู่ในราชสำนักหากไร้ซึ่งการเกื้อหนุนจากแม่ทัพหนาน พี่น้องตระกูลจูเก๋อจะยืนหยัดอยู่ได้นานเพียงไรนี่คือกิจการที่ต้องพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกัน มีเพียงการค้ำจุนกันเท่านั้นจึงจะมั่นคงสืบไปนานแสนนานจูเก๋อเยวียนกลับดึงดันจะทำลายความสัมพันธ์เช่นนี้ นางมิหวั่นเกรงหรือว่าการทำลายหนานซวง ท้ายที่สุดแล้วตัวนางเองก็จะไม่มีจุดจบที่ดีเช่นกันหรือ?แววตาของฮูหยินผู้เฒ่าฉายแววดุดันหลานสาวผู้นี้ถูกจูซื่อเลี้ยงดูจนเสียคน เมื่อคราก่อนนางเคยใส่ร้ายหนานซวง ตนเห็นแก่อายุที่ยังเยาว์จึงยอมปล่อยไป มิได้ถือสาเอาความจริงจังผู้ใดจะคาดคิดว่าจูเก๋อเยวียนนอกจากจักมิสำนึกผิดแล้ว ยังคิดวางอุบายปองร้ายหนานซวงอีกครานี้หากปล่อยให้นางกระทำการสำเร็จ มิเท่ากับทำลายตระกูลจูเก๋อจนย่อยยับหรอกหรือ?ครั้นเห็นหลิงอวี๋จากไปแล้วฮูหยินผู้เฒ่าจึงเรียกแม่นมข่งคนสนิทเข้ามา “แม่นมข่ง เจ้าจ

หลังจากหลิงอวี๋ชี้แจงแก่ฮูหยินผู้เฒ่าจนสิ้นสงสัยนางก็มิได้เข้าไปก้าวก่ายในเรื่องนี้อีกนางเชื่อมั่นว่า ฮูหยินผู้เฒ่าควบคุมตระกูลจูเก๋อมาเนิ่นนานย่อมมีกลวิธีจัดการปัญหาด้วยตนเองเป็นแน่ครั้นหลิงอวี๋กลับมายังที่นั่ง จูเสียยังคงมีท่าทีขุ่นเคืองอยู่บ้างหลิงอวี๋จึงป้องปากกระซิบข้างหูนางเสียงเบา “เรื่องที่ข้าสนทนากับฮูหยินผู้เฒ่าเมื่อครู่ เป็นเรื่องอัปยศภายในตระกูลจูเก๋อ!”“หากเจ้าอยู่ในเหตุการณ์ ฮูหยินผู้เฒ่าคงกระอักกระอ่วนใจ ข้าจึงต้องให้เจ้าเลี่ยงออกมาเสียก่อน!”“อย่าได้โกรธเคืองไปเลย ประเดี๋ยวข้าจะพาเจ้าไปพบน้องสาวของข้า!”จูเสียมิใช่คนไร้เหตุผล เมื่อได้ยินว่าเป็นเรื่องเสื่อมเสียภายในตระกูลจูเก๋อ นางก็ตระหนักได้ว่าตนเองมิสมควรอยู่ร่วมรับรู้ จึงมิได้เอ่ยสิ่งใดต่อทว่าจูเก๋อเหวินกลับจ้องมองทั้งสองกระซิบกระซาบกันด้วยความใคร่รู้ ราวกับสงสัยว่ามีลับลมคมในปิดบังนางอยู่สาเหตุที่หลิงอวี๋มิปรารถนาให้จูเก๋อเหวินล่วงรู้ ประการแรกเพราะนางยังเยาว์วัยนัก ประการที่สองคือหลิงอวี๋มิใคร่จะทำให้นางต้องเสียใจขณะที่หลิงอวี๋กำลังสนทนากับจูเสีย นางสัมผัสได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่จับจ้องมา จึงหันกลับไปม

ความเจ็บปวดทรมานที่เกิดขึ้นกับร่างกายของหนานซวง ถูกถ่ายทอดมายังหลิงอวี๋ผ่านอาการสัมผัสร่วมที่เชื่อมโยงถึงกันหลิงอวี๋ยังรู้สึกได้ว่าหัวใจของตนกำลังเต้นรัวเร็วราวกับกลองศึกเมื่อหลิงอวี๋เข้าไปใกล้ ฮูหยินผู้เฒ่าก็รีบขยับกายหลีกทางให้ทันทีเบื้องหน้าสายตาคือดรุณีน้อยรูปงามที่นอนแน่นิ่งใบหน้าแดงซ่านอยู่บนเตียงดวงตาของนางปิดสนิท ร่างกายบิดเกร็งไปมาด้วยความทุรนทุราย ลมหายใจติดขัดหอบกระชั้น ทรวงอกกระเพื่อมไหวขึ้นลงอย่างรุนแรงที่มุมปากของนาง มีโลหิตสีดำไหลซึมออกมาหลายสายหลิงอวี๋หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมา ซับโลหิตสีดำนั้นเล็กน้อยก่อนจะส่งเข้าไปตรวจสอบในมิติคิ้วเรียวงามขมวดมุ่นเอ่ยถามขึ้นว่า “ฮูหยินผู้เฒ่า พวกท่านพบนางที่ใดหรือเจ้าคะ?”“เรื่องนี้มิชอบมาพากลเสียแล้ว จูเก๋อเยวียนเพียงต้องการให้หนานซวงชื่อเสียงป่นปี้ จนถูกท่านขับไล่ออกจากตระกูลจูเก๋อมิใช่หรือ!”“อีกทั้งสิ่งที่เซวียนหยวนเซินต้องการคือตัวคน มิใช่ชีวิตของนาง เหตุใดจึงต้องใช้ยาแรงถึงเพียงนี้!”ฮูหยินผู้เฒ่ายิ้มขมขื่น “คนของข้าไปพบซวงเอ๋อร์ในห้องตำราของจูเก๋อเว่ย พวกเขาตั้งใจจะยั่วยุให้ข้าและจูเก๋อเว่ยโกรธเกรี้ยวซวงเอ๋อร์ให้มากย

หนานซวงตระหนักดีว่าหลิงอวี๋เป็นผู้ช่วยชีวิตนางไว้ จึงเอ่ยขอบคุณด้วยความซาบซึ้งใจว่า “ฮูหยินอู่ หนานซวงรอดชีวิตกลับมาได้ในครานี้ ล้วนเป็นเพราะท่านโดยแท้!”“บุญคุณอันใหญ่หลวงนี้ ข้าขอจารึกไว้มิลืมเลือน หากมีโอกาสในภายภาคหน้า ข้าจะต้องตอบแทนท่านอย่างแน่นอน!”หลิงอวี๋แย้มยิ้มบางเบา พลางพินิจพิเคราะห์หนานซวงเมื่อเห็นว่าแม้นางเพิ่งประสบเคราะห์กรรมหนักหนา แต่กลับมิได้แสดงท่าทีอับอายหรือขุ่นเคืองตีโพยตีพายเฉกเช่นสตรีทั่วไป หลิงอวี๋จึงตระหนักได้ว่าสตรีผู้นี้มีจิตใจเข้มแข็งเด็ดเดี่ยวยิ่งนักนางรู้สึกชื่นชมสตรีเช่นนี้มิน้อย“คุณหนูหนาน มิต้องเกรงใจไป!”หลิงอวี๋เอ่ยขึ้น “อันที่จริงแล้ว พิษที่เจ้าได้รับไปนั้น ส่วนหนึ่งเป็นสิ่งที่ข้าปรุงขึ้นเอง!”หนานซวงพลันตื่นตระหนกขึ้นมาทันใด นางขยับถอยหลังไปเล็กน้อย ตั้งท่าระแวดระวังภัยหลิงอวี๋เห็นดังนั้นจึงหัวเราะออกมา “วางใจเถิด ข้ามิใช่คนของจูเก๋อเยวียน!”“ที่ข้าหมายถึงคือ... ยาพิษที่บีบบังคับให้ท่านกินเมื่อวันก่อนนั้น เป็นยาที่ข้าปรุงขึ้นเอง!”“คุณหนูหนาน คนที่วางยาพิษเจ้าคือสหายของข้า ยามนั้นเขาเข้าใจผิดคิดว่าซินฉาถูกเจ้าจับตัวไป จึงได้วางยาพิษเ

จูเก๋อเซวียนรู้สึกชิงชังจูเก๋อเยวียนจับใจในชั่วพริบตานั้น นางมิรู้หรือว่าหากหนานซวงเกิดเรื่องในตระกูลจูเก๋อ จะนำภัยพิบัติมาสู่ตระกูลจูเก๋อถึงเพียงใด?ทว่าจูเก๋อเยวียนกลับหารู้ความไม่ นางยังคงจ้องมองไปยังประตูห้องตำราด้วยสายตาถมึงทึงหนานซวงไร้ยางอายจนมิกล้าสู้หน้าผู้คนกระนั้นหรือ?ถูกเหยียดหยามถึงเพียงนี้แล้ว ยังมิยอมออกมาอีกจูเก๋อเยวียนอดรนทนมิไหวจึงตะโกนขึ้นว่า “หนานซวง เจ้ายังมิออกมาอีกรึ!”“เหตุใดเล่า ทำเรื่องงามหน้าจนไม่มีหน้ามาเจอผู้คนแล้วหรือไร?”“เจ้ามิได้ยินที่ฮูหยินเซวียนหยวนเอ่ยปากหรือว่ายินดีรับเจ้าเข้าตระกูลเซวียนหยวนในฐานะอนุภรรยา?”“หากเจ้ายังมิออกมา ประเดี๋ยวแม้แต่โอกาสที่จะได้เป็นอนุ ก็คงจะไม่มีเสียแล้วกระมัง!”จูเก๋อเว่ยบันดาลโทสะจนถลึงตาใส่จูเก๋อเยวียน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า “ตระกูลหนานไม่มีบุตรีที่เป็นอนุ และตระกูลจูเก๋อของข้าก็ไม่มีเช่นกัน!”“หนานซวง หากเจ้ายังพอมีความละอายแก่ใจอยู่บ้าง ก็จงผูกคอตายเสียเถิด!”จูซื่อได้ยินดังนั้นจึงรีบเอ่ยแทรกขึ้นทันควัน “นายท่าน ไยท่านจึงกล่าววาจาเช่นนั้นเล่าเจ้าคะ!”“ซวงเอ๋อร์ อย่าไปฟังท่านลุงของเจ้าเลยนะ...