جميع فصول : الفصل -الفصل 920

Ahva POVSa totoo lang, unti-unti nang kinakain ng takot ang loob ko. Hindi ko lang ipinapakita sa mga kaibigan ko.Pero gabi-gabi, kapag tahimik na ang hacienda at wala nang tao sa hallway ng mini ospital, doon ako bumibigay.Doon ko tinatanong ang sarili ko kung hanggang kailan kami maghihintay.Kasi kapag kaming dalawa lang ni Eryx, napag-uusapan namin si Cael. Pareho kami nang iniisip na baka ng hindi na rin kayang lumaban pa ni Cael. Pareho kaming pinanghihinaan na ng loob, pero patuloy pa rin ang pagdarasal namin. Umaasang isang araw ay magigising na siya.Nung umagang iyon, nasa dining area kami nina Kara at Amon. Tahimik lang kasi mga kakagising lang. Si Eryx nasa opisina niya, may kausap sa phone tungkol sa security.Maya maya, bigla na lang bumukas ang pinto. Halos madapa ang nurse sa pagmamadali.“Miss Ahva!” Tumayo agad ako.“Ano ‘yon?” tanong ko, pero kinakabahan na ako.“G-gising na po si Sir Cael!”Parang sabay-sabay na tumigil ang mundo naming tatlo.“Ha?” sabay na sab

Ahva POVLumabas na si Cael sa mini ospital. Hindi pa siya ganap na malakas. May benda pa ang braso at hita niya. May bakas pa rin ng pinagdaanan niya. Pero puwede na siyang ilabas doon gamit ang wheelchair para makalanghap na rin siya ng sariwang hangin sa labas.Habang pinagmamasdan ko siyang dahan-dahang tinutulak ni Kara sa bakuran ng hacienda, naramdaman kong may isang yugto ng buhay namin ang tuluyan nang nagsara. Kung dati, nakahiga, walang malay, ngayon ay nakakalabas na sa ospital room niya.Nang araw ding iyon, ipinag-utos ni Eryx na ilabas na si Giapson sa basement. Hindi para palayain. Kundi para harapin na kaming lahat.Sa likod ng hacienda may malawak na lupang bihirang puntahan. Tahimik doon at napapalibutan ng matataas na puno. Walang makakarinig at walang makakakita sa amin.Doon namin siya dinala. Nakatali ang mga kamay niya. Payat, lubog ang pisngi, at halos hindi ko na makilala ang lalaking minsang nagpahirap sa aming lahat.Ngayon, takot ang nasa mga mata niya. At

Eryx POVPaglapag pa lang ng eroplano sa Pilipinas, aligaga na parang excited na agad itong fiance ko.“Eryx, careful! May fragile diyan!” sigaw niya habang pinapanood akong magbuhat ng pang-apat na maletang uwi-uwi namin.At hindi pa kasama roon ang dalawang oversized luggage, tatlong hand-carry, at isang malaking kahon na puno raw ng very important gifts.Napapikit ako sandali. “Ahva, hindi ka ba napagod mamili?”Ngumiti siya na parang wala lang. Parang hindi kami nagbayad ng napakalaking halaga para sa excess baggage. Parang hindi ako halos mapasigaw sa counter nang sabihin ng staff kung magkano ang idadagdag namin.“Worth it naman ‘yan,” sabi niya. “Para sa mga mahal nating sa buhay.”Sa loob-loob ko, mahal ko siya. Pero sa sandaling iyon, gusto ko siyang buhatin at ilagay sa isang maleta. Pero ayos lang, alam ko namang ngayon lang niya magagawa ito. Ngayon lang kasi nakapag-travel na magkasama.Lahat ng kaibigan niya may pasalubong. Sina Amon, Kara, Nyra, Cael at Penumbra. Pati s

Ahva POVKung may isang bagay na hindi ko inaasahan bago ang kasal ko, iyon ay ang ganitong klaseng gulo na ginawa ni Hugo.“WELCOME TO AHVA’S LAST NIGHT OF FREEDOM!”Halos mabingi ako sa sigaw ni Hugo nang bumukas ang pinto ng penthouse.Napatigil ako sa entrance.“Grabe…” bulong ko.Ang buong penthouse ay puno ng pink at gold decorations. May balloons, may neon sign na may nakasulat na BRIDE TO BE, may table ng cocktails, at may stage pa sa gitna na parang mini club.Sagot naman nila itong pag-rent sa penthouse kaya hindi na ako nag-inarte. Hindi ko nga lang alam kung anong mangyayari ngayong gabi.Lumapit si Hugo at hinawakan ang balikat ko. Nakasuot siya ng glittery blazer na akala mo ay siya ang bida ngayong gabi. Agaw-eksena, e.“Girl,” sabi niya, “ikakasal ka na. Hindi puwedeng tahimik lang ang bachelorette mo.”Napatawa si Zaira habang lumalapit. “Actually, medyo kinakabahan ako sa plano ni Hugo.”“Same,” sabi ni Dasuri.Pagpasok ko pa lang, nakita ko na sina Nyra, Penumbra, a

Ahva POVIto na ang araw na matagal kong pinangarap. Ang araw na akala ko noon ay mananatili lang sa mga pahina ng notebook ko noong high school, kung saan paulit-ulit kong sinusulat ang pangalan niya.Mrs. Ahva Blasco.Napangiti ako habang nakaupo sa harap ng malaking salamin sa bridal room ng simbahan. Nakasuot na ako ng wedding gown. Isang eleganteng puting gown na may mahabang train at may disenyong parang akong queen sa isang fairytale.Hindi ito sobrang engrande sa istilo, pero halatang-halata ang halaga. Ang tela kasi ay imported silk. Ang burda ay hand-stitched crystals. Ang veil ko ay halos sumasayad sa sahig habang dumadaloy pababa sa likod ko.“Grabe,” bulong ni Zaira habang nakatingin sa akin. “Para kang princess ngayon, Ahva.”Ito ‘yung gusto ko, pinupuri nila ang gown ko. Kasi kung ganoon sila magsalita, ibig sabihin ay nagagandahan talaga sila.“Correction,” sabi ni Dasuri, “para siyang queen.”Napatawa ako nang mahina kahit kinakabahan ang dibdib ko.Sa paligid ko, nar