All Chapters of SAVAGE BILLIONAIRE SERIES: Alonzo Montecarlos: Chapter 41 - Chapter 50

AlonzoThe sun was already creeping through the villa’s tall windows when I finally opened my eyes. Mabigat pa rin ang pakiramdam ko sa kakulangan ng tulog ng ilang gabing pinag-aaralan ko ang kasong kasalukuyan kong hinaharap. Naalala ko na lang na pasado alas-tres na ng madaling araw ako nakatulog matapos ang pagbubuklat ng mga file ni Lazzari sa study room. Sa isang leather chair na ako inabutan na parang binagsakan ng mundo.I was so desperate to know the truth and to keep my wife away from these demons. Gayunpaman, haharapin ko ito na hindi siya kasama at ilayo siya sa kapahamakan. Tinapunan ko ng tingin si Bea na mahimbing pa rin natutulog. Inilapit ko ang aking sarili sa kaniya saka mariing pinagmasdan ang maamo niyang mukha. I slowly kissed her forehead. Inihawi ko rin ang ilang hibla ng buhok niyang natatakpan ang kaniyang mata, and then I slightly smiled. Maya-maya pa ay kumilos na ako upang muling simulan ang araw na ito.Pasado alas-syete ng umaga ay nasa sala ako, hawak a

BeaMainit pa rin ang balat ko nang nakayakap ako kay Alonzo, parehong pawis at pagod matapos ang pagniniig. The room was quiet, only our breaths filling the space. His hand lazily traced circles on my hip, at sa bawat dampi niya, parang gusto kong paniwalaan na wala nang ibang mundo kung ‘di kaming dalawa lang.“Hmm,” bulong niya, nakangisi habang hinahalikan ang gilid ng leeg ko. “I should tire you out more often.”I chuckled, swatting his chest lightly. “Arrogant.”But I smiled. Sa totoo lang, sa mga sandaling ganito, ang dali niyang mahalin. Na para bang lahat ng bigat na dala niya, lahat ng unos na hindi niya sinasabi, nawawala kapag magkasama kami.“Let’s get out of here,” he whispered, pressing another kiss on my forehead.“Where?” tanong ko sabay nakataas ang kilay.He smirked. “Somewhere in this place. Horses. Fresh air. Maybe some strawberries, kung swerte tayo.”Napatawa ako, half surprised. “Horses? Strawberries? Really? Kailan nagkaroon ng strawberries dito sa Tagaytay? H

Chapter 45BeaAbala ang lahat sa pagbubukas ng kani-kanilang maleta. Halos magkalat na ang mga damit, sapatos, at kung anu-anong gamit sa kwarto ng mga kapatid ko. Pero imbes na nakaka-stress, may saya itong dala na parang bagong simula para sa pamilya ko. Si Lilibeth at Cheska nag-uunahan kung aling cabinet ang mas malaki sa shared room nila, si Arman naman abala na agad kung saan siya puwede mag-set up ng makeup station habang si Papa nakaupo sa gilid ng sala, nag-aayos ng mga dokumento at panay ang bilin kung paano alagaan ang gamit.Ang nanay ko naman, bagama’t nakangiti habang tinutulungan kaming magligpit ay may bahid pa rin ng pagkabahala sa mga mata niya na ako lang ang nakakapansin. Tila bang may bigat siyang pasan na hindi niya kayang ipaliwanag nang direkta.Habang lahat ay masiglang kumikilos, hindi ko maiwasang mapatingin kay Alonzo. Tahimik siyang nagbabantay, parang bantay-sarado ang pamilya ko. Nakasalampak ang mga braso niya sa dibdib at matalim ang tingin na para ba

Alonzo I left the unit again, and the door clicked shut behind me. My footsteps carried me down the hall, past the quiet stretch of penthouse floor, until I reached the next door—one that belonged not to a neighbor, but to someone in my circle.When I entered, the atmosphere shifted. Brandon was crouched near the table, tinkering with his equipment, while Winston stood by the window, arms crossed, his profile sharp against me.“You’re late,” Winston said immediately, his tone edged with irritation.“I had to make sure Bea got back first,” I replied, unbothered as I closed the door.“By letting her walk straight into the lion’s den?” His words carried a distinct bite, the faint Swiss lilt in his accent surfacing when his anger rose. “Do you even realize what you just did?”Brandon looked up briefly from his camera, smirking. “Here we go again…”I ignored him and stepped closer to Winston. “She was never in danger. I was there. Brandon too. The entire café was covered. Nakaabang kami a

Pagbalik ko sa condo ay hindi ko alam kung paano ngumiti sa pamilya ko. Everyone was laughing, busy with lunch, habang ako na man, parang nawalan ng kulay ang mundo.“Ate Bea, ayos ka lang?” tanong ng isa sa mga kapatid kong si Lilibeth na tila napuna ang pagiging tahimik ko.Ngumiti lang ako na hindi pinahalata sa kaniya ang pakiramdam ko na kaunti na lang ay sasabog na. “I’m fine.” But deep inside, alam kong hindi na magiging simple ang lahat. Dahil bawat pintig ng puso ko, ramdam kong malapit nang mabuksan ang isang pintuan na matagal nang sarado. At hindi ko alam kung handa ba ako sa makikita ko sa loob.Pagkatapos kumain, dumiretso ako sa kwarto at dinampot ang cellphone ko. Nag-type ako ng message kay Alonzo pero hindi ko maipadala.Babe, may sasabihin ako sa ‘yo pero huwag ka munang magagalit.Paulit-ulit kong binabasa at binubura ang mensaheng iyon. Subalit sa huli, wala akong naipadala sa kaniya.Humiga ako saka pumikit, pilit kong pinapakalma ang aking sarili. Baka pagod ka