บททั้งหมดของ The Spoiled Wife of Attorney Dankworth: บทที่ 991 - บทที่ 1000

GANUN NA LANG ang iling ng ulo ni Ceska habang nanlalaki ang kanyang mga matang hindi na maitago ang pamumula, nagbabadya ng bumagsak ng kanyang mga luha ngunit pilit niyang pinipigilan iyon. Ayaw niyang maging pabebe sa harapan ng nobyo at baka mas lalo siyang ayawan niyo. Nangangatal man ang katawan sa labis na kaba ay patakbo na siyang lumapit kay Brian. Napaigik ang lalaki nang bigla siyang yakapin ng nobya. Halos hindi na siya doon makahinga sa sobrang higpit noon. Pinag-locked pa ni Ceska ang mga palad sa kanyang likod habang nakasubsob na ang mukha sa dibdib niya kung saan ay naramdaman ni Brian ang paghingal ng dating nobya dala ng pagkataranta. Hindi naglaon ay tumingala ang babae at nagtama ang kanilang mga mata. Napuno ng pagmamakaawa ang kanyang mga mata ni Ceska na nakikiusap na huwag nitong gawin ang sinabi niyang maghiwalay na sila. Kaunti na lang ay tiyak na iiyak na doon ang babae dahil sa pagkabiglang pakikipaghiwalay ng nobyo. Kanina lang ay ang saya-saya pa nila, n

MARIING PINALIS NA ni Ceska ang mga luha na naging dahilan upang luminaw ang mukha ni Brian sa paningin niya. Sumakit pa ang puso niya dahil hinihintay niyang palisin nito ang mga iyon, gaya ng dati nitong ginagawa palagi kapag umiiyak siya at nakikita iyon ng binata, ngunit hindi niya na iyon ginawa ngayon kung kailan niya mas kailangan. Nakita niya na kahit galit ang lalaki sa kanya, he was still dazzling. Mapaklang napangiti si Ceska na mas sumakit pa ang puso. Winawasak na nito ang puso niya, pero heto siya at nakuha pang purihin ang ka-gwapo’han nitong taglay. Oo nga pala, nakalimutan niya kung ano siya dati. No one wanted her, simula pagkabata niya. Palagi na lang siyang inaayawan kahit na nga ng batang lalaki noon na lagi siyang inaaway kapag nagtatagpo ang landas nila kahit na wala naman siya ditong matandaan na kasalanan kung hindi ang sagutin lang naman ang tanong nito tungkol sa ina nila. Walang sinuman ang naging interesado, maliban sa mga taong kumupkop sa kanya at ang da

MAINGAY ANG MGA gulong nang huminto iyon sa tapat ng building ng apartment ni Ceska. Kulang ang salitang halos tumalon ang puso ni Brian palabas ng kanyang katawan sa labis na gulat nang makitang naroon pa rin ang dating kasintahan. Hindi iyon ang tanawin na kanyang inaasahan. Nakatayo pa rin sa lugar kung saan niya ito iniwan. Basang-basa ng ulan. Dumikit na ang ilang hibla ng buhok nito sa mukha habang mas nadepina pa ang hubog ng katawan dahil sa pagkabasa ng kanyang suot na damit. Nakakuyom ang kanyang mga kamao at bahagyang nakayuko. Halatang pilit na tinatatagan niya lang na tumayo doon na para bang inaasahan na nitong darating siya at babalik dito. Humigpit ang hawak ni Brian sa manibela ng kanyang sasakyan na sa mga sandaling iyon ay nais niya ng isuntok doon.“Tanga ba talaga siya? Ano bang hinihintay niya? Bakit hindi siya pumasok?!” magkadikit ang mga ngiping usal niya na napahilamos na ng isang palad sa mukha upang kalamayin ang sarili na biglang sumabog sa katigasan ng ul

HINDI KAILA KAY Brian na close sila na parang magkapatid lang, ngunit nang harap-harapang makita niya kung paano i-trato ni Benedict si Ceska na parang mas malalim sa magkapatid ang kanilang relasyon, parang sasabog sa galit at selos ang kanyang puso. Aminado siyang nagse-selos siya ngunit hindi pwedeng ipakita niya iyon ngayon sa kanilang dalawa. Masunurin na pumasok si Ceska habang inaalalayan ng lalaki ang katawan nito at upang hindi rin siya mauntog noon sa bubong ng sasakyan. Nakita ni Brian ang bawat detalye noon na mas nagpaselos pang lalo. Siya dapat ang gumagawa noon sa babae at hindi ang ibang lalaki. Pagkasara ng pintuan ay hindi agad si Benedict sumakay sa loob kundi hinarap niya si Brian na nakamasid pa rin sa kanila. Gwapo rin ito, pero syempre mas magandang lalaki pa rin si Brian sa isip niya. A good-looking man like him, exuding wild hormones all over his body. He looked like he was not easy to mess with. Ganunpaman ay hindi siya ginawang atrasan ni Brian na taas ang n

WALANG HUMOR NA tumawa si Haidy na nilingon muli ang kanyang amo. Humihingi ito ng pahintulot kung pwede niya bang sagutin ang tanong ng ina ng kanyang amo. Ngunit sa hilatsa ng mukha nito, halatang mariin na ang pagtutol nito. “Mommy, wala nga! Huwag ka ng makulit.” “Hindi eh, parang meron.” halukipkip na ni Briel na sobrang naaaliw na sa reaction ng anak, para kasing ang Kuya Gav niya ito kapag inaasar niya, sobrang napipikon. Nilingon niya ulit si Haidy na hindi maintindihan kung bakit hindi ng amo maamin sa ina ang tungkol sa designer na si Franceska Natividad. Mukha namang mabait ang ina ng amo. “Malaki ka na, hindi ka na dapat nahihiya. Kapag mayroon, pwede mo sa akin sabihin nang palihim, ililihim natin sa Daddy mo.” “Sabi ngang wala, Mommy. Nangungulit ka na naman!” nabubugnot ng sagot niya sa ina, natawa si Haidy kung kaya siya naman ang pinagbalingan ng inis ni Brian na mayroong pagbabanta. “Humarap ka na nga sa unahan, Haidy!” Sinunod naman iyon ng kanyang secretary. Sa