All Chapters of ZARCHX MONTENEGRO: Chapter 51 - Chapter 60

“What are you doing, boys?” tanong ni Amary sa mga bata ng makarating sa sala. “Punishing ourselves.” ani Alas. “Because we're bad boys.” Segunda naman ni Zarchx Junior. Huminga ng malalim si Amary. “That's enough.” “Not yet, Momma.” Nilapitan ni Amary ang dalawang bata. Hinawakan niya ang pulsuhan nito upang humarap sa kaniya at pagkatapos lumuhod siya sa harapan nito upang makapantay ang mga ito. “No one say you have to punish yourselves. You are kids and it's normal that you can do mistakes.” “Listen. . .” Amary smiles. “A kids who know their mistakes doesn't deserve a punishment. When they admitted their mistakes, they deserves understanding. They don't have to punish themselves to be a good boy because making mistakes doesn't means they're bad boys.” “We upset Grandpapa, we deserve his punishment.” Alas said. “Does he give you punishment?” “No, Momma.” “It means Grandpapa show understanding and means you're a good boys.” Nagkatinginan si Zarchx Junior at Alas bago saba

Itinabi ni Urence ang pagkain at inumin nila ni Zarchx bago binuksan ang hawak na sobre na naglalaman ng mga larawan na kaniyang nakolekta. Unang inilapag ni Urence sa mesa paharap kay Zarchx ang larawan ng mag-asawa—kuha ang larawan na iyon sa isang press conference. “Simulan natin sa kanilang dalawa, Boss. Ito si Mr. Alejandro at Mrs. Kayatana Montenegro, ang may-ari ng Montenegro Corporation. Maituturing na isa ito sa pinakamayamang pamilya sa bansa. Karamihan sa mga proyekto nito ay katuwang ang Pendilton Empire.” Titig na titig si Zarchx sa larawan habang isinasaulo ang mukha ng mga ito at nakikinig sa mga sinasabi ni Urence. “Sina Mr. & Mrs. Montenegro ay may dalawang anak na lalaki. Ang panganay ay si Zarchx Montenegro at ikaw ‘yon, Boss.” Sinulyapan ni Zarchx si Urence. “I have brother?” “Yes, Boss.” Pangalawang larawan na inilapag ni Urence ay larawan ni Lance Javier—kuha iyon sa tabing dagat. Ang anggulo ng larawan ay tila naglalakad ito na lumingon sa likuran kung na

Nang naiparada ni Lance ang sasakyan sa malawak na garahe, agad na bumaba at binuksan ang passenger side. Natigilan si Amary sa pagbaba nang humarang si Lance. Nag-angat ng tingin si Amary kung kaya't nagkatitigan silang dalawa. “Nanahimik lang ako pero kailangan kong marinig ang rason kung bakit bilaan ang desisyon mo na umalis sa Paraiso De Pendilton.” Ngumisi si Lance. “Alam kong may nangyari pero hindi ko matukoy kong ano. Pwede mong sabihin sa akin, sister-in-law.” “Kung may problema ka, kay Don Leon ka magreklamo.” “Wow. Don Leon. Kamakailan lang Señior-Dad ang tawag mo.” Umirap si Amary. “Tabi!” Itinulak ni Amary si Lance sa dibdib kung kaya't napaatras ng ilang hakbang si Lance saka naman bumaba si Amary. “Kung binabalak mong magdala ng kapalit ng kapatid ko, please lang! Huwag mong dadalhin dito. Makikita mo kung gaano karahas ang isang Lance Javier.” Nilingon ni Amary ng masamang tingin si Lance. “Excuse me?” “You're not excused.” Nang makita ang mapanuri nitong t

Ang ilaw ng mga sasakyan ang nagsisilbing liwanag sa gitna ng gabi. Kung kaya't malinaw na nakikita ni Zarchx sa kaniyang harapan ang ilang metrong layo ng arko na gawa sa matigay na kongreto may nakalagay na; PARAISO DE PENDILTON. Namulsa si Zarchx, mariing pinakatitigan iyon dahil ilang metro na lamang ay makakapasok nagkaroon pa ng aberya. Habang si Urence naman ay palinga-linga sa paligid, tinalasan ang pandinig dahil kahit malayo pa ang mansion paniguradong nakarating doon ang putok ng mga baril. “Kailangan na nating makaalis dito, Boss Zarchx!” ani Urence. Sapagkat, ilang saglit pa ay magsisidatingan ang mga guwardiya ng Paraiso De Pendilton upang alamin kung ano ang nangyari na ‘yon. Hinawakan ni Urence si Zarchx sa braso. “Hindi pa ito ang tamang oras para magpakita sa iyong Lolo.” “May alam ka bang pwede nating puntahan?” ani Zarchx at pinulot ang isang long-hand gun na gamit ng kalaban kanina. “Makakahanap tayo ng pwedeng tuluyan, kailangan muna nating makaalis dito.”

Kinaumagahan, sa Mariano Private Resort, Pagbukas ng liwanag ay nakatambay na si Julio sa hardin, nakaupo sa silya sa harap ng mesa para sa dalawa matao habang nagkakape. Sa katunayan ay hindi nakatulog si Julio sa pag-iisip kung ano ang dapat na unahin? Ang mapabalik ang bayaw sa pinangalingan nito o ang pagliligpit kay Zarchx Montenegro? “There you are. . .” ani Emilio. Agad na nilingon ni Julio ang pinanggalingan ng pamilyar na boses at tumayo habang hinihintay ito na makalapit sa kaniyang kinaroroonan. “Good morning, brother-in-law.” Bati ni Julio. “Ang aga mo namang nagising.” “Sabihin na nating hindi ako makatulog pagkatapos kung makitang umiiyak ang pamangkin ko.” Malamig nitong tugon. Hinila ni Emilio ang kaharap na silya ni Julio at naupo roon pagkatapos ay sumenyas kay Julio na maupo na rin. “Hindi ko alam kong ano ang eksaktong pinag-usapan niyong magtiyo kagabi pero kailangan mo ring marinig ang sasabihin ko, bayaw.” Mahinahong ani Julio. “Wala ako dito sa harapan