Semua Bab The Supreme (TAGALOG VERSION): Bab 61 - Bab 69

Taon 1805...KAHARIAN NG SARSULNagharap sina Supremo Atcandis at Pinunong Harez. Parehong may mag matatalim na tingin sa bawat isa na may malalim na pinanghuhugutan. Unti-unting nagkukulay dugo ang mga mata ng Supremo, nagsilabasan ang mga naglalakihang ugat sa leeg at braso, at ang unti-unting pagtalim ng kaniyang mga kuko. Habang si Pinunong Harez ay nagsisimulang magkulay tanso ang mga mata, nanalim ang mga pangil, at ang dahan-dahang pagpapalit anyo bilang lobo."Hindi-hindi ko mapapatawad ang lahi ninyo, Atcandis. Tandaan mong gagawin namin ang lahat mabura lamang kayong mga itim sa buong kasaysayan ng mga bampira." galit na galit na sambit ni Pinunong Harez.Malamig na nakatingin si Supremo Atcandis sa Pinuno ng mga lobo habang parehong tinatangay ang mga kapa nila ng mahinay hampas ng malamig na hangin."Ang atraso ng aking mga ninuno ay hindi magiging akin, Harez. Hindi ako ang pumatay kay Savanna kaya wala kang dahilan upang—" hindi naggawang tapusin ni Supremo Atcandis ang

Taon 1805...KAHARIAN NG SARSULTila bumulong ang hangin kay Tandang Luela nang marinig mula sa 'di kalayuan ang iyak ni Prinsesa Amira. Iyak ng isang dagliang pagkapaslang. Nagkulay pula ang kaniyang mga mata, nagsilabasan ang mga ugat sa kaniyang mga braso at sa kaniyang leeg. "Saan ho kayo magtutungo?" Tanong ni Analya, isa sa mga dalagitang puti na nakapansin ng agarang pagtalikod ni Tandang Luela habang ang mga matatalas na paningin ay nakatingin sa isang direksyon."Siguraduhin niyo na mauubos ang lahat ng itim na naririto." Aniya, tinutukoy ang mga kalabang itim sa mga oras na iyon."Pero—" hindi na naggawang tapusin ni Analya ang sana ay sasabihin nang tumalikod na ang matanda.Sa isang iglap, gamit ang puting mahika ay narating ni Tandang Luela ang kinaroroonan nina Usban, Inang Reyna Zenya, at Reyna Zafi. Mas lalong nanlisik ang mga mata ni Tandang Luela nang makita ang pamilyar na bestida at balabal na prenteng nakakalat sa tuyong lupa. Ang kasuotan ni Prinsesa Amira ay n

Taon 1805...KAHARIAN NG SARSULMahigit sampung dipa ang layo ng mga mata nila Prinsipe Zumir at Prinsipe Zaitan habang malakas na sinasayaw ng malamig na ihip ng hangin ang kanilang mga kapa. Makulimlim ang kalangitan, ang mga ulap ay tila lumalapit sa dalawang bampirang puro makapangyarihan at nag-aagawan sa trono."Ikaw nga ay tunay na may dugong itim... Napaniwala mo akong ikaw ay tunay na kaibigan, tinrato kita na parang aking kapatid, ngunit lingid sa aking kaalaman ay ikaw pala ang bampirang labis kong pinaghandaan sa aking buong buhay... Ito ang unang paghaharap natin bilang ikaw ay si Prinsipe Zumir... Tama ba, Rycon?" madilim ang mga matang sambit ni Prinsipe Zaitan.Lumakas ang ihip ng malamig na hangin, maging ang kulog ay maririnig na rin sa kalangitan. Hinawakan ni Prinsipe Zumir ang espadang nasa kaniyang tagiliran at saka nagsalita."Hindi ko batid kung ako ba ay hihingi ng paumanhin o ikaw ay sasabihan ko ng katotohanan, ngunit alam ko na ikaw ay hindi rin naman manin

Taon 1805...Malamig ang simoy ng hangin at tila nagbabadya ang ulan dahil sa madilim na kalangitan. Masaya at payapang nagdidilig ng mga halaman sa hardin ng Kaharian ng Sarsul si Misan kasama si Zabel. Nakasuot siya ng kulay kremang kasuotan na mahaba at maluwag, habang nakapusod naman ang mahaba at kulay tsokolate niyang buhok. Walong buwan na rin ang kaniyang sinapupunan, at sa susunod na buwan ay inaasahan na ng karamihan ang kaniyang pagsisilang sa magiging supling nila ni Prinsipe Zumir.“Ako ay nananabik nang masilayan ang iyong anak, Misan... Tiyak na siya ay ubod ng gwapo o ganda!” ani ni Zabel habang dinidiligan ang bulaklak na mirasol.Ngumiti lamang si Misan at hindi agad nakapagsalita. Marahan niyang hinaplos ang kaniyang umbok at saka pinagmasdan ang buong kapaligiran. Napakaganda ng paligid na punô ng samu’t saring mga halaman at bulaklak na tila kumakaway sa malamig na hangin.Malapit na ring mag-isang taon si Prinsipe Zumir na nakahimlay sa pribadong silid ng palasyo

Taon 1818…Sa kabilang buhay…Sa isang malawak at wasak na talampas na nababalot ng makapal na usok at nag-aalab na lupa, dalawang oras nang walang tigil ang labanan. Ang lupa ay kumukulo, ang hangin ay amoy asupre, at sa gitna ng nagngangalit na kapaligiran ay naroon ang isang napakalaking nilalang. Isang dragon na ang katawan ay tila hinulma mula sa apoy at bato.Si Luhat.Sa bawat paghinga nito ay bumubulwak ang nagbabagang lahar na parang ilog ng kamatayan. Ang mga kaluluwang naliligaw sa kapatagang iyon ay walang magawa kun'di tumakbo, sumigaw, at magmakaawa habang tinutugis sila ng apoy.“AAAAGH!”“Ilayo ninyo kami rito!”Ngunit walang makakatakas.Hanggang sa isang puting liwanag ang humawi sa makapal na usok. Sumugod si Prinsipe Zaitan at ang kaniyang espada ay nagliliyab sa dalisay na enerhiya. Sa isang mabilis na galaw, hinati niya ang paparating na lahar at itinaboy ito palayo sa mga kaluluwa.“Kayo ay tumakbo” sigaw niya. “Magtungo kayo sa likod!”Kasabay nito ay lumitaw s